Dochter van de moefti

Loopt er over drie jaar opnieuw een Moureaux met de burgemeesterssjerp rond? Mogelijk. Althans, dat is de taak waarmee dochter Catherine door de PS belast is. De komst van de kip met de gouden eieren is symptomatisch voor de mix van nepotisme en autoritair dirigisme van de (Brusselse) PS.

Zou Catherine Moureaux akte genomen hebben van de les van Mark Elchardus? Enkele weken geleden wees de VUB-socioloog erop, in Knack, dat bij de CD&V nog slechts 14 procent van de kiezers gelooft dat “God kan helpen om problemen op te lossen”. Bij de PS is dat bijna 30 procent, ook al bedoelt men eigenlijk Allah.

De strategie van de PS is allang gekend. Inspelend op de sociologische evoluties van de samenleving, hebben ze het segment van allochtone en moslimkiezers op een wel erg opportunistische manier het hof gemaakt. En zeker in Brussel manifesteren de resultaten van die politiek zich bij elke verkiezing op een meer uitgesproken manier. Typevoorbeeld is Molenbeek, waar zowat de volledige PS-fractie een allochtone achtergrond heeft.

De man die doorgaans in één adem genoemd wordt met, laten we het netjes houden, dit ‘allochtoon-vriendelijk’ beleid is Philippe Moureaux. Dat hij naar de oppositiebanken getrapt werd, is zijn partij slecht bekomen. Maar zie, de redding is nabij. Misschien kan Allah de PS bij de volgende stembusslag terug in de meerderheid krijgen. Tegelijk wordt de meeste hoop gesteld op de dochter van de moefti, Catherine.

Niets zo goed als een stevige dosis nepotisme om een politieke carrière uit de startblokken te laten schieten. Een bekende naam rendeert nu eenmaal, waardoor achteraf het argument van de democratische legitimiteit kan worden uitgespeeld. Catherine Moureaux haalde bij de vorige gewestraadsverkiezingen ruim 5.000 voorkeurstemmen, waarvan 1.385 in de gemeente van papa Philippe. Meer dan Ikazban, de gedoodverfde opvolger van Philippe, maar ook meer dan uittredend minister-president Charles Picqué. Het verschaft haar een electorale legitimiteit.

De PS wil niets aan het toeval overlaten. Met een wispelturige Ikazban, een antisemiet die zich niet altijd kan bedwingen, is een terugkeer naar de macht verre van zeker. Met de meer bezadigde Catherine is de kans groter. Dat ze nooit één dag in Molenbeek gewoond heeft, doet er niet toe. Naar eigen zeggen voelt ze er zich thuis. Gelukkig maar. Ze was er als arts zelfs betrokken bij een project van tandenpoetsen; als dat geen band schept. Dat de plaatselijke afdeling over haar komst nog moest instemmen, was niet meer dan een formaliteit. 58 van de 63 leden kreeg ze achter zich, in een vergadering waarvan vader Philippe zei dat die in een “ontspannen en broederlijke sfeer” plaatsvond. Anders dan voorgeschreven, was de stemming niet anoniem. Kwestie van toch een sfeertje van geleide democratie te scheppen; een mens weet maar nooit.

“Waar is het beslissingsrecht van de militanten gebleven”, zegt het enfant terrible van de PS, Merry Hermanus, in Le Soir. “Er zijn altijd al politieke dynastieën geweest, maar bij de PS loopt het de spuigaten uit. Zonder haar naam zou Catherine Moureaux nooit verkozen zijn.” Hiermee bevestigt Hermanus wat eigenlijk iedereen weet. Vraag is misschien, hoeveel militanten er nog zijn? De exacte cijfers baden in een taboesfeer, maar het is een publiek geheim dat de ledenaantallen van de Brusselse PS-afdelingen al jaren fors achteruitgaan. En dat in een stad die een bevolkingsexplosie kent! Vanuit een democratische bekommernis zou men dat als een probleem kunnen beschouwen, maar dat kan Moureaux en co geen moer schelen. Zolang de structuren een strak dirigisme mogelijk maken en de gepaaide kiezer het juiste bolletje maar rood kleurt. Bij de gratie van Allah. De kameradenrepubliek is vooral een regentenrepubliek geworden.

KNIN.