Vlaanderen kan niet blij zijn met een fiscale koterij

2015-31_01_Hoofdartikel (Medium)Een “fiscale koterij” noemde journaliste An Goovaerts de tax shift waarmee de federale regering ons liet kennismaken. Het pakket maatregelen deed ook ons denken aan wat we al regelmatig zien door het raampje van onze trein. Achtertuintjes vol onrust. In veel gevallen een rommeltje, waar zelfs geoefende katten hun weg niet in vinden.

Wat staat ons te wachten en wat niet? Even kijken naar de koterij. Op het grootste rommelkot zien we premier Charles Michel krabbelen:  “jobs, jobs, en nog eens jobs”. Da’s voor straks. Eerst de rest.

Michel neemt

De bourgondische Vlaming krijgt het wat lastiger. Met hogere accijnzen op tabak, alcohol, diesel en frisdrank worden vooral  de zondaars gestraft. Wanneer worden daar het pak friet, de kwikvis, het hormonenbeafstuk, de ligzetel aan toegevoegd? Wie geld heeft, zal niet malen om wat euro’s extra per maand. Bovendien gaat het – bij frisdrank bijvoorbeeld, zo zeggen experts – om hooguit enkele eurocenten per liter.

De verhoging van de btw op de elektriciteit is een tweede cadeautje. Iets vervelender voor de gemiddelde gepensioneerde die daardoor 250 euro meer zal moeten betalen, dan voor de politici die belastingverlaging beloofden, maar nu het omgekeerde doen.

Het geld halen waar het zit? Jawel, dat doen ze hoor. Met een speculatietaksje van 28 miljoen euro voor wie aandelen binnen de zes maand verkoopt. Bij de speculanten hoopt men dus op te halen wat de bouw van 60 gezinswoningen vandaag ongeveer kost. Maar waarom zou je verkopen als je na zes maanden aan die taks ontsnapt? Lazen we niet dat dit land zo’n 100.000 dollarmiljonairs telt (eigen woning niet inbegrepen)? En dat de regering-Michel via een supersnelle nieuwe regularisatieronde de lustige fraudeurs de kans geeft hun zwart geld snel nog even wit te wassen? Dat een sympathieke man zijn aandelen van Omega Pharma verkoopt en hiermee 1,3 miljard euro incasseert, zonder belastingen?

De roerende voorheffing wordt verhoogd van 25 naar 27 procent. Met die beperkte belastingverhoging heeft de regering-Michel nog maar eens een kans gemist om grote kuis te houden in het oerwoud van fiscale kromwegen, uitzonderingen, aftrekposten, et cetera. “Alle uitzonderingen op het toepassen van het normale tarief afschaffen”, stelde ook Caroline Ven van werkgeversorganisatie VKW voor. Ook huizen zijn bronnen van inkomsten, maar de bezitters daarvan zijn een beetje gelijker dan de moedige leraar, de pamperverversende verplegende, en andere proletariërs in dit land.

Marc Leemans heeft alvast ten dele gelijk: “Wie werkloos is, ziek of op met pensioen, krijgt enkel hogere facturen…”

Michel geeft

Op naar het zogenaamde goede nieuws: tegen het einde van deze legislatuur krijgen “we” 100 euro extra op onze rekening uit een voorziene geefpot van 1,7 miljard euro. Minuutje… “We”, dat zijn alleen de “werkende Belgen”, hoorden we eerst. “Er zijn 4,5 miljoen werkenden, dus daarvoor is niet 1,7 miljard maar 5,4 miljard euro nodig”, spotte sp.a-voorzitter Crombez meteen. “Er volgen nog sociale correcties en compensaties voor uitkeringstrekkers en werklozen”, liet Kris Peeters snel weten. Uiteindelijk gaf Michel op een landbouwbeurs een kleine toelichting die hij even voordien op een persconferentie vergeten was? “We”, dat zijn alleen “de lagere en middeninkomens”. “Wie meer dan 2.400 euro bruto verdient, komt niet in aanmerking voor de 100 euro per maand extra.” Volgens de oppositie zou dit “geven” van honderd euro extra een gat van drie miljard euro in begroting slaan.

Wat Michel mist

Wat Michel en co hadden kunnen doen, was even de grove bezem bovenhalen om de fiscale ballenwinkel te kuisen. Van fiscale vereenvoudiging is evenwel geen sprake, aan het fiscaal vluchtgedrag wordt nauwelijks geraakt.

