De club van de betere, of zich zo voelende, Vlamingen aan het Warandepark in Brussel heeft een probleem. Zij was het huis waar het Manifest voor een Zelfstandig Vlaanderen in Europa werd voorbereid (2005) wat De Warande sympathie opleverde bij de Vlaamsgezinden. Tien jaar later is zoiets moeilijker geworden. De pioniers van De Warande, gestart een kwart eeuw geleden, waren flaminganten: Piet Van Waeyenberge, ex-voorzitter van wat toen nog VEV heette (later verzoet tot Voka, enkele mijlen verwijderd van dat uitdrukkelijke Vlaamse VEV), Lode Campo, ex-C&A België met zijn Vlaamse sympathie, onder meer als stichter-geldschieter van het Ruusbroec-college, en directeur An Van den Heede, ex-duivel-doet-al van de Vlerick Boys. Op een elegante wijze beoogden zij op te richten een Vlaamsgezinde, stijlvolle sociëteit waar de leden mekaar alle twaalfhonderd kenden en waardoor deze netwerking kon uitmonden op meer politieke, culturele en zakelijke samenwerking.

De huidige chefs van De Warande zijn geen flaminganten, maar behouden wel het netwerken en de nuttige tot amusante bezigheden, zoals daar zijn cultuurtrips onder Vlaamse bourgeois naar Salzburg en dito. Spreek dus niet met deze generatie over Vlaamsgezinde bezieling. Om redenen die veel Vlamingen kennen _ waar zijn de leraren, priesters, maatschappelijke werkers van weleer met oog voor de Vlaamse tweederangsburger _ is enige Vlaamse reflex daar vandaag onoirbaar tot ontoonbaar. Wij hebben toch een Vlaamse regering en de discriminatie van Vlamingen is voorbij, klinkt het bij die geheugenloze en naïeve burgermannen en burgervrouwen van onder de 40.

N-VA, Vlaams Belang en de Vlaamse vleugel van CD&V (verschrompeld is die tot een vijgenblad) hebben het met de huidige generatie Vlamingen niet onder de markt. Dat economische en liberale klemtonen het bij die koele en coole generatie doen, en niet Moeder Vlaanderen, is geen toeval.