WEL GEVAARLIJK
Een illegaal viel in het metrostation Bockstael bij klaarlichte dag zonder merkbare reden een meisje aan. Hij sloeg haar en gooide haar op de metrosporen. Ze kon door omstaanders gered worden. De dader werd door enkele moedige getuigen achtervolgd en overmeesterd. Hij bleek al drie keer veroordeeld te zijn wegens illegaal verblijf. Het meisje ligt in het ziekenhuis, maar ze is niet in levensgevaar. De dag daarop deed zich een gelijkaardig “incident” voor, opnieuw met een illegaal. Een veiligheidsagent van Securail werd in het Zuidstation aangevallen door een illegaal, die hem trachtte neer te steken met een breekmes. Die illegaal probeerde de agent op de sporen te duwen, maar die kon zijn aanvaller verjagen. Maar enige tijd later werd de agent opnieuw aangevallen en geslagen. Dit keer kon de aanvaller overmeesterd worden door andere agenten van Securail en de spoorwegpolitie. Beweerden de linksen vroeger niet dat illegalen “niet gevaarlijk” waren, maar “in gevaar”?

VERROTTINGSSTRATEGIE
Nieuwe bazen, nieuwe wetten. Het Vlaams Parlement duidde vier leden aan die voor het parlement mogen zetelen in het bestuur van het Interfederaal Gelijkekansencentrum, de opvolger van het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding. De N-VA duidde prof. Matthias Storme aan. Dat volstond voor sp.a en Groen voor een nieuw rondje N-VA-bashen. Storme verdedigde destijds als advocaat het Vlaams Blok en riep zelfs op voor die partij te stemmen. Hij vond de antidiscriminatiewetten nonsens. Dat volstaat voor de sp.a om tien jaar later meteen te spreken van “een bewuste verrottingsstrategie” van de N-VA. Ze zien in Storme een gevaar voor de fundamenten onder “hun” centrum.

Storme reageerde op de radio laconiek: “Ik ben over de antidiscriminatiewet zoals die nu bestaat inderdaad niet zo enthousiast”. En het respect voor de grondwet dan? “Iemand die wil dat de grondwet gewijzigd wordt, mag dan ook niet in het parlement zitten? Dat is dezelfde redenering”, pareerde hij met gemak ook die kritiek. Het parlement zit vol mensen die wetten willen wijzigen. In het regeerakkoord staat dat de Vlaamse regering de antidiscriminatiewet wil herevalueren. Met Storme wordt die evaluatie beslist een stuk spannender.

DOODSBEDREIGING
Een radicale moslim heeft in een handgeschreven brief gedreigd minister Jambon en staatssecretaris Theo Francken te vermoorden. Dat ze bij de PS Tunesische huurmoordenaars hebben ingeschakeld om hun eigen voorzitter te laten neerschieten, en dat Laurette Onkelinx nog altijd contacten onderhoud met louche Algerijnen, wisten we al, maar we hadden nooit gedacht dat het zo’n vaart zou lopen. Na Laurettes “hate speech” vorige week is dat natuurlijk allemaal niet zo verbazend. Ja, de N-VA is minder extreem en minder radicaal anti-islamitisch dan het vervloekte Vlaams Belang. Ze heeft zelfs islamitische verkozenen. Maar dat helpt klaarblijkelijk niet om de islamitische razernij te bezweren.

TACHTIG PROCENT
Verleden week bleek uit nieuwe cijfers dat tachtig procent van de leefloners in Denemarken ofwel immigranten ofwel nakomelingen van immigranten zijn. U leest het goed: tachtig procent zijn immigranten of nakomelingen van immigranten, en dat bleek uit officiële cijfers. Hoe de statistieken in België eruitzien? Weten we niet, want zelfs nog maar naar die cijfers vragen, kan al genoeg zijn om een veroordeling wegens racistische vooroordelen aan je broek gesmeerd te krijgen.

