Verboden gebieden

Twee politieagenten wilden in Duisburg-Marxloh begin juli alleen maar een verkeersongeval opnemen, toen ze ineens door twee jonge Libanezen, die onder invloed van drugs waren, bespuwd en bedreigd werden. Toen de agenten naar hun papieren vroegen, werden ze plots omringt door zo´n honderd Libanezen. Vijftien daarvan begonnen te dreigen en te slaan. Pas toen de eerste agent gewond op de grond lag, de tweede zijn pistool trok en er versterking kwam, kon de situatie gekalmeerd worden.

Niettemin is na dit incident de discussie over „no-goareas“ in Duitsland op gang gekomen. Dat deze wijken – ondertussen al in grote aantallen – bestaan, weet iedereen. Maar daarover praten, wil niemand in de Duitse politiek. In Nordrijn-Westfalen (NRW) zijn Duisburg, Dortmund, Essen en Keulen de bekendste voorbeelden van steden waar complete wijken door de politie opgegeven zijn. Ofwel zijn het motorbendes, of rivaliserende clans van buitenlandse komaf, of radicale salafisten die bepalen wat in die wijken mag en wat niet. Geweld tegen politieagenten steeg binnen een jaar met 11,5 procent. Politieagenten worden ook vaker slachtoffer (plus 14,1 procent). Duisburg alleen al telde in 2014 zo’n 249 incidenten tegen agenten.

Bad Godesberg

Arnold Plickert, voorzitter van de „Gewerkschaft der Polizei“ (GdP), de vakbond van de politie in NRW, legt uit: „Voor de criminele benden is het een spelletje. Ze weten, dat de politie geen enkele maatregel meer kan doorzetten indien er niet onmiddellijk vijf tot tien patrouillewagens komen. Als wij niet snel genoeg versterking kunnen organiseren, hebben wij in de toekomst geen andere keuze dan te vluchten.” Harde en duidelijke taal. Ook de politie in Essen klaagt dat zelfs bij routinecontroles allochtone inwijkelingen agressief worden en binnen enkele minuten een overmacht op de been brengen.

Een ander voorbeeld van deze sluipende ontwikkeling is Bad Godesberg, ooit een villawijk voor ambassades en residenties in de voormalige West-Duitse hoofdstad Bonn, maar nu een no-goarea. Vrouwen met boerka of een nikaab behoren evenals mannen met lange baarden tot het stratenbeeld. En als, zoals afgelopen zondag, zo´n driehonderd zich geselende sjiieten door de straten trekken, verbaast dat niemand meer.

Salafisme

De Koning Fahd-academie, een twintig jaar geleden door Saudi-Arabië gestichte school, werkte in Godesberg als een magneet op radicale en geweldbereide salafisten uit heel Duitsland. Twee jaar geleden waren er bij een moskee massale rellen, met een confrontatie tussen politie en salafisten, waarbij een tiental agenten werden verwond. De Duitse „Verfassungsschutz“, de staatsveiligheid, liet al weten dat er een groot probleem met het salafisme in Bonn bestaat, maar… een plan van aanpak bestaat er niet. Integendeel, toen een leerinstituut een jaar geleden studenten uit Azië en Oost-Europa waarschuwde voor de gevaren in Godesberg, vanwege de slechte ervaringen met de daar rondhangende jongeren, die „bijna zonder uitzondering allochtonen te blijken zijn“, werd de verantwoordelijke van de school gevraagd zoiets niet langer openbaar te maken.

Ook Berlijn zit met grote problemen. Om financiële redenen werden sinds 2002 zo’n 4.000 politieagenten ontslagen en werden gedurende enkele jaren geen nieuwe agenten meer opgeleid, zodat de gemiddelde leeftijd van een politieagent in Berlijn vandaag 48 jaar is. Hoewel het geweld tegen politieagenten vooral in wijken als Kreuzberg stijgt, gebeurt er niets. „Wij voelen ons door de politiek verneukt“, zei een hoofdcommissaris.

De minister van Binnenlandse Zaken in  NRW, Ralf Jäger (SPD), weet niets van deze problemen: „No-goareas bestaan in NRW niet.” Ook de minister van Justitie in NRW, Thomas Kutschaty (SPD), verklaart dat justitie no-goarea’s niet zou toelaten „en die bestaan ook niet”.

Vraag is wanneer de heersende elite de ogen zal openen voor de problemen waar Duitsland voor staat, of, dat deze erfenis naar de volgende generatie wordt doorgeschoven.

Mina Buts


Tags toegewezen aan dit artikel:
2015-31DuitslandMina Buts

Gerelateerde artikels

Abicht over de Bijbel

Ook op zijn tachtigste blijft Ludo Abicht maar schrijven. Het boek De Bijbel. Een vrij zinnige lezing wil geen vlotte

Bob Mau in Brasschaat

In de eerste tien jaren in het bestaan van ’t Pallieterke, tekenden twee cartonisten voor ons blad: Jef Nys en