Aboutaleb, de burgemeester van Rotterdam, is een maat van Bart de Wever, de burgemeester van Antwerpen. De Rotterdammer haalde de internationale media met zijn klinkende opmerking, na de moordpartij bij Charlie Hebdo, dat allochtonen die zich in West-Europa niet op hun plaats voelen beter “zouden oprotten”. Dat zegt Mohamed Chakkar (54), directeur van de Federatie van Marokkaanse Verenigingen, opgericht in 1993 als een koepel van tachtig ledenverenigingen, niet, maar reeds tweeëntwintig jaar is hij een nuchtere minnaar van de Marokkaanse Vlamingen of de Vlaamse Marokkanen. Zijn hoofdrecept is: zij mogen hier niet blijven leven met de voeten in Antwerpen en het hoofd in Casablanca. Chakkar heeft het niet begrepen op de officiële “welzijnswerkersindustrie” voor de sukkelaars van inwijkelingen. De patronaten bij de katholieken hebben hun beste tijd al decennia achter de rug. De patronaatswerking van Vadertje Staat onder de allochtonen geraakt eveneens in ongenade. Chakkar gelooft in zelfhulp, in zelfverwezenlijking. Hij spiegelt zich aan de emancipatorische kracht van de Vlaamse Beweging. Als illustratie bij een merkwaardig interview met Trends Magazine in 2001 werd hij, om zijn punt ook visueel te maken, gefotografeerd bij een Rubens in het Antwerpse Museum voor Schone Kunsten. Op zijn veertiende had Chakkar al viermaal de Leeuw van Vlaanderen van Hendrik Conscience gelezen en wist hij goed wie Tijl en Nele waren. Hij zocht in de schoolbibliotheek alles op wat zijn nieuwe vaderland ontraadselde en hij wist meer over de Vlaamse Beweging dan de meeste van zijn autochtone Mechelse schoolkameraden. Mohamed Chakkar noemt zichzelf en zijn vrienden de generatie van de postmigratie: “De reis is voorbij, hier staat ons huis. Ik zeg aan de allochtonen: kies voor België, kies voor Vlaanderen. Allochtone jongeren moeten het museum in. Ze moeten weten wie Breughel en Rubens zijn en daarover trots vertellen. Breughel en Rubens zijn ook van ons.”