Wat wij ons al een hele week afvragen, is of er in Denemarken een Theø Fræncken rondloopt die zich op Facebook vragen stelt over het economische nut van de immigratie, en of die in voorkomend geval in het Deens Parlement zijn excuses zou moeten aanbieden aan een Låurette Ønkelinx. Of zouden ze het ginder in Denemarken gewoon bij nuchtere cijfers en een zakelijk debat houden?

VAN SEVEREN EN DE STANDAARD
Heel wat heisa over het colloquium rond de ideeën en de persoon van Joris van Severen. Het colloquium vindt plaats in Wakken, deelgemeente van Destelgem, en daar is N-VAKamerlid Koenraad Degroote burgemeester. Stof genoeg om wederom overal het fascisme te zien opduiken. De Standaard draagt een steentje bij met een artikel over het Verdinaso en Van Severen, van de hand van Marc Reynebeau. Het artikel wordt geïlllustreerd met een foto van militieleden, met het onderschrift “De militie van het Verbond van Dietsche Nationaal Solidaristen met gebalde vuisten op de 1 meiviering in 1939 in Brussel”. Dit is dus de kwaliteitsgazet De Standaard: een foto van Dinasoleden met opgstoken en gebalde vuist.

Iets zegt ons dat één en ander niet klopt. Enig opzoekingswerk loont. De foto die kwaliteitsgazet De Standaard afdrukt, is een foto van de linkse militie USAF, de Unie van de Socialistische Antifascisten. Die militie, lezen we op de webstek van de Brusselse FGTB, onderscheidde zich als “een antifascistische voorhoede gespecialiseerd in de fysieke strijd”. En dat mag men letterlijk nemen: de militieleden kregen onderricht in gevechtsporten en leerden met wapens schieten. Voortgaande op politierapporten in de stad Brussel vanaf 1934, mag men stellen dat het USAF gedeeltelijk de straat overheerst en zelfs overgaat tot offensieve acties. De linkse militieleden vallen vooral leden van Rex aan en bijeenkomsten van Rex worden onmogelijk gemaakt. Bij zo’n meeting van Rex worden projectielen in de zaal geworpen en worden de trams die Rex-aanhangers vervoeren door de “democraten” aangevallen. Het staat allemaal fijntjes te lezen op de webstek www.fgtbbruxelles.be. Voor iedereen toegankelijk, ook voor de kwaliteitsschrijvers van De Standaard. Maar die denken dat er enkel ter rechterzijde milities waren. Ter informatie van onze DS-confraters: ook de toenmalige Communistische Partij van België had een militie, die de strijd aanging met elke rechtse tegenstander.

Dat waren de jaren dertig. Exact een week geleden vandaliseerden een tweehonderdtal militieleden van de FGTB, afkomstig uit Namen, Luxemburg en Waals-Brabant, het hoofdkwartier van de MR. Veel is er dus niet veranderd. De linkse milities zullen de komende weken nog meer in actie komen. Hun uniform: rode plastick vestjes. Er is wel een groot verschil met de jaren dertig: ter rechterzijde zijn er vandaag geen milities meer.

SMETJE EN DE STENEN
Yves Desmet reageerde atypisch op de incidenten bij een vakbondsactie tegen het MR-hoofdkwartier. Bij betogingen voor algemeen stemrecht, stakingen tegen de Eenheidswet, de Koningskwestie, de mijnsluiting en andere ging het er veel gewelddadiger aan toe. Het protest van wat hij “het middenveld” noemt tegen de besparingen van de regering vindt hij “democratisch”, nu maar één Waal op vier in de regering is vertegenwoordigd en nu gezinnen en loontrekkenden worden gepakt en ondernemers, renteniers en vermogenden niet. Helemaal ongelijk heeft hij niet, al zijn oproepen tot geweld natuurlijk allesbehalve democratisch. De neothatcherianen menen een heroïsche en historische strijd te moeten voeren tegen vakbonden en middenveld. “Dat zou aardig kunnen tegenvallen”, aldus Desmet, in een wat krampachtige poging om het verzet ook in Vlaanderen aan te wakkeren.

