Intrigerende horror

It Follows

Horrorfilms behoren niet tot mijn favorieten. Ik word graag uitgedaagd in de donkere bioscoopzaal, maar mij de stuipen op het lijf laten jagen, hoort daar niet bij. Een specialist ter zake, regisseur David Cronenberg, mag dan al beweren dat horrorfilms een perfect vehikel vormen voor het aankaarten van allerhande maatschappelijke thema’s, ik loop er liefst met een wijde boog omheen.

Maar ik ben uw gids en toeverlaat in het wekelijkse filmaanbod, dus voel ik mij verplicht u op de hoogte te houden als er al eens een goede horrorfilm passeert. Want die zijn er natuurlijk. Een aantal behoort intussen zelfs tot de galerij van de filmklassiekers. “It Follows” ga ik niet tot die categorie rekenen, maar het is wel een verdomd intrigerende horrorfilm, waarin regisseur David Robert Mitchell zich gelukkig ver houdt van goedkope griezeleffecten om wat gemakkelijke spanning op te roepen.

Alles begint wanneer het tienermeisje Jay voor het eerst seks heeft met Hugh, die haar daarna doodleuk vertelt dat hij haar met “iets” heeft opgezadeld. Dat “iets” blijkt een soa van formaat te zijn: Jay voelt zich plots belaagd door akelige zombieachtige wezens en de enige manier om er vanaf te geraken is, volgens Hugh, door seks te hebben met een nieuw vriendje. Maar dat ziet Jay niet zitten en ze bindt de strijd aan.

Als je met dit gegeven een sekshorrorfilm zou verwachten, kom je bedrogen uit. Mitchell creëert zelfzeker en met puur filmische middelen – lang aangehouden shots met een camera die als het ware zijn prooi zoekt, een onheilspellende soundtrack, onschuldig ogende en toch dreigende locaties, personages die op de juiste emotionele golflengte zitten – een beklemmende angstsfeer die je niet loslaat. Geloof me, de rillingen lopen over je rug. Niet het minst omdat die angst niet echt een duiding krijgt en je als toeschouwer onherroepelijk op een haast hypnotiserende wijze wordt meegezogen in een universum waarin dingen gebeuren die je in het dagelijkse leven liever niet tegenkomt.

Neen, ik ben nog altijd niet verzoend met het genre, maar als iemand met talent daarin werkzaam is, wil ik daar graag op wijzen. David Robert Mitchell heeft talent, zoveel is duidelijk.

K.T.


Brits flegma in Indië

The Second Best Exotic Marigold Hotel

Enkele jaren geleden was “The Best Exotic Marigold Hotel” een onverwacht internationaal succes. Daarin werden een aantal oudere Engelse dames en heren verleid om hun resterende dagen door te brengen in een luxueus hotel in Indië. De werkelijkheid zag er iets minder glamourreus uit, maar uiteindelijk viel alles toch in de plooi en vonden de oudjes hun verblijf best aangenaam.

Dit vervolg brengt niet zoveel nieuws. Nu het hotel vol zit, gaat de uitbater op zoek naar geld om een tweede hotel te openen. Maar, als hij dat gevonden heeft, verloopt alles toch niet zoals hij gedacht had.

De enige reden waarom ik er aandacht aan besteed, is het feit dat de hotelgasten uit de eerste film opnieuw opduiken. Dat betekent dat je eens te meer kan genieten van het acteerwerk van enkele coryfeeën van de Britse cinema, zoals Maggie Smith, Judi Dench en Bill Nighy. Ik zie die graag bezig en ik hoop van u hetzelfde. Amerikaan van dienst Richard Gere, niet bepaald een groot acteur, voelde er zich duidelijk door geïnspireerd.

Ach, veel heeft het allemaal niet om het lijf, maar een “feel good”-film over perikelen van mensen die proberen hun oude dag zinvol te maken, biedt een aangename afwisseling bij het jonge geweld dat tegenwoordig de bioscopen iets te veel teistert.

K.T.


 

Racisme

Dear White People

Sinterklaas en Zwarte Piet, een “zwarte” Didier Reynders, een “verkeerde” Bart de Wever, straks misschien de Ganzenrijders in de Polder, of de carnavalstoet in Aalst: er is altijd wel een folkloristisch gebruik, een traditioneel feest of een uitspraak waar puristen aanstoot aan nemen. Dikwijls uit opportunisme, of om een al dan niet politieke tegenstander een loer te draaien. Maar dat er in onze samenleving nog heel wat godsdienstfanatisme en racisme, uitgesproken of latent, aanwezig is, kan men niet ontkennen.

Dat is misschien nog het meest evident in de Verenigde Staten. Justin Simien heeft er een frisse satire over gemaakt, die daarom niet minder serieus te nemen is. “Dear White People” gaat over enkele Afro-Amerikaanse studenten aan een universiteit, die verschillend reageren op een populair radioprogramma waarin de zwarte Sam White (Tessa Thompson) haar frustraties over de verhoudingen tussen blanken en zwarten de vrije loop laat. Voor Simien een gelegenheid om zowat alles wat in Amerika aan raciale hete hangijzers en figuren die daarmee te maken hebben, de revue te laten passeren.

Al weet Simien niet altijd de clichés te vermijden, het levert in ieder geval prikkelende en controversiële cinema op over wat leeft in hedendaags Amerika. Waarop zitten Vlaamse regisseurs te wachten om op dergelijke manier ons landje even onder de loep te nemen? Niet noodzakelijk over racisme, maar over alles wat ons verenigt en vooral verdeelt.

K.T.