Mark Grammens

Hang de lafaard niet uit

De regering-Michel is nog maar sinds nauwelijks enkele weken geïnstalleerd, en ze is al bezig zich kapot te regeren. De indruk die wordt gewekt, – en hoeft het te worden gezegd dat de perceptie belangrijk is? – , is dat deze regering, met de woorden van Rik van Cauwelaert (in De Tijd, 6 december) een “groot probleem” heeft, en dat is dat ze “niet wordt geleid” maar integendeel “zwalpt van het ene incident naar het andere”.

Tenzij ze zelfmoordneigingen hebben, mogen de coalitiepartijen niet toestaan dat dit zo voortgaat. Beeld u even in dat we vijf jaar lang elke week toestanden kennen zoals we er sinds het aantreden van deze regering hebben beleefd, – maar neen, dat kan men zich niet inbeelden. Zelfs enkele maanden van hetzelfde als de laatste maand, zouden uitlopen op hetzij de val van de regering (door oplopende interne conflicten), hetzij een grondige wijziging van het politiek personeel, want de bezetting van deze regering is, om te besluiten met Van Cauwelaert in De Tijd, “ondermaats”, en dat is helaas “voor iedereen pijnlijk zichtbaar geworden”.

De ministers van de partij van Charles Michel (MR) brengen in het beste geval hun tijd door met het leren van Nederlands, wat uiteraard aanbeveling verdient, maar wat ze, naar het voorbeeld van de eerste minister, al lang geleden hadden moeten doen. – De ministers van de Open VLD lijken zich te hebben teruggetrokken in een hoge toren, van waaruit ze het schouwspel monkelend bekijken, en Sven Gatz aanmoedigen om zich warm te lopen om een voorname rol te spelen in een volgende, klassiek-drieledige regering. De Open VLD staat klaar om mee te helpen aan de versterking van Brussel als centrale Belgische derde entiteit. – De CD&V wringt zich in alle mogelijke bochten om de “vakbondsvleugel” terwille te zijn, nadat die tijdens de regeringsvorming reeds stevige waarborgen voor de redding van het ACW-fortuin had gekregen. Om de financiële vakbondsbelangen te beveiligen, moest de CD&V het eerste ministerschap laten varen, met het gevolg dat de “vakbondsvleugel” zich thans geen beperkingen meer moet opleggen: de buit, het geld, is binnen, en dankbaarheid is, zoals bekend, niet van deze wereld.

Weest niet bevreesd …

En de N-VA? Zij heeft haar doelstelling opgeborgen, in eerste instantie tijdelijk, maar gedraagt zich alsof het tijdelijke van permanente aard zal worden, en nestelt zich in wat Bart Maddens (in De Tijd, 6 december) met een vriendelijk nieuw woord haar “belgianisering” noemt. Bart de Wever heeft nu zijn “gedroomde coalitie” (De Tijd, 8 oktober), maar om wat mee te doen? Zelfs in Antwerpse werkgeverskringen, die de grote steunpilaar van De Wever zijn, begint men een beetje ongeduldig te worden: er is veel werk aan de winkel als men het regeerprogramma wil uitvoeren, en daar blijkt tot hiertoe nog geen begin van te worden gemaakt. Ondertussen brengen de stakingen en andere arbeidsbelemmeringen de nijverheid en handel in Vlaanderen serieus economisch nadeel toe, en is het steeds meer de vraag of de regering de mensen en de ruggengraat heeft om te weerstaan aan de druk van stakingen, rellen, en een genadeloos vijandige pers.
Bij de vele Vlamingen die voor N-VA hebben gestemd uit vlaamsgezindheid, en niet slechts om de werkgeverskringen te plezieren, heerst toenemende onrust. Vertelde Jan Jambon hun niet (in De Morgen, 2 november 2013): “Een regering zonder de PS volstaat niet. Een sociaal-economische noodregering die een centrumrechts beleid voert is onvoldoende. We stappen niét in zo’n regering zonder engagement dat we evolueren naar een confederatie”. Mooi, helder, en logisch. Het was slikken voor wie gedacht had dat de N-VA oprecht geloofde wat ze altijd gezegd had, namelijk dat confederalisme de voorwaarde is om in België te kunnen overgaan tot de nodige sociaal-economische structuurhervormingen, en die nu merkt dat men daar nu plotseling anders moet over denken. Maar alla, in afwachting van het confederalisme kunnen we misschien al beginnen met wat Belgische vlaggen te verwijderen uit de ministeries en een aantal portretten van koningen en koninginnen der Belgen op te bergen. Voor studenten loont dat de moeite. Maar gaat men vijf jaar lang zulke spelletjes spelen?

