2015-07_15 - 1948-14_07_Jef Nys - Rik Coppens (Medium)Vaarwel Rik

Fenomenen onder elkaar

Toen ’t Pallieterke zijn vijftigjarig bestaan vierde, verscheen er in uw lijfblad een waaier aan gelukwensen. De neus van onze onvergetelijke hoofdredacteur zal niet weinig gekruld hebben met de bloemlezing die hij bijeen had gekregen en waarmee bekende en minder bekende mensen van allerlei slag, ieder op zijn terrein, hulde brachten aan ‘het fenomeen’. Toen we polsten of het niet in het kader paste om een ander fenomeen, Rik Coppens, ook zijn zegje te laten doen, twijfelde Jan Nuyts. Het is er, hoewel Rik zijn zegen had gegeven, uiteindelijk niet van gekomen. Begrijpelijk. Onze toenmalige hoofdredacteur had Rik Coppens gekend als een ‘enfant terrible’ die in zijn glorietijd met met zijn kwajongensstreken, nogal wat reacties voor en tegen uitlokte. Zelf hadden we toen al andere ervaringen met Rik die, toen we hem persoonlijk leerden kennen, niet zijn typische humor, wel zijn wilde haren kwijt was. Een bezadigde Coppens die, behalve over voetbal, ook over andere onderwerpen een uitgesproken mening had.

Kinderen van de goden

De keren dat we met Rik, zijn uitverkoren Poire Williams binnen handbereik, van gedachten wisselden, zullen we blijven koesteren. Dat hij het volkse en bruisende stukje Antwerpen, de Seefhoek, waar hij geboren en getogen was en waar hij zich thuis voelde, heeft zien verloederen, was er voor zijn door en door sinjorenhart teveel aan. “Mijn hart bloedt als ik bedenk wat er van mijn toenmalige buurt geworden is, daarom ga ik erover zwijgen. Maar het is niet verboden om nostalgisch terug te blikken”, vertrouwde hij ons toe. En: “Ik denk niet dat er ergens nog een plaats was waar zoveel kinderen van de goden woonden als op de Seefhoek.” Zeg dat wel. Het was alsof heel sportief Antwerpen – voetballers, rolschaatsers, worstelaars, boksers, topbiljarters, noem maar op – samenhokte in die wijk.

Nostalgie2015-07_15_Mad-Coppens2 (Medium)

Mogen we de heethoofden uit beide kanten van de Scheldestad, die elkaar de dag van vandaag het licht in de ogen niet gunnen, eraan herinneren dat toen Rik Coppens zijn triomfen vierde op het Kiel, Vic Meeus op handen werd gedragen op de Bosuil en Marcel Dries zijn kunde toonde bij Berchem Sport, en dat die drie boegbeelden van het Antwerpse voetbal boezemvrienden waren? En dat er in die tijd zoiets bestond als de Antwerpse Verstandhouding, waarvoor zowel de aanhang van paars-wit, als die van de liefdevolle kleuren en de geel-zwarten uit het slijkdorp, storm liepen als dat gevreesde elftal het opnam tegen wereldploegen die hier neerstreken. Waarmee ge ons niet hoort zeggen dat er geen gezonde rivaliteit bestond. We zullen doen als Rik Coppens en erover zwijgen, want ook ons hart bloedt als we eraan terugdenken.

Adieu Rik

Voor wat hoort wat. Als we van Rik Coppens iets moesten gedaan krijgen, moesten we niet lang aandringen. De laatste jaren waren we hem een beetje uit het oog verloren. Tot we onlangs een deugddoend briefje ontvingen waarin hij nog eens van zich liet horen. Zijn laatste ereronde die men hem enkele maanden geleden, met zijn trouwe toeverlaat Denise aan zijn zij, tot meerdere eer en glorie van Wilrijk-Beerschot, meende te moeten gunnen, was beter achterwege gebleven. Omdat hij, de jonge voetbalgod van weleer, toen al zwaar getekend was en nog slechts een schim was van zichzelf. Vaarwel Rik, we hebben nog honderden verhalen waarmee we u naar de buitenwereld in ere zullen houden. Marcel Dries en Vic Meeus zullen u met open armen ontvangen, en dribbel ze allemaal nog maar eens zot hierboven.