Help de mensen waar ze het liefst zijn: thuis

Begin 2013 waren 1,2 miljoen inwoners van Vlaanderen, of een vijfde, van buitenlandse herkomst. Dat zijn de vreemdelingen (niet-Belgen) en de inwoners van buitenlandse herkomst die Belg zijn geworden en hun kinderen. Zo leert ons de zopas gepubliceerde Lokale inburgerings- en integratiemonitor 2015 van de Vlaamse overheid. Hoera, of hola?

Koploper in die ontwikkeling zijn Maasmechelen en Genk (meer dan de helft), Antwerpen en Vilvoorde (45 procent), Gent en Mechelen (29 procent). Tussen 20 en 30 procent scoren ook Leuven, Turnhout, Sint-Niklaas. Dat is een momentopname. De voorbije vijf jaar zijn in Vlaanderen alleen al 200.000 personen toegekomen, of 40.000 per jaar. Dat is een evolutie.

Het belang van bevolkingscijfers valt moeilijk te onderschatten, maar het is duidelijk dat veel beleidsmensen, politici, wetenschappers, economen en journalisten daar weinig of helemaal geen rekening mee houden. We beperken ons tot een paar punten waarop het debat over die informatie slordig verloopt.

Laat maar verouderen

Een eerste pijnpunt is de negatie van informatie die demografen ons al twee, drie decennia geleden hebben bezorgd. Sommigen hebben toen haarfijn voorspeld dat we zonder bijsturing van onze politiek ter zake omstreeks deze tijd, rond 2015, tegen een pensioenbom aan zouden botsen.

Mogen we het heel simpel houden? Het aantal geboorten is al jaren te klein om de balans tussen werkenden en niet-werkenden in evenwicht te houden. De voorbije decennia gingen we langer studeren en later werken, waren we erg mals voor almaar meer werknemers die er met plezier wat kantjes van afreden (deeltijds, tijdskrediet), steeg de levensverwachting zo mogelijk nog sneller en langer dan gedacht, maar verloren we uit het oog dat een almaar kleinere groep werkenden de kar moet trekken voor niet-werkenden en senioren.

“Het zal mijn tijd wel duren”, leek eind vorige en begin deze eeuw het uitgangspunt van generaties kortzichtige politici. Pas de jongste jaren probeert men stapvoets het tij te keren, de gevolgen van de veroudering te bestrijden (langer werken), maar zwijgt men in alle talen over de oorzaken (denataliteit) en de beste oplossing: een voldoende kindvriendelijke politiek voeren om ten minste de bevolking op peil te houden. Men creëerde liever een tweede probleem.

Laat maar komen

Een tweede pijnpunt is de gemakzucht waarmee werd gedacht dat de demografische terugval beter kon worden opgelost met de toestroom van honderdduizenden “nieuwe Belgen”. Welkom waren ze voor veel ondernemers (goedkope arbeidskrachten, lonen onder druk). Even welkom waren ze voor progressief Vlaanderen. “Ga zitten, hulpbehoevenden van de hele wereld, we kunnen jullie verzorgen van de wieg tot het graf”, zoiets.

Dit heerlijke land zou volgens de progressieven wel zorgen voor geboortepremies, kindergeld,  crèches, onderwijs, huisvesting, werk en geld voor wie dat niet heeft, medische zorgen, en een ouwe dag waarvan de betrokkenen in eigen land alleen maar konden dromen.

De partij die de problemen rond migratie als eerste aankaartte, werd vakkundig de mond gesnoerd. Maak de boodschapper monddood, en het probleem is opgelost. Dacht men. Maar hoe men het draait of keert, de partij werd slachtoffer van een cordon sanitaire en een cordon médiathique erbovenop. De toenmalige leiding van het Vlaams Blok heeft de eindigheid van het eigen succes niet voorzien. De macht van de pers werd onderschat, en het overleven van de partij derhalve in het gedrang bracht.

De N-VA vertelt een ander verhaal, maar heeft het ook moeilijk om in die complexe materie duidelijke lijnen te trekken, bleek de voorbije dagen. De aanvallen van Laurette Onkelinx en co in het parlement, de onophoudelijke kritiek in de wereld van media en cultuur laten er geen twijfel over bestaan: ook de N-VA moet in de pas lopen van het politiek correcte denken.

