Geplaagde N-VA maakt het zichzelf knap lastig

Mantelzorgers die kiezen voor het begeleiden van en zorgen voor hun zwaar zieke, palliatieve of gehandicapte geliefden, zijn verlost van de plicht om werk te zoeken of te aanvaarden én te behouden, met behoud van hun recht op een uitkering. Van de uitkering van 260 euro word je niet rijk. Het systeem bestaat al veertien jaar. Zoals bij elke sociale maatregel zijn er ook in dit systeem ongetwijfeld misbruiken. Ook voor de opvang van jonge kinderen wordt het benut. In de drukte van de regeringsvorming heeft men bij het uitstippelen van de besparingsmaatregelen de sollicitatieplicht ook voor mantelzorgers verplicht. Dat was mispatat.

Eén dramatische tv-reportage over een mantelzorgster met een ziek kindje volstond om de regeringspartijen een vliegende bocht te laten nemen. Niet eens ten onrechte. De maatregel om mantelzorgers toch te laten solliciteren, werd “onverkoopbaar” verklaard (prof. Carl Devos), en omschreven als “een “heksenjacht” en een “afschuwelijke misser” (prof. Bea Cantillon).

Als Kris Peeters (CD&V) dan iets sneller dan Jan Jambon (N-VA) aanvoelt en aangeeft dat de verdediging van een asociale maatregel – een voorstel van MR, nota bene – problematisch wordt, is een zoveelste incident geboren. De N-VA kwam met de dubieuze tussenkomst van Jan Jambon (“Peeters wist van het verhaal”) in de hoek te staan. De perceptie werd gevoed dat de partij volop achter de bekritiseerde nieuwe regeling stond, quod non.

Kopers en huurders

Dit gekrakeel vulde nog de wandelgangen toen Homans moest duidelijk maken dat een sociale lening straks niet meer kan voor de aankoop van grond of voor het herfinancieren van leningen. Ze kan voortaan nog enkel voor de aankoop en renovatie van de woning zelf. Het systeem hoort thuis in een moeilijk overeind te houden gratis-maatschappij. Die loopt te pletter op het eigen “succes”. En jawel, er zijn ook misbruiken. Dus moeten er grenzen worden getrokken.

Dat geldt ook voor de Vlaamse huurpremie. Drie jaar geleden ingevoerd, zag men het aantal “gebruikers” ervan het jongste jaar meer dan verdubbelen. Dat de nood aan, of de belangstelling voor een premie van 120 euro per maand plus 20 euro per kind toeneemt, had men in de vorige Vlaamse regering ook kunnen inzien. Met meer dan 100.000 wachtenden op een sociale woning is die toenemende druk trouwens de evidentie zelve.

In die materie heeft de N-VA niet zelden gelijk: Vlaanderen moet ook zijn sociaal beleid zaaien naar de zak. En die komt echt niet van Sinterklaas.

Trofee?

Een ander verhaal is dat van de indexsprong. Een bedenkelijke trofee voor de N-VA… Een indexsprong moet geld opleveren, maar haalt dat geld exclusief bij de loontrekkenden, die hun koopkracht zien verminderen. Politiek belangrijker nog: waarom moeten zo nodig de huurprijzen buiten dit systeem worden gehouden, zoals de N-VA mordicus wil? De koopkrachtvermindering is niet bepaald een stimulans voor de sputterende economie.

Dat uitkeringen en lonen niet mogen stijgen, maar de inkomsten van eigenaars-verhuurders wel, wekt niet alleen bij de vakbonden wrevel.

Dezelfde kritiek geldt voor een mogelijke btw-verhoging, die eraan komt. Die doet in geen enkele mate een beroep op de solidariteit van wie inkomen haalt uit vermogen en bezit.

De sociale strategie van de N-VA lijkt daarom nogal eenzijdig. Dat betekent dat CD&V (links) en Vlaams Belang (rechts) vrij makkelijk gaten kunnen knabbelen in de electorale boot van de partij. Dat gevaar wordt door de partijtop duidelijk onderschat. De weg naar een volgende confrontatie met de kiezer is nog lang, maar de partij neemt een risico.

Bedreiging

In Le Soir schreef Béatrice Delvaux dat de N-VA een bedreiging vormt voor CD&V. We denken dat het wel eens omgekeerd zou kunnen zijn. Vooral Kris Peeters – in goed overleg met de partijtop, wees daar maar zeker van – lijkt dat goed te beseffen en hij toont zich bijzonder assertief. Hij kent de zwakke plekken van zijn vroegere kartelpartners. Kan men het hem kwalijk nemen dat hij “geniet” van de opendebatcultuur?

“De CD&V’ers hebben N-VA in het bad van de federale regering getrokken, en nu gaan ze de Vlaams-nationalisten er in verdrinken”, schrijft Klaas Cobbaut in Doorbraak. Dat sluit aan bij wat we hier al vaker schreven: alleen met een meer sociaal gericht kompas kan de partij van De Wever hopen op het behoud van haar politieke gewicht.

We hadden het vorige week over het Uplace-project. Ook daar maakten de Vlaams-nationalisten misschien wel een verkeerde keuze, door niet te gaan voor de belangen van de kleine ondernemingen en zelfstandigen (Unizo), nochtans een essentieel onderdeel van hun achterban. De keuze voor de belangen van het grotere kapitaal, voor wie het oernest vooral op de velden van Open Vld zal blijven liggen, is geen trekijzer. Hiermee scoor je niet bij het gros van de kiezers.

Natuurlijk moet de N-VA als beleidspartij op zoek naar middelen, maar ook terug naar de eigen wortels. En uiteraard mogen en moeten ‘lagere loonkosten’ een element zijn van het regeringsverhaal, geen probleem. Maar doe in de zoektocht naar die middelen ook een beroep op de sterkere schouders. Ten minste symbolisch, en liefst een beetje meer. En stop niet alleen de utopie van het alles-gratis, maar ook die van het iedereen-welkomverhaal. Dat is evenmin vol te houden.

O ja, nog iets… Naast ons ligt de propere N-VA-brochure ‘Vlaanderen betaalt de Belgische factuur’ (juni 2013). Een stevig dossier van 34 bladzijden over het abc van de geldtransfers. Wanneer horen we daar nog eens iets over?

‘t Pallieterke


Tags assigned to this article:
2015-10Hoofdartikel

Related Articles

De drie tenoren

Als feestelijke afsluiter van het jaar zond Arte nog eens het inmiddels 25 jaar oude Drie Tenoren concert uit in

“Termont commissie” met Jeroen Piqueur in de hoofdrol

Toen Jeroen Piqueur binnen kwam ten stadhuize flitsten de camera’s van de verzamelde persmeute alsof hij een filmster was op

Briefje aan Kristl Strubbe

Grote baas van Herita Mevrouw de taalvervuilster, Jawel, gij zijt de Kristl Strubbe die men in Vlaanderen heeft gekend als