Briefje aan Marc Verwilghen

Blij u weer te horen

Mijnheer de gedegouteerde,

In deze dramatische tijden, waarin men in dit land en in Europa probeert het hoofd te bieden aan nietsontziende terreur van radicale islamisten, stelt men zich geregeld de vraag hoe het zover is kunnen komen. Hoewel gij al zo’n zes jaar uit de politieke arena zijt verdwenen – gedegouteerd en ontgoocheld -, kwaamt gij vorige week toch nog eens om de hoek kijken. En hoe! Wie het horen wilde – en dat waren er velen –, liet gij onder meer optekenen: “Ik heb drama’s als deze ooit voorspeld, weet u. En dat is me niet in dank afgenomen. Toen ik minister van Justitie was (tussen 1999 en 2003, onder Verhofstadt), werd ik door de politie gewaarschuwd over ernstige radicaliseringsproblemen in Brussel. Ik heb toen gezegd dat ik vreesde voor escalatie. Ik werd weggehoond door de PS, door Laurette Onkelinx uitgemaakt voor populist en door Philippe Moureaux zelfs voor racist. De regering heeft vervolgens niets ondernomen, onder druk van PS-voorzitter Elio Di Rupo. Terwijl we in feite toen al antiterreurmaatregelen hadden kunnen treffen.” Pak vast. Het straffe is dat iedereen vandaag zegt van uw uitspraken niet te schrikken, maar blij te zijn dat eindelijk eens iemand openlijk durft te zeggen dat het inderdaad de PS was die, jaren geleden al, een doeltreffend beleid tegen terreur heeft tegengehouden.

We noteren ook uit uw mond dat in de aanbevelingen van de commissie-Dutroux een regeling als spijtoptant was opgenomen, die persoonlijk door Elio di Rupo geblokkeerd is. “Als dat niet was gebeurd, hadden we een instrument in handen om extremistische milieus binnen te dringen”, zegt gij. En dat gij ook niet al te veel steun hebt gekregen van uw partijgenoot en premier Guy Verhofstadt (Open Vld) is wel duidelijk: “Hij vroeg me het los te laten, omdat hij PS toch niet kon overtuigen. Di Rupo kon de regering met een vingerknip laten vallen.” Zijn regering en zijn gloriol waren heiliger dan principes. Ook dat wist iedereen al lang.

De almacht van de PS is momenteel op het federale vlak gebroken. Het is dan ook goed dat mannen als gij eindelijk eens een boekje komen opendoen zonder het risico te lopen door de PS afgeblaft en weggejaagd te worden.

Als jong parlementslid kwaamt gij onverwacht aan het hoofd van de commissie-Dutroux te staan. Gij wilde de zaak tot op het bot uitspitten en vol enthousiasme gingt gij aan de slag. Al gauw bleek dat afgunst vanuit uw eigen partij voor uw blitzsucces niet goed werd verteerd. Patrick Dewael, de bloedbroeder van Verhofstadt, gunde u het zonlicht niet in die commissie waarvan hij overigens zelf lid was, en liet u vaak aan uw lot over. Maar ook de PS, toen mee aangevoerd door politieke tirannen als Claude Eerdekens, zorgde ervoor dat uw plannen om bijvoorbeeld de politie nog grondiger te hervormen dan uiteindelijk is gebeurd, te dwarsbomen. Zij wilden met hun burgemeesters baas blijven over de lokale politie en dus hun baronieën. En zo geschiedde…

Als er een onderzoekscommissie van start zal gaan over het onderzoek naar de rol en de verantwoordelijkheid van Justitie en Binnenlandse Zaken – net als in de commissie-Dutroux -, dan valt het te hopen dat de verantwoordelijken binnen de PS op het matje geroepen worden. Uit uw verklaringen blijkt immers dat de verantwoordelijkheid voor één en ander een eindje teruggaat in het verleden en wel tot bij hen. Zou dat één van de redenen zijn dat zij dezer dagen er maar heel stilletjes bijzitten en wij geen gekrijs horen van Laurette Onkelinx? En verklaart dat waarom Moureaux zich in alle bochten wringt telkens hij aangesproken wordt over zijn Molenbeek, waar hij heeft laten betijen, zijn nieuw kiesvee politiek correct koesterend uit puur eigenbelang en rauwe macht?

Blij dus nog eens van je te horen, Marc. Hou u zeker niet in om te zeggen wat moet gezegd worden. Zo zult gij alsnog kunnen genieten van wat gerechtigheid, die gij meer dan anderen verdient.

‘t Pallieterke


Tags toegewezen aan dit artikel:
2016-13Briefje

Gerelateerde artikels

Zuur & Zoet

Lichtgewichten Kwatongen beweren dat de ploeg van Vlaams minister-president Bourgeois voor een groot stuk bestaat uit lichtgewichten. Er wordt daarbij

Cat Street: de verengelsing van de Vlaamse straten

In de Vlaamse versie van het gezelschapspel Monopoly werd de Lange Zoutstraat nog beschouwd als de belangrijkste winkelstraat van Aalst.

Moeilijke Europese avonden

Vorige week donderdag speelde Anderlecht zijn vierhonderdste Europese wedstrijd tegen Zenit Sint-Petersburg. Een mijlpaal in de geschiedenis van de club.