De Munt

Na het enorme succes van “Notte di Figaro” bij de Praagse première in 1786 volgde onmiddellijk de opdracht voor een tweede grote Italiaanse opera buffa. Librettist Lorenzo da Ponte had dit genre op een bijzonder hoog niveau gebracht en Mozart haakte enthousiast in. De hoofdpersoon, Don Giovanni, een libertijnse vrouwenversierder, bracht hem tot een ‘dramma giocoso’, een dramatisch geladen opera met enkele komische trekjes. Mozart maakte er twee versies van, de meest gespeelde Praagse versie en de aangepaste Weense versie. De Munt koos voor de oorspronkelijke Praagse “Don Giovanni” maar grondig onder handen genomen door theatervernieuwer K. Warlikowski, die zich voor het eerst aan Mozart waagt. Gelukkig is Muntdirigent Ludovic Morlot een gedegen Mozartspecialist. Het hoofdpersonage, de wellusteling Don Giovanni, blijft voor vele interpretaties vatbaar. Warlikowski koos voor de koude analyse van een perverse verleider die niemand ontziet en die bij obstakels in zijn koele veroveringen niet vies is voor een moord. Nu was de dood van de commandatore, de vader van Anna, al door da Ponte ingebracht en door Mozart in krachtige muziek gevat. De regisseur ziet in het hoofdpersonage een echte seksmaniak en hij wil dit onmiddellijk ten tonele brengen met videobeelden van de film Shame van Steven McQueen, waarbij Brandon tijdens het werk op zijn bureau vooral naar porno kijkt en zijn vrouwelijke veroveringen laat vallen aan de lopende band. In de video speelt Jean-Sebastien Bou mee, die met een prachtige baritonstem de hoofdrol speelt van de cynisch-koude vrouwengek. Dit zou moeten volstaan voor de kille sfeer in een clean decor. De regisseur voegt er later de beelden bij van een aantal vrouwen, een klein deel van de lange lijst, boekhoudkundig bijgehouden door Leporello, de trouwe metgezel van Giovanni, en hier uitstekend vertolkt door bas-bariton Andreas Wolf. Dat volstond niet om het publiek (+16 deze keer) voldoende in de sfeer te brengen. Er komt nog een amusant porno-tekenfilmpje bij. Te veel is te veel en we komen toch in de eerste plaats voor de prachtige operamuziek, die na de schitterende ouverture ons in de ban houdt met sterke orkestratie, aria’s en koorwerk.

Over de ganse lijn staan de solisten op hoog niveau. Zo de bas Sir Willard White als de commandatore, zeker de gekende Canadese sopraan Barbara Hannigan als Anna. Haar toegeeflijke man, Ottavio, vertolkt door tenor Lehtipuu, is een moeilijk vatbaar personage. Donna Elvira, sopraan Rinat Shaham, is bijna een vaste verovering, maar haar man is na twee dagen weg. Een ander ontwricht koppel in de greep van de verleider is Masetto (bariton Jean-Luc Ballestra) en zijn frivole vrouw Zerlina (sopraan Julie Mathevet). Het blijft een moraalopera, want zoveel kwaad moet bestraft worden met de dood van Don Giovanni. Uitverkocht, maar opvoeringen tot 30 december.

FDC