Illustratie van de Belgische ziekte

Hoe groot is de kans dat er effectief een nieuw nationaal voetbalstadion komt op de fameuze Parking C? Vrij groot. Kan de manier waarop het project gestalte krijgt als normaal worden bestempeld? Hoegenaamd niet. De verklaring? De Belgische ziekte, meer in het bijzonder een gepeperde cocktail van (Brusselse) arrogantie, Vlaamse tamheid en beslissingen die op veel berusten behalve op gezond verstand en terreinkennis.

Het begon allemaal een poos geleden tijdens een conclaaf extra muros, in de Koningin der Badsteden, Oostende dus. Er moest en zou een nieuw nationaal voetbalstadion komen, vond de (vorige) Brusselse regering. Meer nog: Parking C, op wandelafstand van het Koning Boudewijnstadion, zou de locatie worden. Die is eigendom van de stad Brussel, maar gelegen op het grondgebied van Grimbergen, wat betekent dat betreffende ruimtelijke ordening de oekazes van het Vlaams Gewest gelden. En al kan men vanuit zuiver sportief oogpunt ernstige vragen stellen bij de noodzaak van zo’n complex, men zou verwachten dat gesprekken worden aangeknoopt met belanghebbenden, de betrokken gemeente, buurtbewoners, Vlaamse instanties, noem maar op. Niet dus. Terecht kan men dergelijke attitude op conto schrijven van bepaalde Franstalige Brusselse arrogante excellenties, op geen enkele manier gemilderd door die drie Vlaamse (nu ja…) excellenties, toen behorend tot CD&V, Groen! en Open Vld.

Zo glijdt men in de volgende hoofdstukken. Er stellen zich moeilijkheden op verschillende vlakken. Stedenbouwkundig, inzake mobiliteit, maar zeker financieel. Nee, er zou geen overheidsgeld gebruikt worden voor het project. Maar wie gaat dan het gelag betalen? Inmiddels weten we het: de partij die het boeltje gaat bouwen en… RSC Anderlecht. Want laten we wel wezen, afgezien van alle bezwaren en opmerkingen is de cruciale vraag de rentabiliteit van dergelijk project. Met wat Rode Duivels-toestanden, al dan niet versterkt door enkele extra’s, komt men er niet. Er is een topclub nodig, idealiter een club dat Europees nog wat presteert. En om het helemaal mooi te maken, worden wat aanvullende evenementen voorzien.

Uiteindelijk waren er drie partijen die meedongen. Degene met het beste project haalde zijn slag thuis, daarover zijn zelfs de vurigste tegenstanders het eens. Door voorzieningen inzake mobiliteit, maar ook door de globale aanpak van de bouw (tuintje, fonteintje, noem maar op) wordt een succesvolle juridische strijd tegen het stadion als dusdanig minder waarschijnlijk.

Ondertussen moet worden vastgesteld dat de Vlaamse regering de kans liet liggen om een actieve rol te spelen. De gemeente Grimbergen, niet toevallig gekenmerkt met wat verwevenheden tussen schepencollege en Brusselse kabinetten, bleef erg passief. Buurgemeente Wemmel roert zich wel, maar of daar iets reëels uitkomt, is maar de vraag. De kern van het verhaal blijft dat alternatieve plaatsen meer geschikt waren. Schaarbeek-vorming, bijvoorbeeld. Of de toekomstige oude site van de NAVO in Evere (aan de overzijde rijst de nieuwe hoofdzetel op, het grootste bouwproject van het land). Tja, de politieke dynamiek is wat hij is. Ondoordacht, niet transparant, maar o zo Belgisch. O dierbaar België, zouden we er niet gespeend van enig cynisme aan durven toevoegen.

KNIN.