WALEN EN DE STENEN
Vakbondsexpert Kurt Vandaele, onderzoeker bij het European Trade Union Institute, zegt in De Morgen dan weer dat het gewelddadige francofone syndicaal verzet in de kaart speelt van N-VA. Op 5 november is er een nationale betoging tegen de besparingsplannen, maar daarna volgen nog drie regionale stakingsdagen in Vlaanderen en Wallonië, gevolgd door een nationale actiedag op 15 december. “Dat unitaire pantser is nu al lek geslagen door de lokale acties zoals de paintballaanval en de wilde spoorstakingen. Vlaamse vakbondsleiders veroordeelden de acties, de Franstaligen niet. De toon in Vlaanderen is volgens Vandaele “compleet anders”, veel meer gericht op overleg. Ook Groen is met pamflettencampagnes veel minder militant. Nadat de PS met harde acties meer autonomie op economisch vlak eiste, is het vandaag de N-VA die hoopt dat de geschiedenis zich herhaalt… Telkens de Franstalige socialisten de beuk erin zetten, dreigen ze ongewild verder weg te drijven van de Vlaamse publieke opinie”, besluit Vandaele.

CARL, LUC EN DE STENEN
De syndicale actie is vanzelfsprekend ook politiek. Volgens prof. Carl Devos zit het grootste politieke venijn en gevaar van de politieke staking niet eens daar. Die zit in de communautarisering van het sociaal verzet, dat zich ook tegen die federale democratie zelf kan keren. “Wat als straks blijkt dat in Vlaanderen veel minder actiebereid is dan in Wallonië? Lastig voor de krampachtig federaal blijvende vakbonden, gunstig voor al wie zoals N-VA in België een tweemodellenland ziet. En nog een bouwsteenvoor de PS om zich te positioneren als bruggenhoofd van morele verontwaardiging tegen het door conservatief Vlaanderen gedomineerde België.” In dit blad voorspelden we meteen na de verkiezingen al een hete politieke herfst. Wie een kamikazeregering vormt, moet sterk in de schoenen staan. Luc van der Kelen, de blauwe opiniemaker, weet nu al dat de stakingen en betogingen in Vlaanderen een beperkt effect zullen hebben, maar ze zullen Wallonië lamleggen. Kan premier Charles Michel zo’n crisis aan? Van der Kelen denkt al aan de chaos na het referendum over koning Leopold III (1951) die het land in een existentiële crisis stortte. “In de maanden die komen, dreigt er een Waals-Franstalige opstand, op straat en ondersteund in het parlement, tegen een regering die volgens haar Franstalige critici vooral de belangen van de Vlamingen dient. Een mens wordt er niet optimistisch van. De ‘sociaaleconomische herstelregering’ die vijf jaar communautaire rust zou brengen, heeft na een week al een nieuwe communautaire tweedeling op gang gebracht, waarbij Vlamingen en Franstaligen verder uiteengroeien. De één bestuurt nu de ander, ook als dat tegen die ander zijn zin is”, aldus Van der Kelen in Het Laatste Nieuws.

GEEN RUK NAAR RECHTS
Onderzoeker Peter van Aelst is minder pessimistisch. De ruk naar rechts is volgens hem een illusie. De Wever hoopt te kunnen zorgen voor het einde van de verstrikking van België. Maar ons land draait al decennialang op een centrumbeleid, op compromissen tussen links en rechts, op een sociaal gecorrigeerde markteconomie waar de belastingdruk enorm stabiel is, op een beleid “dat het dichtst aanleunt bij het CD&V-programma”. Onze regering moeten nu eenmaal voortbouwen op wat bestaat. Neem nu de kilometervergoeding voor fietsers, ingevoerd door Groen in de regering. Schaffen we die af? Neen, omdat die een verworvenheid is die mensen als vanzelfsprekend zijn gaan beschouwen. Dat we een land van compromissen zijn, danken we aan ons kiesstelsel, dat de stem van de kiezer proportioneel verdeelt. “Doen alsof we in een ander land leven omdat er geen socialisten meer in de regering zitten, dat is de waarheid geweld aandoen”, aldus Van Aelst in De Standaard.

