Het meest misbruikte begrip van de afgelopen zeven dagen? Noem het gerust, de vrijheid van meningsuiting. Jongens, jongens, iedereen die dacht ook maar iets te vertellen te hebben in onze maatschappij, had er de mond van vol.

Op kop Meyrem Almaci, die pleit voor méér openheid en méér dialoog. Ze vergat er wel bij te vertellen dat het de fractie van Ecolo-Groen in de Brusselse gemeenteraad was die een toegangsverbod vroeg voor Eric Zemmour toen die verleden week zijn boek in Brussel kwam voorstellen. Meer dialoog? Neen, een spreekverbod werd geëist.

Wanneer in Duitsland een beweging op gang komt van verontruste burgers, Pegida, dan wordt een betogingsverbod geëist door de co-voorzitster van Die Grünen, Cem Özdemir. Pegida is een beweging die klein begonnen is in Dresden, waar sinds enkele maanden elke maandagavond op straat wordt betoogd tegen het oprukkende salafisme.  Sindsdien groeide het aantal betogers gestaag, van enkele honderden in het begin tot 15.000 nu. Bovendien wordt er nu ook betoogd in andere Duitse steden.

Burgers zijn bang, stellen zich vragen bij het beleid en komen op straat. Het antwoord van de Duitse Groenen? Méér dialoog met deze burgers, neen absoluut niet, wel een betogingsverbod eisen. Vrij vertaald: belet dat mensen met afwijkende meningen op straat komen, en dan is het probleem opgelost. Simpel maar efficiënt.

Behalve voor…

Vandaag is het weer van “vrijheid van meningsuiting, behalve voor…”. De partij die twintig jaar geleden als eerste en enige waarschuwde voor komende samenlevingsproblemen werd met alle middelen bestreden en uiteindelijk monddood gemaakt. Wie lag aan de basis van het cordon sanitaire? Juist, Jos Geysels, kopman van Agalev/Groen. In het VRT-nieuws van zondagavond wordt in het verslag over de betoging in Parijs gejammerd dat “sommigen het spijtig vinden dat er een aantal leiders mee opstapten van landen waar er geen persvrijheid is”. Rusland en Turkije werden als voorbeelden genoemd. Klopt natuurlijk dat in die landen de interpretatie van het begrip “vrije meningsuiting” anders is dan bij ons. Maar is er dan zo’n groot verschil met België?

We verwijzen naar het programma over ‘de memoires van Leo Tindemans’, verleden week op de dag van zijn begrafenis nog eens uitgezonden op Canvas. Op een bepaald moment verklaart Tindemans in die uitzending, dat hij ongelooflijk verschoten was toen hij ontdekte dat na een persconferentie van hem, de redacteurs nadien in een ander lokaal verzamelden om te bepalen wat er in de pers zou komen en wat niet, en welk standpunt ze zouden innemen. Blijkbaar was dat de gewoonte onder de persmensen.

Berufsverbot

Als zelfs Leo Tindemans censuur over zich heen kreeg, dan verbaast het natuurlijk niet dat het Vlaams Blok/Belang zéker te maken kreeg met een cordon médiatheque. Redacties van VRT, VTM en kranten hebben samen vergaderd om samen te bepalen hoe ze met “het verschijnsel” moesten omgaan. Alle ideeën kwamen aan bod, van de “juiste” duiding tot een volledige boycot.  En naast een anticampagne tegens alles wat rechts en Vlaams was, moest er ook een pro-campagne komen, met een verheerlijking van de multiculturele maatschappij.

Dat ging soms heel ver. Vraag maar aan De Strangers, die na een optreden voor het Vlaams Blok bij de BRT op een boycotlijst terechtkwamen. Niet voor wat ze zongen, wel omdat ze voor de verkeerde mensen hadden opgetreden. Het officiële rondschrijven aan de BRT-medewekers, waarin meegedeeld werd dat de liedjes van De Strangers niet meer op radio mochten gespeeld worden, is in het bezit van De Strangers. In andere landen wordt zoiets “Berufsverbot” genoemd. Bij ons is dat de normaalste zaak van de wereld.

