Bedenkingen bij een uitwuifode

In het jongste nummer van “De Journalist”, het magazine van de Vlaamse Vereniging van Journalisten, wuift nationaal VVJ-secretaris Pol Deltour voorzitter Marc van de Looverbosch uit. Na twaalf jaar geeft die de voorzittershamer door.

Het is nog even wachten aan wie. De vacature bleef open op de algemene vergadering, die wel al een nieuw bestuur installeerde. Waarom in één moeite ook niet de nieuwe voorzitter gekozen werd, is “onduidelijk”, zoals zowat alles wat in lobbyschemerzones beweegt.

In zijn uitwuifode aan Van de Looverbosch gaf Deltour een hint mee. De uittredende voorzitter en notoire sp.a-militant wil ook geen bestuurslid blijven. “Schoonmoeder spelen” over het nieuwe bestuur is niet aan hem besteed. “Er zijn”, las ik, “genoeg opvolgers uit de VRT-stal.” Lees: waar ook Van de Looverbosch onder dak zit. VVJ-leden kunnen zelf kiezen of de auteur verwees naar het overwicht aan VRT-personeel  in het pas gekozen bestuur, of refereerde naar het “geschikte profiel” van de nieuwe voorzitter. Laat het volstaan te zeggen dat vrij ongenuanceerde gedachten zelden duidelijkheid missen. Het zou verbazen, mocht de VVJ-top een andere wind door het journalistieke wereldje willen zien waaien dan de roodgroene die zijn reilen en zeilen al jaren bepaalt en controleert. Opmerkelijk bewijs: de eerste paragraaf van het artikel “Dank je Marc” in het officiële VVJ-orgaan.

Ik citeer letterlijk: “Volgens sommigen is er binnenkort een vacature voor hoofdredacteur bij de VRT. Misschien is dàt wel de reden waarom Marc van de Looverbosch ermee stopt als VVJ-voorzitter. Hij is altijd al heel vooruitziend geweest. En hij zou een verdraaid goede hoofdredacteur zijn. Want in zo’n functie heb je eigenschappen nodig die Marc twaalf jaar lang aan de dag legde aan het roer van de VVJ.” Het is wel de “onpartijdige” nationale VVJ-secretaris die dit pakkende sollicitatieproza voor een “kameraad” produceert. Dat presteren  org e is zeker. e n wat er zoal roert zonder voorkennis van wat aan de Reyerslaan “beweegt” en mogelijk staat te gebeuren, is onwaarschijnlijk. Dat het haaks staat op de journalistieke deontologie, is zeker. Even zeker als de duidelijk geventileerde wens van Deltour, in naam van de VVJ, over de politieke kleur van de mogelijke opvolger van de onder zwaar vuur liggende Björn Soenens, huidig VRT-hoofdredacteur.

Teleurstellend

Politieke VRT-journaliste Goedele Devroy is, alweer volgens “De Journalist”, niet de enige kracht op de VRT-nieuwsdienst die met een “burn out” worstelt. Vier van haar collega’s doen dat ook. Voeg daar de zure oprispingen van Martine Tanghe aan toe, over heersende onvrede op de nieuwsredactie, en de “link” tussen wat daar gaande is en het naar voor schuiven van de ex-VVJ-voorzitter als topkandidaat om Soenens op te volgen, wordt nog duidelijker. Dat het bij dergelijke machtwissels over nieuwe wijn in oude zakken of oude wijn in nieuwe zakken gaat, zal promotoren daarvan worst wezen. Alleen voor de galerij spreken de Deltours, Van de Looverboschen en Soenensen dat nadrukkelijk tegen.

Na de jongste verkiezingen en het installeren van een Vlaamse regering zonder roden en groenen, rees bij Vlaams “rechts” de hoop dat ze de uitgesproken politieke VRT-voorkeur op zijn minst zou kunnen proberen af te zwakken. Tot vandaag wijst niets daarop. Integendeel, Vlaams mediaminister Sven Gatz (Open Vld) rijdt open en ongedwongen voort in het door voorgangster Ingrid Lieten getrokken rode spoor. Vastgeroeste praktijken wegblazen, ligt moeilijk. Maar het uitblijven van zelfs een eerste merkbaar begin van “kracht van verandering” is gewoon teleurstellend. Wie daar anders over denkt, naast de club die ook bij dat status quo baat heeft, mag het laten weten.

Zwaluw

Als vanop links alle zeilen bijgezet worden om de “Zweedse coalities” de duivel aan te doen, blijft de VRT mee op de eerste rij staan. Geen regeringsakkefietje mogelijk of het is de blikvanger in Het Journaal. Met alles erop en eraan, het zoveelste vakbondsdreigement voorop. Vergis ik me schromelijk, of zie ik dan telkens een blije vonk opflikkeren in de ogen van de nieuwslezer(es), harmonieus samenvloeiend met een meewarig glimlachje? Het kan aan mijn verbeelding liggen, of aan mijn verzuringsgraad bij analyse van de “objectiviteit” van de berichtgeving en de duiding door de VRT.

Steeds meer wordt beweerd dat de kijkcijferachterstand van het VTM-nieuws op het VRT-journaal wordt overbrugd. Zeker is dat de nieuwsdienst van de commerciële zender zijn blikvangers niet “gewoontegetrouw” uit het politieke leven haalt, veelal uit dat van het alledaagse leven van gewone stervelingen. Opbeurend is het zelden, maar altijd anders. De concurrentie doet die benadering af als populistisch. Een nogal gemakkelijk standpunt, ook al omdat het VTM-nieuws het politieke plaatje van het land ruim voldoende belicht, zij het niet noodzakelijk als het alfa en omega van de nieuwsgaring.

Van een merkbaar verschil tussen partijenvoorkeur van VTM en VRT is voorlopig weinig sprake. Ik was toch even verrast toen VTM-anker Stef Wauters zich in een nieuwsuitzending afvroeg of het ABVV wel ooit akkoord zal gaan met eender welke regeringsbeslissing. Ik zou zowaar zijn gaan twijfelen aan de waarheid achter het gezegde “één zwaluw maakt de lente niet”, had ik niet tijdig beseft dat de professionele “roots” van Stefke aan de Reyerslaan liggen.

D.Mol


Tags assigned to this article:
2015-12ActueelD.Mol

Related Articles

Dwars door Vlaanderen

Leopoldsburg De eerste zestig asielzoekers, afkomstig uit Irak, Afghanistan, Guinee, Syrië en Gaza (?) hebben hun intrek genomen in het

De wortels van Vlaanderen

In het Gentse Caermersklooster opende deze week de tentoonstelling ‘OER. De wortels van Vlaanderen’. Het is een initiatief van The

De eeuwigdurende EU davert op haar grondvesten

Op het ogenblik dat we dit schrijven, staan we – alweer – aan de vooravond van een cruciale dag voor