Overvalt u al eens een gevoel van vage bewondering voor en grote afkeer van de vindingrijkheid waarmee de progressieve club de modale burger bezighoudt? Ik ontsnap er ook niet aan, na de stormen op de spreekgestoelten van parlementaire weldenkenden, en inspanningen om tot in het absurde alles uit te vergroten wat maar naar de trendy begrippen “racisme” en “homofobie” ruikt.

Aan het verbale geweld dat staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken over zich heen kreeg, hoef ik niet te herinneren. Wel aan de aloude waarheid dat wie de wereld wil verbeteren best bij zichzelf begint. Op internet circuleren lieftalligheden die enkele PSkopstukken “en petit comité”, én uit het licht van de mediaschijnwerpers, zich meenden te mogen veroorloven aan het adres van Vlaanderen en zijn inwoners. De “Vlaamse” media maakten daar nooit melding van. Dat is, gezien hun meestal anti-Vlaamse opstelling, niet vreemd. Laat staan een bewijs dat die lieftalligheden nooit uitgesproken werden. Details over het waar en wanneer die kopstukken van hun “oden” aan Vlaanderen en de Vlamingen bevielen, bewijzen het tegendeel. Ik citeer ze in vertaling uit het Frans.

Trio

Paul Magnette zei eind vorig jaar in Charleroi: “Die fascisten uit het Noorden menen het recht te hebben ons te controleren omdat ze ons financieel steunen. De idioten hebben geluk dat belastingen niet alleen in het Noorden verhoogd mogen worden.” Elio di Rupo zei in 1995 in het volkshuis in Bergen: “De dag dat de eerste solidariteitsfrank van Wallonië naar Vlaanderen gaat, zal België ophouden te bestaan.” Laurette Onkelinx zei in januari van dit jaar in Schaarbeek: “Ons enige doel is om, laat ons zeggen nog tien jaar, de Vlaamse koe uit te melken. Daarna mogen de Vlamingen over het kadaver beschikken.” De lezer maakt maar uit wie van dat trio met die ontboezemingen de koord houdt inzake “tactvol” – of eerder racistisch, zonder aanhalingstekens – praten over de meerderheid van de bevolking. Men kan de vraag stellen hoe Laurette Onkelinx het aandurft een politieke tegenstander van racisme te beschuldigen. Het zou goed zijn voor haar imago – of wat ervan rest – mocht ze voor eeuwig het woord racisme niet meer in de mond nemen. Wat op de “sociale media” circuleert over haar, en haar partijkompanen, is andere koek dan die waarvoor ze het ontslag van een staatssecretaris en een minister eiste. Zelfs opinieschrijvers van “serieuze” gazetten gingen slechts gedeeltelijk mee met nog maar eens een afgestoft verhaal, gebaseerd op ruim zeventig jaar oude archieven.

Cliché

Ondertussen tonen cijfers van de Vlaamse overheid dat inzake homofobie er nog werk aan de winkel is voor de club progressieve wereldverbeteraars. Op het holebiplatform klinkt het dat we met zijn allen wel homovriendelijker geworden zijn, maar dat zich toch al een nieuw discriminerend feit manifesteert. Als de homofobie wijkt, maakt die plaats voor “homonegativisme”, de te bestrijden nieuwe trend. Hoe uit homonegativisme zich in de hetero goegemeente? Eén op drie Vlamingen krijgt het op de heupen als hij op straat twee mannen ziet kussen. Dat ligt aan “genderstereotypen”. Die roepen een ongemakkelijk gevoel op als holebi’s zichtbaar ingaan tegen de gangbare normen hoe mannen en vrouwen zich horen te gedragen. Daar is niks mis mee, dixit het platform, wel als iedereen geacht wordt aan dat “clichébeeld” (sic) te voldoen. Hetero’s doen er dus goed aan hun aangeboren “genderstereotypen” niet altijd “zomaar” te volgen. Waarvan akte. En wat als, zoals ruim veertig procent van de ondervraagde hetero’s vindt, holebi’s eens “zomaar” zouden beginnen met minder ophef te maken over hun seksuele voorkeur, als ze toch zo graag als iedereen behandeld willen worden?

Hersenspoelen

In de Hollandse praatshow “Pauw” hebben voor- en tegenstanders van Zwarte Piet, Sinterklaas’ hulpje, zitten bekvechten. Ik wist niet wat ik zag. Op een moment dat in het Midden- Oosten godsdienstig dolgedraaid schorem de beschaving wil wegvegen, riskeerden tegenstanders van de zwarte kop van kindervriend Piet een hartaanval. Ze jutten zichzelf verbaal op bij het demonstreren van hun eigen “Grote Gelijk”, in wat ze een “racistische” zaak noemen. Twee miljoen behoudsgezinde Nederlanders lachen de tienduizend weldenkenden weg die het zwarte smoelwerk van Piet voortaan in kaasgeel willen zien flaneren. Nederland telt om en bij zeventien miljoen inwoners. Dat betekent dat vijftien miljoen burgers andere dingen aan hun hoofd hebben dan interesse manifesteren voor bezigheidstherapie in racismeverpakking, de waanzin voorbij. Mogelijk staan zij symbool voor wat een overgrote meerderheid in andere Europese landen denkt over al dat hersenspoelen rond racisme en fobieën.

D.MOL