Politieke verantwoordelijkheid

Goed, dat weten we nu ook. Niet toevallig dat er zoveel ‘jongeren’ naar Syrië vertrekken (en terugkomen, zij het niet altijd ontzield), want de Brusselse voedingsbodem blijkt erg vruchtbaar te zijn voor dergelijke lui. En zie, er doet zich zelfs een probleem van antisemitisme voor. Wie vandaag zijn verontwaardiging uitspreekt, is onwetend of hypocriet. Want de signalen (incidenten, onderzoeken die al dan niet de toets van de wetenschappelijkheid doorstonden) waren de voorbije jaren legio. Maar politieke verantwoordelijkheid is in de verste verte niet te bespeuren.

Misschien is dit wel het geschikte moment om de film ‘The Siege’ uit 1998 te (her)bekijken. Een prima manier om vast te stellen dat het allemaal nog best meevalt met de “militarisatie” van onze steden, Brussel op kop. We besparen u het scenario, maar troepen die Manhatten binnentrekken omdat de FBI verschillende aanslagen (jawel, gepleegd door moslimfundamentalisten) niet onder controle krijgt, waarna Uncle Sam er – uiteraard – met de grove borstel doorgaat, dat is heus wat anders dan twee para’s voor het Muntgebouw. Alle gekheid op een stokje, de commotie is niet meer dan een bliksemafleider. Ze stelt voor- en tegenstanders, regering en oppositie, in staat zich politiek te profileren, maar gaat voorbij aan de kern van het zonder meer ernstige probleem.

De vaststellingen die vandaag gebeuren, zijn niet het gevolg van een plotse natuurramp die abrupt op ons hoofd is gevallen. Het is de resultante van verschillende ontwikkelingen die men heeft gedoogd, miskend en zelfs arrogant weggelachen. Politici zijn sterk in het zich verontschuldigen van zaken waar ze in de verste verte niets mee te maken hebben. Het zijn gratuite nummertjes die perfect in onze excuuscultuur passen. Enkele jaren geleden excuseerde Patrick Janssens zich ten aanzien van de joodse gemeenschap voor de rol die de stad Antwerpen had gespeeld tijdens de kwalijke jaren van de Tweede Wereldoorlog. Freddy Thielemans deed wat later hetzelfde. Op zich is de kwestie interessant én een onderwerp dat vorsers blijft bezighouden. Denk maar aan het werk ‘Onwillig Brussel’ van Lieven Saerens.

Maar wat met de joodse gemeenschap in Brussel en Antwerpen? In een politiek bestel met een steeds groter allochtoon aandeel, ligt de kwestie erg gevoelig. Toch zijn de feiten wat ze zijn. Steeds meer voelt de joodse gemeenschap zich in Brussel bedreigd. Misschien gaat de perceptie verder dan de werkelijkheid, ze blijft wat ze is. Jaren geleden bleek al dat de exodus begonnen was. Onlangs verscheen in Le Vif het verhaal van de laatste joodse leerlinge die een Atheneum in hartje Laken verlaten had. Noodgedwongen, omdat de houding van islamitische medeleerlingen niet meer te harden was. Veel anderen gingen haar voor.

Nu kan men moord en brand schreeuwen, dergelijke incidenten op Brusselse scholen zijn al jaren schering en inslag. Zijn gemeenten als Anderlecht en Molenbeek (maar niet enkel die) broeihaarden van fundamentalisten? Diverse getuigenissen, onderzoeken, noodkreten zelfs, legden in het verleden de vinger op de wonde. Dat men het zover heeft laten komen, is een kwestie van politieke verantwoordelijkheid én aansprakelijkheid. Meerdere lui, vaak nog steeds politiek actief, dragen een verpletterende verantwoordelijkheid. Met een eenvoudig mea culpa komen ze niet weg.

KNIN.