De wildgroei aan nachtwinkels en aanverwante handelszaken in bepaalde wijken is imagoverlagend voor die wijken. Dat zegt Antwerps middenstandschepen Koen Kennis namens het stadsbestuur, dat daar door forsere start- en jaarlijkse belastingen wat wil aan doen. Het was voorspelbaar dat de politiek correcte mediaclub die maatregel zou verguizen – en net niet racistisch noemde. In Het Laatste Nieuws smaalde Hilde Sabbe over “de nieuwste uitvinding van het Antwerpse stadsbestuur, waarvoor ze het vervloekte”. Ze vond het “een nare manier om naar de wereld te kijken, was blij dat ze in Brussel woont”. Haar goed recht, al vind ik het, om allerlei redenen, zelf imagoverhogend dat ik daar niet woon.

Niks leerrijker in kranten dan lezersbrieven. Je moet geen genie zijn om aan de hand van die lectuur vast te stellen dat, enerzijds, niet-aflatende stakingsgolven de samenleving opdelen in een pro- en een anti-kamp en, anderzijds, dat roerende eensgezindheid bestaat over feiten en toestanden die haaks staan op elk logisch denken. De media zouden er goed aan doen daar hun giftige pijlen op te richten en dat te blijven doen tot er “kracht van verandering” merkbaar is. Die feiten en toestanden verlagen het imago stukken meer dan een wildgroei aan nachtwinkels. Het jongste onder de spots geplaatste “drieluik” ruimer toelichten, kan volstaan als afdoende bewijsvoering.

De terechte heisa over riante bonussen, toplonen en forse vertrekpremies voor een “happy few” is amper geluwd of de poen wordt alweer met karrenvrachten uitgedeeld in het, in meer dan één betekenis, enge kringetje van toppolitici en managers. Wat uitgetreden “Europese president” Herman van Rompuy en ex-Europees commissaris Karel de Gucht als vertrekpremies opstrijken, meldden de media wel. Ook de blijde tijding dat Marc Huybrechts, ex-topman bij de bank Dexia, een half miljoen euro gaat “verdienen” in het directiecomité van “Biepost”. Het maakte elke weldenkende werknemer en elke pensioengerechtigde kotsmisselijk. Lezersbrieven laten aan duidelijkheid nooit te wensen over, maar desondanks is van blijvende kritische opvolging van daarin aangeklaagde toestanden door de vierde democratische macht, de “media”, geen sprake. De graaicultuur in het “ons kent ons”-milieu is er allicht nog niet imagoverlagend genoeg voor.

Vijzentest

In Antwerpen trok een zesenveertigkoppige drugbende zingend en juichend richting Borgerhout. De “rechtbank” sprak de criminelen vrij omdat één telefoon was afgeluisterd waarvan dat niet mocht. Een procedurefoutje van onderzoeksrechter Frank Camberlain. Hij verontschuldigde zich uitgebreid, vanuit Niger waar hij tot 2016 werkt aan een veiligheidsproject (!) in opdracht van de EU. Het peperdure werk, op kosten van de belastingbetaler, van driehonderd speurders die op veertig adressen binnenvielen om de bende op te rollen, diende tot twee keer niks.

De uitspraak van de Antwerpse rechtbank verzonk in het niets vergeleken met de surrealistische “stoot” van de Luikse rechter die de heer Farid Bamouhammad “voorlopig” vrijliet, al heeft die nog elf jaar nor te gaan. Iedereen kent het verhaal tot in het kleinste ziekelijke detail. Als het hem meezat, werd ‘Farid le Fou’ dezer dagen uit het ziekenhuis ontslagen en loopt hij tot een eind in januari vrij rond. “Een verhaal dat je doorgaans als mop op de achterkant van de scheurkalender leest”, wist een briefschrijver. Een andere briefschrijver schreef dat het hoog tijd is magistraten aan een psychologische test te onderwerpen om te zien of ze nog wel over al hun vijzen beschikken. Een derde briefschrijver vroeg zich af of die Luikse rechter een lidkaart van de PS heeft en federaal minister van Justitie Geens een hak wou zetten. De feiten kregen weerklank in de media. In Het Laatste Nieuws had opinieschrijver Jan Segers het zelfs eenmalig over “het ziekbed van justitie”, maar volgehouden kritiek over de imagoverlagende blunders van “het gerecht” bleef uit. Van enig aandringen door de media om bij wet een eind te maken aan de procedurefoutenfarce geen spoor. Evenmin van een volgehouden oproep tot overheidsmaatregelen om toestanden zoals met ‘Farid le Fou’ in de toekomst onmogelijk te maken.

Bijberoep

Wie daarover vast niet zal klagen, is het stelletje zielenpoten – excuus, advocaten – die van speuren naar procedurefouten om gangsters vrij te krijgen een winstgevend bijberoep maken. Marc Nève, de advocaat van Farid Bamouhammad, liet al weten dat, bij ontslag uit het ziekenhuis, zijn “cliënt” zich op een plaats zal nestelen “waar de pers hem niet kan vinden”. Hij had in al zijn wettelijke onschuld ook “niemand” kunnen zeggen.
Advocaat Tim Smet is de drijvende kracht achter de procedurefout die de veelkoppige Antwerpse drugbende vrijuit liet gaan. Waar het hem, naar zijn zeggen, om gaat, is dat iedereen zich aan de regels houdt. Niet alleen de straat, ook politie en onderzoeksrechters. Met die redenering voor ogen ga ik er vanuit dat Smet overtuigd is dat zijn “cliënten” zich aan de regels houden. Vandaar dat hij zich suf zocht naar een procedurefout die hun onschuld zou kunnen bewijzen.

Onnodig te benadrukken dat eminente advocaten als Jef Vermassen, Sven Mary en Walter van Steenbrugge in hetzelfde bedje ziek zijn. Zoals iedereen hebben ook zij weet van de bewijzen van schuld tegen de criminele organisatie van de Aquino’s uit Maasmechelen. Hun proces ligt stil omdat rechter Valerie Fontaine de zaak, op vraag van het openbaar ministerie, opnieuw naar de Antwerpse Kamer van Inbeschuldigingstelling stuurde. Na de uitspraak van de KI wordt het proces hervat en kan de “verdediging” uitpakken met wat ze “procedurefouten met atoombomkracht” noemde. Straks ook nog de Aquino’s vrij en elke verdere poging van “topadvocaten” om de imagoverlagende reputatie van hun vak wat verder uit te diepen, is gedoemd om met een sisser af te lopen.

D.Mol