2015-11_12_Buitenlands spervuur (Medium)Voedsel naar olieland

Wat gebeurt er als je in de Sahara het socialisme invoert? In het begin niets, maar daarna ontstaat er een tekort aan zand. Het is een oude grap, die een kern van waarheid bevat. Het recentste voorbeeld is Venezuela, één van de tien grootste olie-exporterende landen ter wereld. Desondanks werd het land nooit echt welvarend. Het ging van kwaad naar erger sinds 1999, toen de socialistische en Castrogezinde president Chavez aan de macht kwam. Na zijn dood in 2013 werd hij, na zeer twijfelachtige verkiezingen – alle kritische media waren monddood gemaakt –, opgevolgd door de even fanatieke socialist Maduro. Nu begint Venezuela de bittere vruchten te plukken van vijftien jaar socialisme en verwaarlozing van de olie-industrie: net als in de vroegere Oostbloklanden staan er lange rijen voor de supermarkten, omdat er een ernstige schaarste is ontstaan aan voedsel, medicijnen en ontsmettingsmiddelen. Elf Zuid-Amerikaanse landen hebben nu beloofd voedsel naar Venezuela te sturen. Natuurlijk speelt de dalende olieprijs daarbij een rol. Maar de neergang van Venezuela is al begonnen toen de olieprijzen nog torenhoog waren. Tegen het socialistische vergif baten zelfs massa’s oliedollars niet.

Wapenleveringen

Volgens sommige Europese politici zouden wapenleveringen aan Oekraïne tot een oorlog met Rusland leiden. Zij gebruiken dat argument om hun lafheid tegenover Poetin goed te praten en om Oekraïne in de steek te laten, maar het slaat nergens op. Tijdens de Koreaanse Oorlog sneuvelden 43.000 Amerikaanse militairen in gevechten met Noord-Koreaanse en Chinese troepen, die uitgerust waren met wapens uit de Sovjet-Unie. De Vietcong en het Noord-Vietnamese leger hebben met Sovjetwapens 58.000 Amerikaanse militairen gedood. Afghaanse guerrillastrijders die tegen de Sovjet-Unie vochten, haalden honderden Russische vliegtuigen en helikopters neer met Stingers, Amerikaanse grondluchtraketten. Russische Migs met Russische gevechtspiloten, die in Egypte gestationeerd waren, kregen in 1970 een pak rammel van de Israëlische luchtmacht, die met Franse en Amerikaanse gevechtsvliegtuigen was uitgerust. Maar in geen van die gevallen leidde dat tot een oorlog tussen de grootmachten. Sinds het begin van de Koude Oorlog zijn er vele conflicten uitgevochten, waarbij de VS de ene partij wapens leverden, en de Sovjets de andere. Dat heeft nooit tot een wereldoorlog geleid. Waarom zouden wapenleveringen aan Oekraïne nu plots wel een oorlog ontketenen? Dat is bangmakerij. Alle historische precedenten wijzen op het tegendeel. We kennen niet één geval waarin wapenleveringen een “casus belli” waren.

Afschrikking

Toen Poetin in 2008 begon met de invasie van het buurlandje Georgië, suggereerde president Bush dat hij wapens aan Georgië zou leveren. De Russische tanks waren al diep in Georgisch grondgebied opgerukt, met in hun kielzog een meute ongeregelde moslimtroepen, die zich op grote schaal schuldig maakten aan moord, plundering en verkrachting. De tankeenheden die het dichtst de hoofdstad Tbilisi waren genaderd, zagen in de verte reusachtige Amerikaanse vrachtvliegtuigen aanvliegen, naar de luchthaven van Tbilisi. De Russen vreesden dat die vliegtuigen antitankraketten aan boord hadden voor het Georgische leger, en ze lieten hun tanks prompt rechtsomkeert maken. Georgië was gered. Voorlopig toch. En de ironie van alles: die vliegtuigen hadden geen wapens aan boord, alleen civiele hulpgoederen. Maar het idee alleen al, had een enorme  afschrikwekkende werking.

Vredelievende moslims?

