“Tegen de sterren op”

Een miljoen “lachebekjes” keken naar de eerste aflevering van “Tegen de sterren op”, nieuw seizoen. Allicht ook omdat Nathalie Meskens vier uur in de schminkstoel zat om het “nieuwe typetje” Maggie de Block neer te zetten. Een meesterwerkje, oordeelde de “Propagandastaffel” van VTM. Kan zijn. Maar dan wel als waardig voorspel van een meesterwerkje in regelrechte wansmaak. Dat vergat de “Staffel” erbij te zeggen. Men kent het adagium van de progressieve humor. Er mag en moet met alles gelachen kunnen worden. Ook met een minister en dokter in de geneeskunde die het niet kan helpen dat ze aan corpulentie lijdt en liever anders zou ogen.

“Tegen de sterren op” lanceerde tien “moppen” over Maggie. Eerder tien platvloersheden over haar gewicht en vraatzucht – mocht die al bestaan – die een goede mop voor het volle pond onrecht aandeden. Maggie die als ontbijt een ganse braadkip verslindt en de saus opslurpt met de giller “het ontbijt is de belangrijkste maaltijd van de dag. Ik zeg dat aan mijn patiënten ook altijd”. Maggie die te zwaar is voor de lift en anderhalf uur nodig heeft om langs de trappen van het parlement een verdieping hoger te klimmen. Een topmop, toch? Maggie die, voor het spijzen van de staatskas, voorstelt een “vettaks te innen op eten waar onvoldoende vet inzit”. De humorvondst van de eeuw, zeg nu zelf.

Op de (a)sociale media reageerden ruim tweeduizend kijkers “dolenthousiast”, aldus een juichende “Staffel”. Amper tien kijkers toonden zich negatief. Het zegt veel over het kijkpubliek van VTM, dat blijkbaar geen behoefte voelt een spatje elementaire tact en beleefdheid te tonen. Denktanks achter de “cast” van bepaalde “humoristische” programma’s doen daar niet voor onder. Maggie de Block valt niet voor haar alter ego. Ze weigert naar “Tegen de sterren op” te kijken. Misschien een reden om haar in een volgende aflevering op te voeren als de trieste rondborstigheid die de “betere humor” van zich laat afdruipen zoals water van een vetgans. Bij gebeurlijke overname van deze hint vooral niet nalaten dat in beeld te brengen.

Het moet niet altijd tegen de sterren op gieren en brullen zijn op de kap van een tot “iets” herleid persoon. Een persiflage op de Kerk en de christelijke leer van een ganse gemeenschap mocht niet ontbreken. Amusementscoryfee Jonas van Geel had niet eens een typetje nodig om zich als roerganger te doen gelden. Eigen “persoonlijkheid” en “uitstraling” voldeden aan de behoefte. Zelf voel ik behoefte te opperen dat een verwijzing naar de familienaam van dat manneke niet noodzakelijk losstaat van die persoonlijkheid en uitstraling.

Die gedachte liet me niet los nadat lolbroek Van Geel me op de tonen van hoempamelodietjes had uitgenodigd mee te genieten van een door hem verzamelde “medley” van “toppers van onze Kerk”. Een flard uit dat humoristische pronkstuk: “Onze vader, onze va die in de hemel, hemel zijt, geheiligd, -heiligd zij uw naam, en uw rijk kome voor altijd, geef ons dagelijks ons brood en honderd grammen salami, want vader, kijk, alleen droog brood, da lusten gelovige katholieken ni.” Van maagden die martelaren van een ander geloof in het hiernamaals staan op te wachten vanzelfsprekend geen spoor in een andere even “moedige” medley. Eersteklas humor? Eerder tactloosheid, vulgariteit en domheid zonder klasse.

G.G.