2015-14_08_Buitenlands spervuur (Medium)Cybercensuur

China versterkt zijn wurggreep op internet. Officieel gaat het om de strijd tegen “pornografie en onwettige informatie”, maar in werkelijkheid is het een keiharde cyberoorlog tegen de vrijheid van meningsuiting. We zouden ons er niet druk over maken als de Chinese communisten alleen pornosites blokkeerden. Maar ze sluiten ook de toegang af tot Wikipedia, Facebook, Instagram en Twitter. Alle verwijzingen naar de massamoord op het Tianmen Plein, of naar de mislukte demonstraties voor meer democratie in Hong Kong, worden weggefilterd. Sinds president Xi Jinping aan de macht is, werden honderden mensen opgesloten omdat ze op internet iets hadden geschreven dat de autoriteiten niet beviel. Dat kan over vrouwenrechten gaan, corruptie bij overheidsdiensten of milieuschandalen. Een vrouw die zich op internet positief had uitgelaten over de democratiebeweging in Hong Kong zit al sinds oktober vorig jaar in de cel en zij riskeert levenslang wegens “ondermijning van het staatsgezag”. Levenslang voor een commentaartje ten gunste van de democratie! De Chinezen proberen op het internationale forum een nieuw begrip te lanceren, de  “internetsoevereiniteit”, wat erop neerkomt dat ieder land zelf mag beslissen welke informatie het toelaat. Andere landen moeten dan de “informatiegrenzen” van China eerbiedigen. Het is een mooi ingekleed pleidooi voor het onbeperkte recht op censuur.

Held van de Sovjet-Unie

Tirannen als Lenin, Stalin, Hitler, Mao en Pol Pot hebben miljoenen mensen laten vermoorden. Maar zij maakten meestal zelf hun handen niet vuil. Zelfs Eichmann moordde niet eigenhandig. Zij lieten het doodschieten en afslachten aan ondergeschikten over. Eén van de ergste “ondergeschikten”, misschien zelfs de allerergste, was Vasili Blokhin, de beul van Stalin. Hij heeft eigenhandig tienduizenden mensen met Duitse pistolen door het achterhoofd geschoten, soms wel driehonderd in één nacht. Duitse pistolen, omdat hij die betrouwbaarder vond dan Russische. Hij vermoordde bijvoorbeeld zevenduizend Poolse officieren bij Katyn. Hij genoot vooral van het executeren van beroemde “vijanden van de partij”, zoals maarschalk Toechatsjevsky. Zoals de schrijver Isaac Babel en de beroemde journalist en oorlogscorrespondent Mikhail Koltsov, allebei Joodse bolsjewieken van het eerste uur. Na de dood van Stalin verloor hij zijn militaire rang, zijn onderscheidingen en zijn vele voorrechten. Hij pleegde zelfmoord, met één van zijn geliefde Duitse pistolen. Men zou kunnen denken dat daarmee een bloedig hoofdstuk uit de geschiedenis van het Russische totalitarisme werd afgesloten, dat een bladzijde definitief werd omgedraaid. Maar dat is een wensgedachte. Bij het graf van Blokhin worden nog steeds bloemen neergelegd, want nog steeds een verzamelpunt van socialistische fanatici, die niets hebben geleerd en niets hebben begrepen, en die hem blijven vereren als een “held van de Sovjet-Unie”.

Imperiumdenken

De bloemen op het graf van Stalins opperbeul zijn slechts een klein symptoom van een heel gevaarlijke kwaal: Rusland heeft zich nooit kunnen losmaken van zijn autoritaire en imperiale verleden. De andere grote Europese landen zijn getraumatiseerd door de twee wereldoorlogen die zij hebben ontketend en – deels ten onrechte – ook door hun koloniale verleden. Het Oostenrijks-Hongaarse imperium werd de voorbije eeuw ontmanteld. Duitsland verloor al zijn kolonies en alle gebieden die het in de negentiende eeuw had veroverd en ook enkele gebieden die al eeuwenlang Duits waren. Alle koloniale mogendheden hebben hun kolonies en overzeese gebieden opgegeven. Behalve Rusland. Rusland heeft een groot deel van zijn veroveringen in Siberië en de Kaukasus behouden. Het gaat niet alleen om grondgebied, maar vooral om de imperiale mentaliteit die daaraan ten grondslag ligt. Tientallen miljoenen Russen denken en voelen niet gewoon in termen van een natiestaat die verdedigd moet worden – wat legitiem is – maar in termen van een imperium dat zij willen behouden of herstellen. Zij zitten gevangen in de autoritaire denkpatronen van de tsaren en de Sovjets, in hun bewondering voor bruut leiderschap en hun minachting voor de vrijheid en het zelfbeschikkingsrecht van kleinere, niet-Russische volkeren. Dat is de mentaliteit die de voorbije eeuwen tot zoveel oorlogen en annexaties heeft geleid. In dat opzicht is zelfs Poetin slechts een symptoom van een veel dieperliggend Russisch probleem.

