Deze week

Deze week

26 (Medium)Sp.a op een historisch dieptepunt
Zondag 25 mei was voor de sp.a zonder meer een zwarte dag. Voor de Europese verkiezingen zakte de partij tot amper nog 13,2 procent, een absoluut dieptepunt. Voor de Kamer en het Vlaams Parlement deed de socialistische partij het al niet veel beter, met 14,1 procent en 14,0 procent. Sindsdien rommelt het in de partij, ook al doet partijvoorzitter Bruno Tobback oppervlakkig zijn best dat te verdoezelen.

Nog geen putch bij Ecolo
De Waalse groenen likken hun wonden na de zware verkiezingsnederlaag van 25 mei. Het ongenoegen zit diep bij Ecolo. Een interne putsch werd afgewend. Voorlopig. Een mens zou er bijgelovig van worden. Op vrijdag 13 juni vond een federale raad van Ecolo plaats. Dat is het belangrijkste beslissingsorgaan van de partij. Die dag hebben honderd groene militanten een poging ondernomen om het leidersduo van de partij, Emily Hoyos en Olivier Deleuze, af te zetten. De putsch had zelfs een naam: Phenix 2.vert.

De N-VA in het spoor van Jacob Van Artevelde (Mark Grammens)
Het is van de verkiezingsuitslag geleden dat de N-VA nog goed nieuws bracht, maar de keuze van de partijraad tegen aansluiting van de vier in Europa zetelende N-VA’ers bij de Europese liberale fractie van Verhofstadt, is niet alleen goed maar ook belangrijk nieuws. Is dit een “publieke vernedering” van Verhofstadt, zoals de twee liberale bladen Het Laatste Nieuws en  Le Soir (beide 19 juni) het noemen? Wie dat zegt, kent Verhofstadt niet.

Farage nipt geslaagd, tijd slinkt voor Le Pen
Terwijl de ‘serieuze’ gazetten vorige week schreven dat de toetreding van N-VA tot de liberale ALDE-fractie al zo goed als rond was, kon u in ’t Pallieterke een scenario lezen waarbij N-VA voor ECR koos en Verhofstadt de grote verliezer werd. Op het ogenblik dat we dit schrijven, heeft ECR met 68 zetels een kleine voorsprong op de 67 ALDE-zetels van Verhofstadt: tenzij Verhofstadt nog een blauw konijn uit zijn hoed tovert, is ECR de winnaar.

PS al bezig met economische oppositie
Wat was het belangrijkste politieke feit van vorige week? Niet de fulminerende Elio di Rupo in de kranten en op tv. Niet de interviews van Paul Magnette, die zijn grote baas na-aapte. Neen, het was het supersnelle PS-communiqué dat het rapport van de Commissie Pensioenhervorming naar de prullenbank verwijst. Onontvankelijk, onbespreekbaar… Voor velen in de Wetstraat was dit een duidelijk politiek signaal. De PS heeft werkelijk geen zin de komende vijf jaar in een economische hervormingsregering te zitten.


Tags assigned to this article:
Deze weekEcoloLe PenPSsp.a

Related Articles

Deze week

CD&V zaait al 30 maanden verdeeldheid De kritiek van CD&V-voorzitter Wouter Beke op staatssecretaris Zuhal Demir (N-VA) is, naar goede

Deze week

Lopende zaken tot oktober 2018? Bakt de regering-Michel er nog wat van de komende maanden, ja het komende jaar? Niemand

Deze week

Communautaire angels in 2018 In Vlaanderen spreken de politieke partijen nog zelden over de communautaire thema’s, ook de Vlaams-nationalisten van