Volgens een politiek correct dogma is de islam in wezen een vredelievende godsdienst. In dat dogma worden moslims alleen gewelddadig als ze door anderen in het nauw gedreven worden, bijvoorbeeld door “racisten”, cartoontekenaars of  “islamofoben” in het Westen. Volgens hetzelfde dogma heeft islamitisch extremisme niets met de islam te maken, maar alles met de militaire interventies van de VS. Een nuchtere blik op de geschiedenis bewijst dat die bewering onjuist is. De eerste keer dat Amerikaanse troepen oorlog voerden in de Arabische wereld was in 1990, als respons op de Iraakse invasie in Koeweit. Maar de islamitische moorddadigheid dateert van lang daarvoor. Vanaf 1915 werden de Armeniërs in Turkije uitgeroeid. In 1975 begon de vernietiging van het christelijke minderheid in Libanon. In 1983 begon de Sudanese burgeroorlog, die ontaardde in een genocide tegen de christelijke en animistische bevolking. In 1986 startte Saddam Hoessein “Operatie Al-Anfal”, een genocide tegen de Koerden, de Assyrische christenen en de jezidi’s. Daarbij werden 180.000 burgers vermoord, onder meer met gifgas. Dat was allemaal lang vóór de eerste “Amerikaanse” oorlog in het Nabije Oosten. En dan hebben we het alleen nog maar over de twintigste eeuw, en niet over de gruwelen die in het Osmaanse Rijk gepleegd werden. Of tijdens het islamitische terreurbewind in Indië, toen de Verenigde Staten nog niet bestonden.

Islamitische logica

In Boston staat Dzhokhar Tsarnaev terecht. Samen met zijn broer heeft hij in 2013 een bomaanslag gepleegd op de marathon van Boston. Daarbij vielen drie doden en meer dan tweehonderdzestig gewonden. Nadien vermoordden beide terroristen nog een politieman. Hun ouders, moslims, hadden asiel gekregen in de VS. Hun vader was een Tsjetsjeen, hun moeder een Avar. De moeder moet al eerder streng islamitische trekjes gehad hebben. Ze werkte in een cosmeticazaak maar werd ontslagen omdat ze mannelijke klanten weigerde. Dzhokhar mocht niet klagen over discriminatie, racisme of islamofobie. Hij studeerde aan de University of Massachusetts in Dartmouth, waar hij zeer populair was, maar niet erg hard studeerde, want hij stapelde onvoldoendes en herexamens op; en hij verkocht marihuana om zijn schulden af te betalen. We denken dikwijls te rationeel over terrorisme, alsof er altijd een logische verklaring voor zou zijn. Het gedrag van de broers Tsarnaev was volkomen irrationeel: zij richtten hun haat en hun woede niet tegen de Russen die hun vaderland hebben bezet en verwoest en er duizenden mensen hebben vermoord, maar tegen de Amerikanen die hun ouders asiel hebben verleend en hen uitkeringen hebben betaald, en die Dzhokhar de kans hebben gegeven aan een universiteit te studeren. We bedoelen niet dat we een aanslag tegen burgers in Rusland wél zouden goedkeuren. Aanslagen tegen burgers zijn altijd terreur, met welk motief zij ook gepleegd worden. Maar Russische wreedheden beantwoorden met een aanslag tegen Amerikanen is niet alleen immorele terreur, het is ook nog onzinnig. Islamitisch onzinnig.

Nieuw-Amsterdam

In het zuiden van de staat New York liggen enkele county’s die de Southern Tier worden genoemd. Ze liggen tegen de grens met Pennsylvania, ver van het bruisende New York City. Ooit was de regio redelijk welvarend, dankzij firma’s als IBM, maar die tijd is allang voorbij. In het naburige Pennsylvania echter gaat de levensstandaard van de bevolking er met sprongen op vooruit. De oorzaak ligt onder de grond: schaliegas. Dat wordt door fracking massaal bovengehaald; het bezorgt Pennsylvania heel wat welvaart. Ook onder de voeten van de bewoners van de Southern Tier bevindt zich een schatkamer, maar in hun staat heerst een verbod op fracking, ingesteld door die verdomde liberals uit de City. Vandaar dat in de bewuste county’s stemmen opgaan om aan te sluiten bij de buurstaat, zodat het gas en het bijbehorende manna ook bij hen kan beginnen stromen. Aangezien een grensverschuiving zowel door beide staten als door het Congres moet worden goedgekeurd, is de kans op succes bijzonder klein. Vandaar dat nu hardop gepraat wordt over een opsplitsing van de staat New York in twee quasi autonome delen: de City en onmiddellijke omgeving aan de ene kant, en al de rest aan de andere. Die rest zou meteen ook een nieuwe naam krijgen: Nieuw-Amsterdam, daarmee de geschiedenis al eer aandoend. Dat vinden wij een goed gedacht. Give it a go, boys!