Een dodelijke onthouding

De nieuwe Europese Commissie is afgelopen week uit de startblokken geschoten. De drie traditionele fracties van christendemocraten (EVP), sociaaldemocraten (PES) en liberalen (ALDE) stemden voor. De overige groepen op links en rechts stemden veelal tegen. Het wordt voor observatoren steeds duidelijker dat de oppositie in het Europees Parlement een zootje ongeregeld wordt. Vooral de Tory Party bevindt zich onderhand in een lastig parket. Diagnose? Een gespleten politieke persoonlijkheid. Remedie? Tot op heden niet uitgevonden.

Kansen
“De Commissie van de laatste kans”, zo wordt de bende van Jean-Claude Juncker genoemd. Het is vijf voor twaalf voor de Europese Unie. Slaagt de club onder leiding van de Luxemburgse dronkaard er de komende jaren niet in de burger bij het Europese project te betrekken, dan is de EU zowel politiek als moreel failliet. De uitdagingen zijn niet mals. Sociale hervormingen doorvoeren en de economie opnieuw lanceren, dat alles gecombineerd met zware budgettaire saneringen. Hoe dan ook, de eurocrisis zal de volgende twee jaren opnieuw zwaar om zich heen grijpen. Naast Griekenland is ook Frankrijk het grote zorgenkind van de nabije toekomst. Enigszins cynisch beschouwd, is de Europese impasse gefundenes Fressen voor de eurosceptische Britten.

Het gevecht zal in de media gevoerd worden en draaien rond perceptie. In de politieke arena zal weinig te beleven vallen. Per slot van rekening kan Juncker in het Europese halfrond bogen op een ruime meerderheid van minstens zestig procent. Zowat alle gewichtige dossiers zullen netjes goedgekeurd worden, dankzij de drie grote politieke families. Zijn de anti-EU-politici dan monddood? Ja en neen. De partij van David Cameron staat voor een quasi onmogelijke opdracht. Enerzijds staat zij kritisch ten overstaan van alles wat in Brussel en Straatsburg bedisseld wordt; de Conservatives pleiten duidelijk voor minder Europese bemoeizucht. Anderzijds, de Britse EU-Commissaris, Jonathan Hill, is lid van Camerons partij. De fractieleider van de Conservatieve ECR-fractie, Syed Kamall, moet dus het Europese beleid aanvallen dat mee door zijn Britse partijgenoot Hill wordt vormgegeven. Gekker moet het niet worden.

Volgzaamheid nul
Kamall heeft zijn troepen al van bij de start niet in de hand. Bij de fractie van Conservatieven & Hervormers stemde het gros tegen de Juncker-Commissie. De N-VA deed tegendraads, door als enige partij binnen de ECR volledig ‘pro’ te stemmen. Het ziet ernaar uit dat de N-VA, wanneer het op stemmen aankomt, toch veelal eurofiel op de knoppen zal drukken. De vier Europarlementariërs van de Nieuw-Vlaamse Alliantie zijn goed op weg om binnen de eigen fractie paria’s te worden. Echter, er waren nog politici in de conservatieve fractie die ‘pro’ stemden. Zeven partijgenoten van Cameron schaarden zich achter de nieuwbakken Europese Commissie. Het gros van de Britse Tories onthield zich, terwijl enkele stoere jongens de rug rechtten en overtuigd tegenstemden.

Het siert de ECR-fractie dat zij aan de partijen grote vrijheid schenkt om tot een eigen stemgedrag te komen. Dat was tenslotte, volgens Johan van Overtveldt, de reden waarom N-VA voor ECR heeft gekozen. Veel erger zijn de interne tegenstellingen binnen de Britse Conservatieve Partij, die onderdeel is van de ECR. Hoe is het mogelijk dat in die partij, tijdens zo’n cruciale stemming, niet minder dan drie strekkingen naar voren kwamen? Hoe krijgen Syed Kamall, als fractieleider, en David Cameron, als partijleider, dat aan de achterban nog uitgelegd?

Kopzorgen voor Farage
Dat Jonathan Hill, als Tory, verkozen werd tot Europees Commissaris voor Financiële Stabiliteit, Financiële Dienstverlening en Kapitaalmarkten, is voor de Britse conservatieven ronduit een vergiftigd geschenk. Aan de houding in Europa van die partij valt geen touw meer vast te knopen, merkte Nigel Farrage fijntjes op. Zijn UKIP stemde, voorspelbaar, unisono tegen de Europese Commissie. De leider van de United Kingdom Independence Party duwde het mes nog dieper in de stinkende wonde door de Tories te Brussel uit te lachen. “De Britse Conservatieven zijn zodanig eurosceptisch dat ze zich daadwerkelijk misschien zullen durven onthouden”, aldus Farage.

UKIP heeft ook katjes te geselen. Farage moet dezer dagen de bureaucratische procedures doorlopen om verse leden tot zijn groepering toe te laten, ten einde opnieuw een fractie in het leven te roepen. Zijn ploeg werd twee weken geleden ontbonden, te wijten aan het vertrek van Iveta Grigule, politica voor de Letse Boerenpartij, waardoor de EFDD-fractie van Farage niet meer bestond uit het noodzakelijke minimum van zeven verschillende partijen. Een verdwaalde Pool zou nu toetreden, om alsnog een volwaardige alliantie te vormen. Conclusie: UKIP staat Europees nog overeind, maar Farage moet – zoals we onlangs schreven – kiezen welk sociaal en economisch beleid hij nationaal wil gaan voeren. De Conservatieve Partij heeft dan weer nationaal een duidelijk project, maar zwalpt Europees als een treurige dronkenman.

LvS