STUDENTEN EN DE STENEN
Nu Hilde Crevits haar onderwijsbesparingen heeft toegelicht, is duidelijk dat ook zij een hete herfst mag verwachten. Ook de studenten gaan vuurtjestoken op 5 november. Het inschrijfgeld voor het hoger onderwijs wordt verhoogd van 619,9 euro naar 890 euro, maar dat treft maar voor een deel de studenten. Bijna-beursstudenten betalen 470 euro en beursstudenten amper 105 euro. Toch hoor je op tv om de haverklap door links opgezweepte studenten verkondigen dat de prijsverhoging een schandaal is.

Bram Roelants van de Vlaamse Vereniging van Studenten (VVS) blijft nog altijd vinden dat de verhoging “onvoldoende sociaal gecorrigeerd” werd. Gratis onderwijs, gratis koten, gratis maaltijden, het kan niet op voor dat soort “stokers”. In vergelijking met de meeste andere Europese landen scoort Vlaanderen nochtans billijk. De mythe van het gratis onderwijs in Duitsland, één van de weinige uitzonderingen in Europa, is ondertussen deels ontkracht. Ze betalen er een semesterbijdrage als compensatie voor sociale voorzieningen en administratieve kosten (100-300 euro). Bovendien is er in Duitsland een strengere selectie aan de toegangspoort van het hoger onderwijs, iets waar links bij ons ook al niet moet van weten. Vanzelfsprekend is de verhoging van het inschrijfgeld in sommige gezinnen een lastige meerkost. Het stoppen van de wildgroei aan studierichtingen en vermeend pedagogisch comfort, van het bemoeizuchtige circus van dure visitaties, en van de administratieve overlast zou al een deel van het budgetprobleem kunnen oplossen. Als men dan de vele misbruiken in de lage tarieven (valse beurstrekkers) kan aanpakken, zijn we een stap verder.

EEN INBRAAKJE MINDER OF MEER
In 2013 werden in ons land 75.213 woninginbraken vastgesteld, voor een groot deel gepleegd door rondtrekkende dievenbendes, waarvan er vorig jaar alleen al 660 werden opgespoord. Pijnlijke cijfers, zeker als je weet dat maar één op tien inbraken ooit opgehelderd raakt. Sinds 2008 is het aantal woninginbraken in ons land overigens alleen maar gestegen. “We hebben momenteel een ophelderingsgraad van tien procent”, zegt politiechef Eddy de Raedt. Maar eenmaal de dieven vastgehouden zijn, heeft de politie maar zes maanden tijd om ze effectief voor de rechter te brengen. Veel criminelen moeten ze na die zes maanden uit voorlopige hechtenis laten. Eens ze vrijgelaten zijn, ziet men die dieven nooit meer terug. Bijkomend probleem is dat daders zelden of nooit hun criminele feiten bekennen. De politie wil inbrekers ontraden naar België te komen en verwacht veel van het efficiënter gebruik van meerdere databanken en van automatische nummerplaatherkenning.

NIEUW
In Keulen betoogden voorbije zondag zo’n 4.000 à 5.000 “Hooligans tegen salafisten”. De betoging kwam tot stand door samenwerking van een aantal supportersclubs uit heel Duitsland. Normaal gaan die eerder met elkaar op de vuist, maar zondag kwamen ze bijeen om gezamenlijk te betogen tegen de extreme islamieten. En dat is nieuw. Dat rechts-radicale groepen actief zijn binnen de voetbalwereld, is al langer bekend. Maar dat hooligans van verschillende voetbalclubs de handen in mekaar slaan, noemt de Duitse pers “bizar”. De jonge beweging “Hooligans gegen Salafisten” is pas sinds april ontstaan en mobiliseert vooral via sociale media. De politie had maar zo’n 1.000 hooligans verwacht. Het werden er bijna vijfmaal meer. Ze kwamen uit heel Duitsland.