Aan vermogenswinst wordt niet geraakt, op huurinkomsten komt er geen heffing, kadastrale inkomens worden niet geactualiseerd, bedrijfswagens blijven “fossiele taboes”, de beurstaks blijft beperkt, wie zich rijk speelt met verzekeringsproducten hoeft niets te vrezen.

Links hoeft nu niet te jubelen omdat dit blad ergens een socialistische agenda zou overnemen. Daar is weinig reden toe. Niet omdat links niets zinnigs vertelt, dat doe het wél, maar omdat links tegelijk zoveel onzin vertelt.

De linkse recepten zullen maar deugen als de bedenkers ervan zouden beseffen dat gelijk over de meet komen een utopie is, dat harder werken moet worden beloond, dat afgunst geen goede deugd is, dat een lastenverlaging voor ondernemers en bedrijven absoluut noodzakelijk is, dat er heus wel nogal wat volk rondloopt dat graag gepamperd wordt, dat controle op arbeidsinvaliditeit en werkloosheid evident is, dat luxe als tijdskrediet en brugpensioenen in vraag worden gesteld, dat we met zijn allen wat langer moeten werken en dat wie dat niet wil doen daar enig gevolg moet van dragen, dat het waanzin is de grenzen al te wijd open te stellen voor gelukszoekers, dat aan de machtspositie van de bevoorrechte ziekenfondsen en vakbonden iets wordt gedaan…

Blauwe pad

“Als er een knop zou zijn die je kan indrukken en uit de vermogende klasse valt een miljard, dan hadden de socialisten in de 25 jaar dat ze aan de macht waren, toch al lang op die knop geduwd?”, zei Bart de Wever onlangs. Ook dat is een relevante opmerking.

Toch lijkt de voorzitter te moeten ondergaan dat zijn partij net iets te veel het blauwe pad kiest. “Open Vld is grote winnaar van de tax shift, speelt ver boven zijn electoraal gewicht”, meldde politicoloog Carl Devos (UGent). Beseft men dat bij N-VA?

Met 1,3 miljard verlaging van werkgeversbijdragen, 430 miljoen voor kmo-steun, 150 miljoen voor steun ploegen- en nachtarbeid, 80 miljoen voor onderzoek en ontwikkeling, en met de al besliste loonnorm en indexsprong etc. slaan de stoppen langs één kant door. Vooral tot geneugte van  de grote bedrijven en vermogens. De loonlastenverlaging voor kmo’s blijft te onduidelijk. “What’s in for them?”, tweette UNIZO.

Anderzijds is de tax shift in al zijn kleinheid nu ook weer niet “de strop rond de nek werknemers”, zoals hyperkinetische vakbonden uitbazuinen.

Jobs, jobs, jobs

Jobs, jobs, en nog eens jobs, zei premier Michel. De dag nadien bleek al dat de werkgevers daar zelf niet meteen in geloven. Fernand Huts van Katoen Natie, Wouter Torfs, Mark de Mey van Volvo Cars… waren erg kritisch. “De regering-Michel rekent zich dus te vroeg rijk”, aldus Lieven Desmet in De Morgen.

Waarom zouden ondernemers de fiscale winst niet in eigen zak stoppen? Of in nieuwe machines?

Als de Vlaamse regeringspartijen iets willen doen, is er blijkbaar iets dat aan hun aandacht ontsnapt. Het werkloosheidsprobleem stelt zich in Wallonië en Brussel twee- tot driemaal scherper dan in Vlaanderen. Zelfs de chefs van de Nationale Bank (Coene, Verplaetse) zetten die kloof onlangs in de verf.

Datzelfde geldt voor het aantal leefloners. Brussel heeft met 10 procent van de totale bevolking een aandeel van 29,4 procent in het aantal leefloners. Vlaanderen is met 60 procent van de bevolking goed voor 24,2 procent van de leefloners. Wanneer pakt men dit verschil aan? Met de taks shit – voor de zoveelste keer – dus niet.

 ‘t Pallieterke


Tags toegewezen aan dit artikel:
2015-31Hoofdartikel

Gerelateerde artikels

Kansen door de chaos in de EU

De onmacht van de EU om de vele problemen waarmee ze geconfronteerd wordt daadwerkelijk aan te pakken, begint stilaan schrijnende

Berlijn voor slimme bollen

Berlijn wordt hipper, hipst, en wordt in krantencommentaren opgevoerd als het nieuwe New York, na de overwinning van Donald Trump.

Makelaars van de oorlog

Prime Minister Tony Blair liep vorig decennium, samen met George Bush, zowat het halve Midden-Oosten onder de voet. Het tijdperk