Franstalige obsessie over een N-VA-CD&V-as

De officiële verzoening tussen N-VA-voorzitter Bart de Wever en CD&V-voorzitter Wouter Beke is voor Franstalige politici en mediawatchers het bewijs dat er een nieuwe N-VA-CD&V-as is, die in 2019 een nieuwe staatshervorming zal eisen. Te gek voor woorden, eigenlijk.

Zoals verwacht heeft de vrede tussen N-VA en CD&V niet lang standgehouden. Om nog maar over de relaties tussen Open Vld en de christendemocraten te zwijgen. Eerst was er de ongewone persmededeling van N-VA-voorzitter Bart de Wever en zijn CD&V-collega Wouter Beke, waarbij ze besloten het ‘gekibbel’ te stoppen. Meteen kon de vraag gesteld worden of vicepremier Kris Peeters het document heeft gevalideerd. In elk geval, een paar dagen later was het in de Kamer al hommeles, toen opnieuw de discussie over de meerwaardebelasting en de hervorming van de vennootschapsbelasting werd gevoerd. Ondanks de verzoeningspogingen van premier Charles Michel (MR) is het water tussen N-VA (en Open Vld) enerzijds en CD&V anderzijds nog zeer diep.

Aan Franstalige kant leeft het debat over een hervorming van de vennootschapsbelasting en de vermogensfiscaliteit veel minder. Dat is niet verwonderlijk, aangezien Vlaanderen toch het gros van de fiscale inkomsten levert. Neen, Franstalige mediawatchers en politici zagen in de CD&V-N-VA-verzoening een nieuw Vlaams communautair front ontstaan.

Hun redenering: als de N-VA in Vlaanderen op zoek moet naar bondgenoten om een staatshervorming te eisen, dan zal de CD&V een partner zijn. En toont het verleden niet aan dat de christendemocraten in de aanloop naar de verkiezingen altijd de flamingantische toer op gaan? Sommige waarnemers halen zelfs de studies van het Franstalige politieke onderzoeksbureau CRISP vanonder het stof: daaruit blijkt dat er in de jaren zeventig en tachtig voor de verkiezingen een stilzwijgende communautaire alliantie tot stand kwam tussen VU en CVP. Waarom zou dat nu niet gebeuren met N-VA en CD&V?

Is Willy de Waele een referentie?

Dus zijn de Franstaligen best voorbereid op een nieuw rondje communautair armworstelen. Journalisten van Le Soir, La Libre Belgique en Le Vif voelen zich in hun overtuiging gesterkt door een interview dat Willy de Waele vorige week aan Le Soir gaf. De voorzitter van het Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen (OVV) ziet in de verzoening van de twee partijen dé kans om in 2019 een stap richting meer Vlaamse autonomie te zetten. De Waele in Le Soir: “Dat is een zeer belangrijke gebeurtenis, die ook gevolgen zal hebben. Het is de voorbode van een alliantie tussen de twee grote partijen na 2019, een alliantie om de Vlaamse autonomie te realiseren. Kijk naar de opiniepeilingen: N-VA en CD&V samen komen uit op ongeveer 46 procent van de kiesintenties vandaag in Vlaanderen. Uitgedrukt in zetels in het Vlaams Parlement levert dat waarschijnlijk een meerderheid op. En met die meerderheid kunnen de twee partijen, onder Bart de Wever en Wouter Beke, zich in 2019 uitspreken voor Vlaamse autonomie. Voor de Vlaamse beweging is het gebaar van de voorzitters inspirerend. Het is van grote betekenis.”

De discussie werd vorige zondag nog eens overgedaan tijdens één van de tv-debatten op de Franstalige commerciële zender RTL/TVI. Ook daar tekende De Waele aanwezig en herhaalde hij zijn standpunten van een paar dagen voordien. Met alle respect, maar de voormalige burgemeester van Lennik zit er volledig naast. De Franstalige media, die geobsedeerd zijn door een Vlaams complot, hebben niet door dat De Waele in deze materie geen referentie is.

Rechtse Beke wordt links

Kamerlid Hendrik Bogaert (CD&V) kwam in dezelfde Franstalige tv-studio’s weliswaar uitleggen dat een nieuwe staatshervorming na 2019 niet uitgesloten is en dat de CD&V voor een ‘positief confederalisme’ is, maar de West-Vlaming is binnen de partij gemarginaliseerd. Hij en Pieter de Crem mogen in interviews af en toe de rechtse trom roeren. Maar meer dan vroeger worden ze snel tot de orde geroepen. Zowaar door voorzitter Wouter Beke zelf.

Dat is vreemd, want de antecedenten van Beke bevinden zich duidelijk aan de rechterkant van de partij. Toen hij als jonge politicus een plaats moest krijgen op de Senaatslijst, kwam er kritiek van het ACV. Want rond ethische thema’s zou Beke te rechts zijn. Ondertussen is de man links geworden. Of stuurt hij zijn partij toch in de richting van het travaillisme dat dicht aansluit bij de ACV-standpunten. Zijn standpunt voor een meerwaardebelasting en tegen een directe verlaging van de vennootschapsbelasting, is daar het beste voorbeeld van. Overigens, Beke rijdt zich in discussies daarover naar goede christendemocratische traditie snel klem. Zo is hij vol bewondering voor de Franse presidentskandidaat Emmanuel Macron, omdat die “het moedige midden” zou vertegenwoordigen. Maar Beke zegt er niet bij dat Macron voor een verlaging van de vennootschapsbelasting naar 25 procent is en onder meer de meerwaarden op aandelen uit de vermogenstaks wil halen.

De ruk naar links – denk maar aan de houding tegenover immigratie en islam – die CD&V onder Beke heeft ingezet, heeft ook gevolgen voor het zogenaamde communautaire programma. Over verdere stappen naar meer Vlaamse autonomie wordt niet meer gesproken. Meer nog, op congressen pleiten de CD&V-jongeren voor de herfederalisering van een aantal bevoegdheden. In oude CVP-tijden werden zo’n voorstellen ogenblikkelijk door de partijtop weggelachen. Vandaag blijkbaar niet meer.

‘t Pallieterke


Tags toegewezen aan dit artikel:
2017-17Hoofdartikel

Gerelateerde artikels

Film

Niet kapot te krijgen Mad Max: Fury Road Telkens wanneer een romantische komedie of een drama gedraaid met weinig geld

Bij het overlijden van Fabiola

Twee maten en twee gewichten Onmiddellijk na het overlijden vorige vrijdag van Doña Fabiola Fernanda María de las Victorias Antonia

Dwars door Vlaanderen

Oilsjt Carnaval De 3.670 tickets voor de prinsenverkiezing in de grote zaal Flora waren in minder dan een halfuur uitverkocht.