2015-12_16_Absurdistan (Medium)De waarheid, niets dan…

De goede lezer van dit weekblad weet, of behoort dat toch te weten, dat onze pennenlikkers zwemmen in het geld. Helaas voor onze big boss geldt die mate van gefortuneerdheid zijn redactionele onderdanen in persoon, maar niet het tijdschrift. Dat komt zo: wij nemen steekpenningen aan.

Van de N-VA, thans bijzonder welvarend, om hun politiek te verdedigen. Van het VB, eerder armlastig, om de politiek van de N-VA af te breken. Van het Vaticaan om niet te negatief over CD&V te schrijven. Met uitzondering van Eric van Rompuy, werd daar door het Heilig Officie aan toegevoegd.

Van de sp.a, om Bruno Tobback te promoten, wat wij eerder uit plezier dan uit geldzucht doen. Van de Open Vld, om angstvallig te zwijgen over buitenechtelijke en binnenechtelijke avonturen. Groen valt buiten het bestek, want die willen in natura betalen, met biologische groenten. Niks van!

Onze legendarische drankzucht – schrijven is een droog beroep – achten wij bekend. Dat is meteen de reden waarom niemand van ons uiterlijke tekenen van welstand vertoont. Al deze fortuinen die bij HSBC geparkeerd staan, vloeien rechtstreeks naar de plaatselijke brouwerstand. Wij houden er niets aan over.

Maar genoeg uitgelegd. Laten wij ons bekommeren om het nieuws van de week. Doe bretellen aan, om u eraan vast te kunnen houden: de Vlaamse regering, deze democratisch ogende voorgevel voor de complete zwarte N-VA-brigade, zal eerstdaags alle Vlaamse bibliotheken sluiten! Dat nieuws werd redelijk triomfantelijk bekendgemaakt door uit teflon en beton opgetrokken mannen in maatpak en binnen de kortste keren uitgedragen door tal van medeplichtigen, zoals Siska Smoeltjens, op de radio.

Wij zijn geen haar beter, zelfs geen haarvat, dan onze kwalitatieve broeders van de Alles Voor Vlaanderen-Vlaanderen Van Ons krant, dat weze duidelijk. Derhalve maakten wij het onszelf gemakkelijk en raadpleegden hier en daar willekeurige bibliotheekbezoekers, om hun te vragen hoe zij stonden tegenover de recente regeringsmaatregel van de N-VA en aanhangsels: de afschaffing van de gemeentelijke bibplicht.

De eerste op wie wij botsten, was een authentieke Gentenaar, Daniel Tweedebesten. Geconfronteerd met de afschaffing van de bibliotheekplicht, maakte die man er zich met een schouderophalen van af: “Ik ken dat woord niet. In Gent is dat, samen met een aantal andere woorden, reeds geruime tijd afgeschaft. Hoe heet dat trouwens, dat weekblad van u? Hadden wij dat ook al niet afgeschaft?” De lezer kent echter onze vastberadenheid, zowel in het ontbottelen als in de journalistiek: fluks stapten wij op het volgende slachtoffer toe.

De tegenstelling kon niet groter zijn: met Bart Bovenbaas kregen wij een Antwerpenaar van het zuiverste Scheldewater tegenover ons. “Begint dat nu weer, ja? Is er iets mis met het geven van meer vrijheid aan gemeentebesturen misschien? Of heeft Wouter van Bellingen weer een nieuwe discriminatie gevonden? Denkt hij misschien dat wij bibliotheken willen sluiten om allochtonen ervan te weerhouden zich te bekwamen in het Nederlands?” Objectief als wij zijn, trokken wij meteen naar het stulpje van de heer Van Bellingen om wederwoord te bekomen. Helaas stieten wij daar op een aan de voorgevel bevestigd bord met de laconieke mededeling: “Even niet thuis. Op antidiscriminatiekruistocht vertrokken. Ben terug in 2021”.

Voor wie daaraan mocht twijfelen: wij zijn bijzonder vasthoudend. Volgende kandidaat! Kristof Tafelspringers-Van Kastanjetten stond ons bijzonder welbespraakt te woord. “Dit kan toch niet! Eerst en vooral, plichten afschaffen en vrijheden geven, dat is zo ultrarechts, daar zijn geen woorden voor! Hoe gaat men in het oog houden dat de burger geen verderfelijke literatuur meer leest? Nee, dit kan en mag niet doorgaan. Best legt het ABVV het land plat.”

De laatste die wij polsten, was de genaamde Filip Denaegelclopper. “Pf, deze regering kent haar prioriteiten niet. Als men nu eens begon met het afschaffen van dat perfide boekske, de Qworn of zoiets, dat zou al een pak beter zijn.” Daarmee werd het ons volkomen duidelijk dat, voor een beter begrip van regeringsmaatregelen, het smeren van het raderwerk een absolute vereiste is. Met alcohol, uiteraard.

Kolde Rator