De traditionele linkse tegenbetogers – in het verleden altijd in grotere aantallen aanwezig dan de rechtse betogers – waren nu sterk in de minderheid, met slechts 600 aanhangers. Toen na de betoging de hooligans wilden oprukken naar de linkse tegenbetogers, kwam het tot zware incidenten met de politie die beide partijen uit elkaar wilde houden. Er zal nog veel gepalaverd worden over de bizarre alliantie tussen de rivaliserende hooligans. Die alliantie bewijst onomstotelijk dat het oprukkende islamisme, en de vervreemding in de eigen wijk, meer en meer tegenstanders krijgt.

RZOSKA TUSSEN WIT EN ZWART
De groene politicus Björn Rzoska, fractieleider in het Vlaams parlement, kent de amnestieproblematiek bijzonder goed. Als kleinzoon van een Poolse militair die hier na de bevrijding in Waasmunster bleef hangen en tegelijk van een Vlaamse grootvader-oostfronter die na de oorlog 2,5 jaar gevangen zat, neemt hij afstand van de kritiek op Theo Franckens bezoek aan het feest van Bob Maes. In zijn wit-zwarte familie werd het verleden “sereen” verwerkt. “Wat Onkelinx deed, is beneden alle peil”, zegt Rzoka in De Morgen. Maes was niet “op en top democraat’, maar hij is ook niet de meest slechte figuur”. Volgens Rzoska kennen veel N-VA’ers niet eens hun geschiedenis en weten ze niet wat voorzitter De Wever in de Nieuwe Encyclopedie van de Vlaamse Beweging zelf schreef over Maes. Interessant is ook zijn bevestiging dat 60 procent van de geïnterneerden van Lokeren onschuldig zat opgesloten. Van de 18.000 gevangenen na de oorlog zijn er ruim 10.000 nooit veroordeeld geweest. Hij hoopt dat ook die waarheid erkenning krijgt. De groene politicus-historicus heeft het dan ook over de “vijftig tinten grijs” in het oordeel over wit en zwart. Een verzoeningscommissie zou kunnen zorgen voor volwassenheid en sereniteit in dit dossier. Wat in Zuid-Afrika kon, moet ook hier mogelijk zijn.

MOUREAUX EN AMNESTIE
Voormalig minister en historicus Philippe Moureaux (PS) beschouwt amnestie voor collaborateurs niet als een taboe. De Brusselse politicus gaat in een interview met het Franstalige Magazine Le Vif tegen de stroom in. Moureaux zegt het er moeilijk mee te hebben dat men steeds opnieuw het proces van Vlaanderen, dat gedeeltelijk als een middelpunt voor de collaboratie gold, wil voeren. Als voormalig minister van Justitie heeft hij zelf “in stilte” een aantal amnestiedossiers afgehandeld. Moureaux geeft toe dat hij destijds niet de nodige moed bezat om stelling te nemen rond de collaboratie. Vandaag pleit hij wel voor “een vorm van algemene amnestie” voor collaborateurs. “Wangedrag kan men niet eeuwig blijven vervolgen, behalve als het gaat over een aantal uitzonderlijke gevallen.” Moureaux denkt dan bijvoorbeeld aan jodenvervolging. Maar het gebruik van de collaboratie als politiek wapen vindt hij niet ok. “Je ziet het nergens elders in Europa”. Een amnestiedebat lijkt evenwel niet voor morgen. Voor de N-VA is dat “een dossier uit het verleden”, maar de partij wil wel praten. De PS neemt afstand van Moureaux en ziet “geen reden om over te gaan tot amnestie.”