Metropolitaan denken is een plicht

Tja, die Metropolitane Poltergeist waart door de geesten van menig Brussels politicus, wat jammer genoeg niet gepaard gaat met een goed begrijpen van waar het in wezen om draait. Want waar sommigen er spookbeelden van Brusselse gebiedsuitbreiding en morrelen aan grenzen in zien, draait het mogelijk om iets heel anders. Meer nog: misschien moet men in Vlaamsgezinde kringen de gedachte maar eens kapen.

De feiten als realiteit erkennen, betekent niet dat men ze als een onafwendbare finaliteit aanvaardt. Hoe vaak hoort men niet de ergernis in die zwaar beproefde Rand rond Brussel? Het karakter van de hele regio verandert en, abstractie makend van zij die stevig door het politiek correcte virus gebeten zijn, worden de meeste mensen – van alle leeftijdscategorieën, overigens – daar niet vrolijk van. Men kan op verschillende manieren reageren: sussend gelaten, idealiserend zelfs, of net omgekeerd. Ontkennend of zich afsluitend dan maar, wat eigenlijk op hetzelfde neerkomt. Wellicht heeft veel te maken met het vaststellen van feiten, zonder dat ze echt ten volle aanvaard worden.

Wat zich in Brussel afspeelt, is in deze de cruciale factor. De bewegingen van uitwijking werden in het verleden al vaker in kaart gebracht. In een recent onderzoek van “Brussels Studies” buigt men zich op de sociaaleconomische aspecten van die trend, in het verleden te weinig belicht, vinden de vorsers. Het zorgt voor een verrijking van de Rand, aangezien het eerder een middenklassepubliek is dat het derde gewest verlaat (weliswaar meer gekleurd dan voorheen). De verschillen tussen bepaalde gemeenten en wijken nuanceren één en ander, zonder echter afbreuk te doen aan de globale trend. Het onderzoek is gratis te raadplegen op de webstek van die organisatie. Ander punt: in het volgend nummer van De Brusselse Post, eerstdaags te verschijnen, wordt de focus gelegd op de Brusselse arbeidsmarkt. Frans de Keyser, een kenner met een fikse carrière in patronale organisaties achter de rug, wijst op enkele opmerkelijke kenmerken van de sociaaleconomische realiteit in en rond Brussel. En waarom niet eens naar de realiteit van Washington DC kijken? Metropolitaan denken is daar geen blijk van politieke Spielerei. Wel van efficiëntie, waar het bestuur dan op afgestemd wordt.

Terug naar… Brussels DC. Erkennen dat er een feitelijke interactie bestaat, zou zich moeten vertalen in een bijzondere belangstelling voor wat allemaal op de verschillende bestuursniveaus beslist wordt, met inbegrip van het federale. Iets te vaak vergeet men dat drie Vlaamse partijen in de Brusselse regering zetelen (CD&V, Open Vld en sp.a). Misschien geen premiumfiguren (voor zover die term een plaats heeft in de vaderlandsche politiek) die de klus klaren, maar toch duidelijk lieden met het label en de steun van hun partij. N-VA zit daar niet bij, maar ze leidt wel de Vlaamse regering en heeft in de Brusselse biotoop verkozenen (met inbegrip van de schoondochter van Geert Bourgeois) die maar wat overtuigd zijn van het belang van de band tussen Vlaanderen en Brussel, essentieel niet alleen voor de Brusselse Vlamingen, maar ook voor een boel dingen die zich in het hinterland afspelen. Is dat niet de essentie van écht Metropolitaan denken? Je zou het een vorm van staatsmanschap kunnen noemen. Een verdomde plicht ook, zoals men in de Vlaamse Beweging wel eens pleegt te zeggen.

KNIN.