De rit van de “Dragonders”

Officieel zijn het troepen van het Amerikaanse Tweede Cavalerie Regiment, en al hebben ze geen paarden meer, ze worden nog steeds “Dragonders” genoemd. Zij zijn door de Baltische staten getrokken, door Polen en Tsjechië, om hun reis te beëindigen in Duitsland. Militair gezien was dat kleine konvooi – ongeveer vijfhonderd manschappen in honderd pantservoertuigen – niet zo indrukwekkend, maar psychologisch en politiek heeft het een enorm effect gehad. Overal langs hun reisroute in het Balticum en Polen werden de Amerikanen door juichende menigten verwelkomd. Er waren mensen die huilden van emotie. De overheersende gevoelens waren opluchting en dankbaarheid. Een oude Pool sprak waarschijnlijk in naam van miljoenen mensen uit Oost-Europa toen hij zei: “Dit betekent werkelijk heel veel voor ons. We zien dat we er niet alleen voorstaan, dat er iemand is die ons zal verdedigen.” De vrijheidsgedachte, die altijd zo centraal stond in de geschiedenis van de Verenigde Staten, is de voorbije decennia fel geërodeerd onder invloed van de politieke correctheid en de immigratie van minderheden – vooral moslims – die de oude vrijheidsidealen niet delen, of ze zelfs actief bestrijden. Maar ondanks dat alles is Amerika nog steeds een vrijer land dan de meeste staten in Europa. Ondanks Obama is het ook het enige land dat politiek, psychologisch én militair nog in staat is de “Soviet Union Light” van Poetin het hoofd te bieden. Voor de inwoners van de Baltische landen, Polen en Tsjechië is de vrijheid niet zo vanzelfsprekend als voor ons. Zij herinneren zich nog heel goed de bezetting en de terreur van de Sovjets. Zij zijn bang dat de geschiedenis zich zal herhalen en dat zij hetzelfde lot zullen ondergaan als de Oekraïners. En daarom juichten zij voor de “Rit van de Dragonders”.

Conflict tussen Zweden en Saudi-Arabië

Het heeft er de laatste weken bovenarms opgezeten tussen Zweden en Saudi-Arabië. Oorzaak zijn enkele uitlatingen van de Zweedse minister van Buitenlandse Zaken, Margot Wallström. Zij had het namelijk bestaan Saoedi-Arabië een «middeleeuws» land te noemen, waar vrouwen zo goed als geen rechten hebben, en de vrijemeningsuiting onbestaande is. Zij nam ook de verdediging op van blogger Raif Badawi, die in januari de eerste vijftig van duizend opgelegde stokslagen kreeg.

Saudi-Arabië liet de uitspraken van de socialistische minister niet zomaar over zich heen gaan, en riep onmiddellijk zijn ambassadeur terug uit Zweden. Wie het Saudi-Arabische rechtssysteem in vraag stelt, stelt immers meteen diens basis, de Koran, in vraag, en beledigt dus alle moslims, luidt het vanuit Riyad. Enkele wapencontracten tussen Zweden en Saudi-Arabië – Zweden is een grote wapenexporteur, Saudi-Arabië is een grote wapenimporteur – kwamen op de helling te staan, met potentieel een fikse financiële aderlating voor Zweden als gevolg.

De gemoederen tussen de twee landen zijn ondertussen enigszins bedaard. Zo is de Saudi-Arabische ambassadeur alweer op post in Stockholm, nadat de Zweedse koning een praatje had gehouden met zijn minister. Daarmee is duidelijk dat rode Margot Wallström een blauwtje heeft opgelopen. Natuurlijk heeft ze gelijk wanneer ze het Saoedi-Arabische rechtssysteem middeleeuws noemt. Maar de vraag is of het zo verstandig is om als minister van Buitenlandse Zaken, en dus hoofd van de diplomatie, De Guchtsgewijs zo’n uitspraken te doen.

O ja, als ze werkelijk meent dat het Saudi-Arabische rechtssysteem zo middeleeuws is, pleit ze dan ook consequent voor de intrekking van de erkenning en de subsidiëring van de islam in Zweden? Of is er voor zo’n middeleeuwse godsdienst wel plaats in Zweden?