2015-02_15_Mad Man - Kieluitvaart (Medium)Het is weer tijd om te reizen

Vraagje
Tot dusver konden vier trainers uit de eerste klasse, die door hun club “met spijt in het hart” aan de deur werden gezet, onder elkaar een kaartje trekken. Met het recente ontslag van de rare kwast van Moeskroen, Rachid Chihab, hebben ze er een collega bij die naar een andere vereniging mag uitkijken. Dat zijn er dan al vijf, en we zijn pas halfweg. Wie volgt? We willen niemand belezen, maar we vrezen dat de stoelendans niet ten einde is. Geloof het of niet, we zaten echt niet te wachten op het ontslag van Dennis van Wijk bij Westerlo om ons gelijk te halen. Vraag is of er ooit een bestuur is geweest dat de hand in eigen boezem stak en collectief ontslag nam omdat het bij het begin van de competitie de verkeerde man op de verkeerde plaats heeft gezet? Antwoorden mag, maar we zitten er niet op te wachten.

Fratsenmakers
We legden ons oor te luisteren bij Ferrera, die vrij vlug in het seizoen bedankt werd voor bewezen diensten bij Racing Genk. Zijn uitleg komt zowat overeen met die van zwart schaap Menzo, die geen goed woord over heeft voor het bestuur van Lierse omdat ze daar, iets te veel naar zijn goesting, met spek durven schieten. Met het ontslag van Staelens bij Cercle Brugge zijn we bij nummer drie beland, en die trainerswissel heeft Cercle nog niet veel opgebracht. Het ontslag van Van Wijk is te recent om er iets zinnig over te vertellen. Blijven over Luzon, waar ze bij Standard op uitgekeken waren, en nu Chihab bij Moeskroen. Wie van die twee het meest van naadje betoeterd is, laten we in het midden. Ze zijn elkaar waard. We zullen hen allebei missen, en hun gewaardeerde fratsen evenzeer.

Zij bedanken
Iedereen is op winterstage. Liefst zover mogelijk weg van huis, met zo weinig mogelijk pottenkijkers om verslag uit te brengen over wat de globetrotters in die paradijselijke oorden zoal uitspoken als ze niet met de bal spelen. De batterijen opladen, noemen ze dat. Drie van de zestien eersteklassers vinden dat ze daar niet voor naar Spanje, Turkije of Portugal moeten, en dat ze hun batterijen evengoed thuis kunnen opladen. Waasland-Beveren, Moeskroen en Westerlo vinden het gezegde “we reizen om te leren” flauwekul, en het is nog goed voor hun budget ook.

Bezinning
Bij Kortrijk doen ze het kalm aan, met een driedaags uitstapje naar Knokke. Met wat oefenwedstrijden erbij volstaat dat om de spieren los te gooien, oordelen ze wijselijk. Dat kunnen we niet zeggen van Lierse. Wie het breed heeft, mag het breed laten hangen. Bijgevolg vertrekt het bonte gezelschap deze week voor zeven dagen in conclaaf naar het Portugese Portimao, om zich daar, achter gesloten deuren, te bezinnen over de manier waarop ze hun rode lantaarn in extremis aan de concurrentie kunnen kwijtraken. De batterijen opladen mag, maar met mate. We raden hen aan zich niet al te zwaar af te beulen tijdens het trainen en zich zeker niet te overwerken tijdens het kaarten.

Beste wensen
Denk niet dat we er plezier in hebben dat het eens zo fiere Lierse zijn eigenheid heeft prijsgegeven, met alle wrevelige gevolgen van dien. Akkoord, ze bivakkeren tot nader order en voor de tijd dat het duurt nog altijd in eerste klasse. Wat ze in Antwerpen, de stad waar het voetballen begon, niet kunnen zeggen. Ons sinjorenhart bloedt als we terugblikken naar de periode toen de drie vergane gloriën, Antwerp, Beerschot zaliger en Berchem Sport, hoge toppen scheerden, om na verloop van tijd in een sukkelstraatje zonder einde te belanden. Met onze beste wensen voor het nieuwe jaar zijn ze op de Bosuil, op het Kiel en op het Rooi niet veel vooruit, zeker?

Helaas
Wie voelt zich geroepen het voortouw te nemen om het tij te doen keren? Niet allemaal tegelijk. Bij de Antwerpse zakenwereld zijn ze wat doof langs die kant. En de “Ridders van de Ronde Tafel”, op het Schoon Verdiep, hebben andere zaken rond hun politieke oren. Jammer, maar helaas. En de boer hij ploegde voort. Wij zullen ermee moeten leren leven.

