De Geuzenberg (Brussel)

De Rand als sociologisch laboratorium

Met sociologische onderzoeken moet omzichtig omgesprongen worden. Neem nu de eerste taalbarometer van VUB-onderzoeker Rudi Janssens die een bepaald beeld van de Rand reflecteert. Wie zijn wij om de intrinsieke wetenschappelijke waarde van zijn werkzaamheden in twijfel te trekken. Gevaarlijk wordt het pas als men er bepaalde politieke conclusies aan wil koppelen. Feiten moeten het vertrekpunt van elk beleid zijn, niet de gekleurde interpretaties ervan.

De ingrijpende manier waarop de Rand rond Brussel ontnederlandst, is een vervelende vaststelling voor zij die een neo-Belgisch verhaal omarmen. Want als alles nog snor zit, zolang men het niveau van voetbal en friet niet overstijgt, wordt het een stuk moeilijker wanneer concrete politieke thema’s aangesneden worden. De transfers bijvoorbeeld, ook al slaagt men erin dit onderwerp behoorlijk onder de mat te vegen. Maar ook de sociologische metamorfose van de Rand, Brussel én de Rand om volledig te zijn. Het raakt vele mensen in hun dagelijkse realiteit.

Het getuigt heus niet van een nationalistisch vooroordeel om not amused te zijn met de manier waarop de eigen gemeente of wijk steeds meer anderstalige inwijkelingen kent. Maar anders dan oplossingen te bedenken, of nog maar de dingen bij naam te noemen, komt het eropaan de feiten om te buigen. Oud-Standaard journalist Guido Fonteyn doet hier duchtig aan mee. Herinner u hoe hij uit de verkiezingsresultaten concludeerde dat de verfransing van de Rand tot het verleden behoort. Akkoord, er is een internationalisering, maar vergeet toch al die spoken uit het verleden. Oud-parlementslid en leader of the opposition in Grimbergen Bart Laeremans (Lijst Vernieuwing) was er als de kippen bij om de fabeltjes van Fonteyn te doorprikken. Zijn vertrekpunt? De naakte feiten. En precies daarom komt hij elk jaar met recente cijfers van Kind & Gezin naar buiten. Die verschaffen een goede doorsnede van de borelingen in de regio. Al jaren wordt de trend van ontnederlandsing bevestigd.

En onlangs kwam VUB-vorser Rudi Janssens op de proppen met zijn taalbarometer voor de Rand. Anders dan voor het Brussels Gewest – daar is de peiling een jaarlijks terugkerende oefening – is dit een primeur voor de Rand. Is het een verrassing dat het Frans de meest gekende taal in de Rand is? Nee, natuurlijk niet. Hetzelfde kan van het Engels gezegd worden (de Vlaming en zijn talen, weet u wel). De tweetaligheid neemt toe, maar de positie van het Nederlands blijft gehandhaafd, luidt zijn slotsom.

Het kan paradoxaal lijken, maar in hoeverre is de trend van Kind & Gezin strijdig met de bevindingen van Janssens? Ontnederlandsing, in de betekenis van steeds meer niet-Nederlandstaligen die in Rand (komen) wonen, wil niet per se zeggen dat dit gepaard moet gaan met een gebrek aan respect, laat staan verdringing, van het Nederlands. Maar, en dit bewijst de realiteit van het terrein, het bemoeilijkt wel degelijk de positie van onze taal. De macht van het getal, heet zoiets. En dat moet het vertrekpunt van elk beleid zijn. Alle studies van socio- en andere logen ten spijt.

KNIN.


Tags assigned to this article:
2014-52BrusselGeuzenberg

Related Articles

Beleving op de oorspronkelijke plek

In juni krijgt ‘De terugkeer van de Heilige Familie uit Egypte’ van Peter Paul Rubens, na een zwerftocht van bijna

Den Vaderlandt ghetrouwe

Coke Een paar weken geleden verscheen in de Amsterdamse stadskrant Het Parool (eigendom van de Vlaamse De Persgroep) een interessante

Roddels uit de Wetstraat

Zuurpruim van dienst Zowat alle partijen kwamen donderdag hun zeg doen in de plenaire vergadering over het pas bereikte interprofessionele