… maar biedt weerstand

In de jaren zeventig heeft de toenmalige goeroe Bhagwan eens gezegd dat alleen ongetalenteerde, onintelligente mensen zich met politiek bezighouden. We zouden dit zelfs niet durven te denken, laat staan het zeggen, als de actualiteit er geen aanleiding toe gaf. Want hoe wil men hopen dat deze “gedroomde coalitie” van De Wever de kracht zal hebben om weerstand te bieden aan het verbale en meer en meer ook fysieke geweld van de in hoofdzaak Waalse socialistische Gemeenschappelijk Actie, geleid door tien Walen en drie Vlamingen, als men zelfs niet in staat is om een minuscuul brandje dat aangestoken wordt in het parlementair vragenuurtje over Le Pen die een N-VA-minister van Binnenlandse Zaken twintig jaar geleden zou hebben ontmoet, op een fatsoenlijke manier te blussen? Antwoord dan toch op dezelfde brutale, genadeloze manier als de tegenpartij! Wek toch niet de indruk dat je beschaamd bent over jullie verleden! Zeg: heb ik Le Pen ontmoet? Et alors? (Zoals Mitterrand zou gedaan hebben.) Wie zat er na de oorlog in de Belgische regering samen met stalinisten? Wij in ieder geval niet! Roep en scheld, maar hang er niet labbekakkerig bij, want dat wekt de indruk dat men zich schuldig voelt, – denk aan de perceptie.

Komt de collaboratie uit de bezettingstijd ter sprake? Zeg dan niet dat de collaboratie “fout” was, maar roep uit dat ze democratisch gelegitimeerd werd. Immers, was Leopold III, die het lef had met Hitler te gaan praten over de toekomst van België, geen toonbeeld van collaboratie? Was hij niet “le premier des inciviques” in de ogen van de socialisten? Maar belangrijk is alleen dit: op 12 maart 1950 vond er een volksraadpleging plaats, die doorging als een vonnis over de collaboratiebereidheid van de koning, en wat bleek? 72 procent van de Vlamingen stemde voor Leopold. De overgrote meerderheid van de Vlamingen keurde kort na de bevrijding de collaboratie goed! Derhalve werd de collaboratie door de generatie die de feiten uit eigen ervaring kende, post factum democratisch gelegitimeerd. Zeg dat! En hang de bangerik niet uit. Verdedig uw gelijk, en volg niet historici die geschiedenis alleen gebruiken voor het opdringen van hun vooringenomen partijpolitieke meningen.

Geweldloos gevaarlijk zijn
Vlaanderen hoeft geen schrik te hebben voor het Waalse geweld. Het zogenoemde sociale protest is een opgefokte politieke weigering om de Belgische legitimiteit van een Vlaamse electorale afwijzing van de overmacht van de Parti Socialiste binnen de Belgische structuren te erkennen. Het is de zoveelste poging de Waalse wil op te leggen aan Vlaanderen, volgens het principe La Belgique sera latine, ou ne sera pas. Dit beginsel toepassend, wil men bewust, opzettelijk, de Belgische economie schade berokkenen, wetend dat die economie vooral op Vlaanderen steunt. Het land wordt overigens overgeleverd aan wat Manu Ruys in zijn boek “Over de drempel van de angst” (Pelckmans, 1998) omschreef als “de onzekere, slechts in schijn sterke, figuren die de staat belichamen en besturen. Zij kunnen en willen hun beperkingen niet toegeven. Het is een vorm van decadentie”. Het is de opdracht van Vlaanderen om Belgische decadentie af te wijzen, en in antwoord op de macht van de straat van de Socialistische Gemeenschappelijke Actie geweldloos gevaarlijk te zijn.

MARK GRAMMENS


Tags assigned to this article:
2014-50Mark Grammens

Related Articles

Dwars door Vlaanderen

Afghanen in hongerstaking In het opvangcentrum van Leopoldsburg gaat een groep Afghaanse asielzoekers in hongerstaking. De Afghanen voelen zich geviseerd

Over manipulatie gesproken

Schifting Er hingen al wat van die kitscherige Jupiler- en Coca Colavlaggen halfstok, na het verlies tegen Italië. De drie-nul

Sport

Kompany mag er eens achterkomen Sloddervossen Het goede nieuws voor Cercle Brugge is dat het in de terugwedstrijd voor de