CD&V zaait al 30 maanden verdeeldheid

De kritiek van CD&V-voorzitter Wouter Beke op staatssecretaris Zuhal Demir (N-VA) is, naar goede christendemocratische traditie, hypocriet. Beke zwaait met zware termen als ‘verdeeldheid zaaien’. Maar als er één partij is die de federale regering al 2,5 jaar saboteert, is het de CD&V wel. Bij monde van Kris Peeters, ondertussen de buikspreekpop van Beke.

Even terug in de tijd. Het is zaterdag 11 oktober 2014, plaats van gebeuren, het Koninklijk Paleis in Brussel. De leden van de toekomstige regering-Michel zijn klaar om de eed af te leggen. Koen Geens (CD&V), de nieuwe minister van Justitie en uittredend minister van Financiën, is in gesprek met Johan van Overtveldt (N-VA), zijn opvolger op Financiën. Van Overtveldt vraagt aan Geens: “Klopt het dat er maandag in Luxemburg een vergadering gepland is van de Europese ministers van Financiën?” Antwoord van Geens: “Daar weet ik niets van.” Van Overtveldt moet bij de administratie polsen hoe de vork aan de steel zit. En dan blijkt dat Geens wel degelijk op de hoogte was van de vergadering.

Regeren tegen N-VA

Het is een waargebeurd verhaal en kan worden weggezet als anekdote. Maar het is vooral het bewijs dat de CD&V van bij het begin van de regering-Michel haar kleine kantjes heeft getoond. Zeker ten opzichte van de N-VA. Het feit dat de christendemocraten niet meer de grote volkspartij zijn, steekt bij voorzitter Wouter Beke en co. Maar CD&V wou niet zomaar een boulevard openlaten voor de N-VA als nieuwe volkspartij.

De CD&V was niet in de regering-Michel gestapt omdat er met de PS geen land meer te bezeilen was. Dat was de echte reden voor de christendemocraten om de socialisten eind 1981 buiten te gooien, maar 33 jaar later gold een andere strategie: in de regering het de N-VA dermate lastig maken dat bewezen wordt dat ‘de kracht van de verandering’ niets voorstelt.

Dus kregen de CD&V-ministers van Wouter Beke een duidelijke opdracht mee: jennen, verdeeldheid zaaien, terugkomen op gemaakte afspraken, de spanningen opvoeren… Het is dan ook hilarisch te moeten vaststellen dat Beke nu met een beschuldigende vinger wijst naar staatssecretaris Zuhal Demir. Overigens heeft de N-VA-passionara recht van spreken: een verouderd electoraat maakt dat CD&V op zoek moet naar nieuwe kiezers. En die vinden ze bij de moslims. Mieke van Hecke, lijsttrekker voor de CD&V in Gent, zei het met zoveel woorden in Knack. De allochtone kiezers keren zich meer en meer af van de sp.a, bijvoorbeeld omdat er ter linkerzijde toch sterk wordt gehamerd op de scheiding tussen Kerk en Staat.

Kris Peeters ondermijnt de regering

Beke probeert dat te verpakken door ‘verbondenheid’ en ‘solidariteit’ als belangrijke christendemocratische waarden naar voor te schuiven. Welnu, van die verbondenheid was in de federale regering de voorbije 30 maanden weinig te merken. De inkt van het regeerakkoord was nog niet droog of de christendemocraten kwamen al terug op allerlei gemaakte afspraken. Vooral Kris Peeters als minister van Werk was daar zeer actief in. Door een gerichte mediastrategie – interviews, persberichten – moesten allerlei maatregelen die voor de N-VA belangrijk waren afgezwakt of uitgehold worden.

Een voorbeeld: eind 2014 werd een verstrenging van het brugpensioen bij herstructureringen uitgesmeerd in de tijd. De minimumleeftijd van 60 jaar kwam er niet in 2015, en zal pas in 2020 een feit zijn. Het akkoord rond brugpensioen werd na een een-tweetje tussen het kabinet en de sociale partners afgezwakt. Ook de versoepeling van de arbeidsmarktwetgeving werd onder impuls van het kabinet-Peeters (bevolkt door ACW’ers) slechts gedeeltelijk ingevoerd. Eind 2015 was er een akkoord bereikt over nachtarbeid in e-commerce, maar er is nog amper een cao over afgesloten.

De strategie van Peeters: vage akkoorden sluiten op regeringsniveau en die dan verder laten uitvoeren door de sociale partners. In de praktijk worden die dan uitgehold, want de vakbonden houden alles tegen. Het gedrag van Peeters begint kinderachtige proporties aan te nemen. Daarbij ligt niet alleen de N-VA, maar ook de Open Vld in de vuurlijn. Toen Philippe de Backer, staatssecretaris voor Fraudebestrijding, een bezoek bracht aan Antwerpse kleinhandelaars, ging hij er pleiten voor een uitbreiding van de flexijobs naar bakkers, slagers en kleinhandels. Dit systeem van goedkope en flexibele aanvullende arbeid is momenteel beperkt tot de horeca.

Peeters was zo woest dat De Backer in Antwerpen (“op mijn terrein”) de media haalde, dat hij de uitbreiding van de flexijobs naar andere sectoren eigenhandig tegenhield.

Hervormingsplannen blijven in de lade liggen

Ook in het dossier rond de hervorming van de vennootschapsbelasting gunt de CD&V de N-VA niets. Er ligt een berekend voorstel op tafel over de verlaging van de belasting op bedrijfswinsten. Die is door het kabinet van minister van Financiën Johan van Overtveldt sneller dan gedacht afgewerkt. Maar sinds de ‘crisette’ van vorige herfst, toen Kris Peeters de hervorming van de vennootschapsbelasting koppelde aan de invoering van een meerwaardebelasting op aandelen, blijven de hervormingsplannen in de lade liggen. De kans is klein dat ze er de komende maanden worden uitgehaald. Indien de discussie opnieuw geopend wordt, bijvoorbeeld bij de begrotingsopmaak 2018, dan zal dat snel opnieuw tot een blokkering leiden. Niet vergeten dat de regering dan ook nog op zoek moet naar 5 miljard euro. Via besparingen, zullen N-VA, Open Vld en MR zeggen. Door nieuwe belastingen, zal te horen zijn bij CD&V. Opnieuw zal de patstelling totaal zijn.

Tijd voor vervroegde verkiezingen dan maar? De geschiedenis leert dat ruziemakers die altijd verliezen. Voor CD&V ziet het er dus niet goed uit. Vandaar dat Beke en co de N-VA nu proberen weg te zetten als querulanten die altijd maar klagen over het onrecht dat hen wordt aangedaan. Daarin gesteund door de VRT en De Standaard. Maar of de kiezers dat ook slikken, valt nog te bezien.

‘t Pallieterke


Tags toegewezen aan dit artikel:
2017-15Hoofdartikel

Gerelateerde artikels

Zuur & Zoet

“Tieners”, de nieuwe “jongeren” Het zal de lezer wellicht al opgevallen zijn: “tieners” zijn de nieuwe “jongeren”. Zo sloegen de

Op het Noorderterras

Ramadan Ik zat al een poosje te geelogen. Toen ik een tijd geleden dat werkwoord nog eens gebruikte, vroeg men