Zwaar labeur
Een vierdeklasser die zich de luxe kan permitteren op stap te gaan naar Turkije, dat is geen alledaags gegeven. Het “noblesse oblige” dat stamnummer dertien destijds hoog in het vaandel voerde, hebben ze bij Beerschot-Wilrijk duidelijk geërfd en in praktijk gebracht. Met als groot verschil dat er in het verleden geen deuren en ramen genoeg waren om het geld naar buiten te smijten, en dat het geplande uitstapje de club dit keer geen halve euro kost. Het zijn de vrijgevige sponsors die ervoor opdraaien, volgens hun woordvoerder, en we moeten niet denken dat het een plezierreisje wordt. Er zal vier dagen lang keihard geknokt worden, vernemen we. Geen haar op onze argwanende kop dat daaraan twijfelt.

Daar is Wout weer
Telkens de voetballers zich tijdens de winterstop geroepen voelen te bekomen van het geleverde labeur, met een lieflijk strand als decor, blijven er nog altijd de veldrijders om de liefhebbers van cross en wat erbij komt kijken, bezig te houden. Op de eerste dag van het nieuwe jaar stonden de mensen in Baal massaal een frisse neus te halen in de hoop dat de slijkduivels er een spektakelstuk zouden van maken. Dat moesten ze de twintigjarige revelatie Wout van Aert geen twee keer vragen. Hij maakte er nog maar eens een demonstratie van, door de doorwinterde profs in een tweederangsrol te duwen. We kijken al uit naar het BK van zondag aanstaande in Erpe Mere, met de vraag wie in staat zal zijn de jeugdige baanbreker uit het Kempense Lille van de nationale titel te houden.

Aflossing
Al wie in het wereldje van de veldrijders naam en faam heeft en gezien de gevorderde leeftijd aan de kant moet toekijken, voorspelde dat de gevestigde waarden alleen maar op meer regen en modder zaten te wachten om zich opnieuw te laten gelden. De jongemannen, genre Wout van Aert en Mathieu van der Poel, zouden dan wel vanzelf moeten inbinden en inzien dat ze nog leergeld moeten betalen. Dag Jan! Intussen hebben Nys, Vantornout en Pauwels, om het daarbij te laten, hun lesje geleerd en mogen ze, of ze het nu graag hebben of niet, hun kroon werpen naar de snotneuzen die binnen het crosserskringetje voor de wisseling van de wacht zorgen. Waar we niet kwaad om zijn.

Menen ze het?
Zowel Van Aert als Van der Poel zweren bij hoog en bij laag dat ze het WK in het Tsjechische Tabor, dat eind januari wordt gereden, bij de beloften gaan rijden, en niet bij de profs. Dat is hun volste recht, maar minder goed nieuws voor de organisatoren die hopen dat die jonge knapen eerstdaags op hun beslissing terugkomen, omdat ze bij de UCI een wereldkampioenschap tussen alleen maar afdankers, die hun beste tijd hebben gehad, niet zien zitten. Dat is weinig respectvol tegenover de vedetten van gisteren, maar vermits de tijd niet stilstaat, kunnen we de inrichters begrijpen.

Edele sport
Als we het over ruitersport hebben, begeven we ons op glad ijs. Veel meer dan dat een paard een edel dier is met vier benen – geen poten! – en een staart kunnen we er niet over kwijt. Wat niet belet dat we genoten hebben van de jumping die verleden week plaatsvond in de Mechelse Nekkerhal. Alle ogen van het thuispubliek waren gericht op Jos Verlooy, en op Domino, zijn edel ros.

Bedankt
Na vier strafpunten kon de man uit Grobbendonk zich wel voor het hoofd stoten. Dat hij zichzelf een amateur noemde, vonden we wat ver gezocht. Zijn foutjes zijn hem vergeven. Het kan de beste overkomen, zagen we zijn paard instemmend knikken. Als we erbij vertellen dat de Fransman Simon Delestre in Mechelen zijn eerste wereldbeker won, voor de Brit Joe Clee en de Zweed Douglas Lindelöw, hebben we alles verteld, behalve dat we dank verschuldigd zijn aan de ruiters, hun paarden en de organisatoren voor de sierlijke vertoning.