Het bedrijfsleven horen we niet protesteren tegen de toevloed van goedkope nieuwkomers. Wel over de hoge lonen. Zet de immigratie niet een zalige neerwaartse druk op de lonen, en een opwaartse druk op de prijzen van huur- en koopwoningen? Veel zorgen over de andere kant van de immigratie lijken de werkgeversorganisaties zich niet te maken.

Voor veel linkse medemensen heeft de medaille niet eens een  achterkant. Hun onmetelijke menslievendheid koppelen ze graag aan een potje zagen over hoe slecht wij Vlamingen wel bezig zijn. Van die Vlamingen mag immers toch worden verwacht dat ze ieder jaar faciliteiten voorzien voor tien nieuwe dorpen of wijken? Dat iedere nieuwkomer meteen kan volgen in het onderwijs, en zo niet kan rekenen op “leefbare” uitkeringen, leeflonen, huisvesting?

Roma en Berbers

In die context moet De Wever op zoek naar een structureel antwoord op de uitdaging van de hyperimmigratie. Hij heeft het lastig en maakt fouten, schreven we vorige week al. Zijn uitval naar “een gebrek aan inburgeringsbeleid” was deels terecht, maar bijzonder vaag en het leverde hem niet meer op dan wat schouderklopjes van links.

Termontje

Wat belette De Wever, die de demografische ontwikkelingen als historicus heel goed kent, om het eindelijk eens over de oorzaken van het probleem te hebben (gewoon té veel nieuwkomers, dat houd je als samenleving niet vol) in de plaats van over de gevolgen (integratie)?

Waarom heeft hij het een paar dagen later opnieuw over de gevolgen, met name over de moeilijke aanpassing van een specifieke groep nieuwkomers in onze samenleving? Waarom een stoer Termontje doen? De Gentse burgemeester was nog veel explicieter over “zijn” Roma dan De Wever over de Berbers.

Dat de reële samenlevingsproblemen groter zijn met de ene groep immigranten dan met de andere, dat zal wel. Dat religieus fanatisme in veel gevallen die verschillen nog uitvergroot, dat zal wel. Maar in deze hebben De Wever en Termont het over gevolgen, niet over oorzaken van een maatschappelijk probleem.

Het aantal personen van niet-EU-herkomst ligt in veel Vlaamse steden en gemeenten al boven 20 procent, in Antwerpen en Vilvoorde zelfs boven 30 procent. Een bijzonder groot deel ervan moet hier een nieuwe taal leren. Moeten we dan geloven dat goede schoolresultaten behalen, of een job vinden, meteen evident is? Zoniet dat het “onze” schuld is?

Verstandige demografen weten dat die “druk” van migratie, die er nu al is, heel snel nog groter wordt, want voor heel Vlaanderen is meer dan een derde van de kinderen tot vijf jaar van buitenlandse herkomst. In Antwerpen en Vilvoorde zelfs 70 procent…

Het de vele gelukzoekers – van waar ook ter wereld afkomstig – wat moeilijker maken om in dit land binnen te geraken, zal altijd leiden tot gejoel op linkse banken. Koppel die aanpak aan een forse stijging van het budget voor ontwikkelingssamenwerking en help de mensen waar ze het liefst zijn: thuis. Zo zal het moeten. We hebben geen andere keus.

‘t Pallieterke


Tags toegewezen aan dit artikel:
2015-14Hoofdartikel

Gerelateerde artikels

Sport

Wat een nieuw lief zoal teweegbrengt Eigenaardig Terwijl ze in andere steden met nostalgie en pijn in het hart terugdenken

Zuur & Zoet

Nederlandsonkundig De burgemeesters van Overijse en Tervuren, allebei van N-VA, eisen dat ziekenwagens van Brusselse ziekenhuizen voortaan minstens één Nederlandstalige

Eenvoudig ‘klotendossier’

Wanneer twee opeenvolgende bevoegdheidsconflicten ingeroepen worden, kan men het bezwaarlijk over een vlotte afhandeling hebben. Toch is het luchthavendossier –