Hypocriet

En dan zien we daar op tv een groepsfoto verschijnen van een aantal VRT-medewerkers met in hun handen een bordje  “Je suis Charlie” en een warme oproep voor tolerantie en vrije meningsuiting. Mogen we deze mensen de Nobelprijs voor Hypocrisie, cum laude, toekennen, alstublieft?  Want hoe kun je voor de vrijheid van meningsuiting zijn, als je tegelijkertijd een hele bevolkingsgroep uitsluit.

Maar wat heeft dat nu te maken met Raif Badawi in de titel van dit artikel, zal de aandachtige lezer zich afvragen.

Raif wie?

Raif Badawi, 30 jaar oud, is een Saudische journalist, internetblogger en oprichter van de website “Vrije Saudische Liberalen”. Op zijn blog werd regelmatig kritiek geleverd op de rol van religie in de Saudische samenleving en werden de religieuze leiders en het Saudische koningshuis bekritiseerd.

In 2011 werd er een aanklacht tegen hem ingediend. Reden: Badawi had in zijn blog o.a. geschreven dat moslims, christenen, Joden en atheïsten gelijkwaardig zijn aan elkaar. Zoiets schrijven, is beledigend voor de islam.

Op 17 juni 2012 werd hij gearresteerd. Zijn vrouw en kinderen konden via Libanon naar Canada vluchten. In december 2012 kwam het proces op gang. Badawi werd beschuldigd van afvalligheid, en daar staat in Saudi-Arabië de doodstraf op. Badawi ontliep de doodstraf door in de rechtbank driemaal de islamitische geloofsbelijdenis uit te spreken. Een jaar na zijn arrestatie volgde de uitspraak: geen doodsstraf (oef), maar wel zeven jaar gevangenis, een boete van 190.000 euro en 600 zweepslagen (ai).

Maar, gelukkig, Saudi-Arabië is een rechtsstaat, dus kon Badawi in beroep gaan. Resultaat: tien jaar cel, een boete van 226.000 euro en duizend zweepslagen. Maar we moeten correct en volledig zijn: Badawi heeft geluk, die duizend zweepslagen worden niet in één keer uitgedeeld. Neen, hij krijgt elke week op vrijdag vijftig zweepslagen. Hij kon deze week al meteen een streepje zetten, want voorbije vrijdag heeft hij zijn eerste vijftig zweepslagen gekregen. Nog negentien weken te gaan.

Horen, zien, en vooral zwijgen

Heeft u Meyrem Almaci daar al iets over horen zeggen? Hallo, Jos Geysels? Hallo, Daniël Termont? Hallo Bartje Somers, hallo Bert Anciaux, hallo Abou Jahjah, hallo lieve vrienden van de VRT?

Hebt u ook die massabetogingen gezien van Groenen, Roden en moslims, broederlijk – hand in hand – samen voor de ambassade van Saudi-Arabië?   Is de ambassadeur van Saudi-Arabië al op het matje mogen komen bij onze bevoegde minister?

Niets gezien? Troost u, er was niets te zien.

De redactie van Charlie Hebdo bracht kritische tekeningen en artikels over de islam, en werd daarom monddood gemaakt door moslimterroristen. Maar die moslimterroristen, dat zijn uitzonderingen, enkelingen die niks te maken hebben met de echte verdraagzame en o zo mooie vredelievende islam. Dat is wat men ons wil doen geloven.

De blog van Raif Badawi werd van internet gehaald, de journalist werd monddood gemaakt door het Saudische regime en hij kwijnt nu weg in een donkere cel. We willen u er toch nog even op wijzen dat dat regime een bondgenoot is van de VS en door onze media omschreven wordt als “westersgezind”. Duizend zweepslagen!

In Gent, Brussel en Parijs marcheerden tienduizenden met het bordje ‘Je suis Charlie”, of “Je suis Ahmed”. We hebben geen bordjes gezien met “Je suis Raif”.

Raif Badawi heeft de Profeet niet beledigd, hij heeft Mohammed niet getekend. Hij heeft niet gespot met de islam. Hij heeft zich enkel kritisch uitgelaten over de religie en de religieuze leiders.

Nog 950 zweepslagen te gaan. Nu vrijdag krijgt hij zijn volgende portie, in het openbaar, voor de moskee in Jeddah.

Daarom, dit eerbetoon aan journalist Raif Badawi. Slachtoffer van de verdraagzame islam. Vergeten door een hypocriete westerse wereld.

Nog 950 zweepslagen te gaan.

‘t Pallieterke