Henny Vrienten ‘En toch’

In lang vervlogen tijden (1980) was er de bij momenten overdreven populaire Nederpopgroep Doe Maar, met als bezieler pianist-zanger Ernst Jansz en voornamelijk de vervangende zanger-gitarist Henny Vrienten. Nederland ging volledig door de knieën, en uiteindelijk ook Vlaanderen. De groep zorgde vele jaren voor een totaal nieuw invulling van het begrip idolatie, wat in het landschap van de Nederlandstalige muziek nog niet echt was voorgevallen.

Op het toppunt van hun populariteit (1984) voelden de groepsleden zich gegijzeld door steeds jonger wordende fans, die amper begrepen waarover de groep echt zong. Toen trok Henny Vrienten de stekker eruit.

De integere Vrienten gooide zich vervolgens heel kieskeurig op het betere lied en de betere muziek: de single ‘Als je wint’ met Herman Brood, de productie van de plaat ‘Habba’ voor Raymond van het Groenewoud en behoorlijk wat filmmuziek, zoals de muziek voor de film ‘Kongo’ in 1997. Ook voor ‘Sesamstraat’ was Vrienten een tijd de componist. In 2008 heeft hij een cd gemaakt met Frank Boeijen en Henk Hofstede, ‘Aardige jongens’, en ging hij met beide artiesten uitgebreid op tournee, ook in Vlaanderen.

Na vele diverse projecten is er in 2014 een nieuwe eigen cd verschenen, ‘En toch’. Het is een heel persoonlijke en intieme plaat geworden, met maar liefst veertien liedjes, behoorlijk uitzonderlijk voor huidige cd’s. Zonder veel opdringerige instrumenten, maar met de klemtoon op gitaar en opvallend veel koorzang, en beperkt aanvullend mondharmonica, harmonium, dobro, slide en Hammond. De cd klinkt dan ook verrassend authentiek en zelfs bij momenten behoorlijk ‘folky’.
De titels van de liedjes verraden echter niet altijd onmiddellijk de inhoud, zonder franjes: ‘Gitaar’ gaat inderdaad over de eerste gitaar waarop de beginnende artiest steevast verliefd wordt. ‘Beste vriend’ blijkt over de beste vriend te gaan die er met zijn lief vandoor ging. ‘Mug in de klamboe’ zou wel eens op subtiele wijze een vervelende relatie kunnen omschrijven.

‘Nooit iets anders dan dit’ getuigt van een diepe liefde voor de eigen partner en ‘Laatste kans’ laat vermoeden dat er gemiste liefdes rondlopen. ‘Het gaat niet over’ gaat inderdaad niet over ditjes en datjes, maar over de echt belangrijke dingen des leven. ‘Het uur tussen hond en wolf’ behandelt verrassend de laatste uren van iemands leven. ‘Hangmat’ is een bijzondere beschrijving van persoonlijk gezochte eigen creativiteit.

Tekstueel loopt deze cd indringend persoonlijk doorheen het leven van deze bekende Nederlandse artiest. Een verademing in deze wereld van clichés en vrijblijvende lege parafrasen.

Muzikaal wil deze cd de tekst niet altijd volgen. Het duurt tot het zesde lied voor ik de volumeknop bijdraai, voor het zeer begeesterende ‘Nooit iets anders dan dit’. Ik droom weg bij de beklijvende en pakkende versmelting van woord en klank. Datzelfde gevoel heb ik ook bij het negende lied, ‘Het uur tussen hond en wolf’. Ergens doen deze liedjes mij terugdenken aan Kadril en hun cd ‘Nooit met krijt.
Deze plaat klinkt muzikaal wel verfijnd en oprecht, maar doet geen gensters opspringen. Het brave van de muziek brengt bij momenten zelfs de kwaliteit van de tekst in verlegenheid.

Ik ben blij dat ‘En toch’ geen popplaat is geworden, maar ik ben er ook van overtuigd dat Henny Vrienten al betere en straffere muziek heeft geschreven in zijn lange leven. Hoewel er in Nederland natuurlijk weinigen aan zijn muzikale carrière kunnen tippen.

OCTAAF VEREN