Grof geld verdienen met lorren

Jaarlijks wordt er in ons land zowat 100 miljoen kilogram oude kledij verwerkt. De helft daarvan wordt in België ingezameld. Dat gebeurt doorgaans via containers, die alle kleuren van de regenboog hebben. Maar een groot deel belandt nog in de vuilniszak.

Het textiel kan in driehonderd categorieën gesorteerd worden, ieder met een andere kiloprijs. Goed herbruikbare kleding (ongeveer 280 categorieën) is uiteraard het meeste waard en wordt vaak in het buitenland verkocht. Over kiloprijzen wil niemand openlijk communiceren. Maar in Nederland meldde ‘sociaal ondernemer’ Humana dat het maar liefst 75 cent per kilo krijgt. Stichting KICI houdt het op 45 tot 60 cent per kilo.

Als we rekenen op een gemiddelde van 50 cent per kilo, dan is die oude kledij jaarlijks in ons land 50 miljoen euro waard. Een winstgevende handel. Logisch dat erom gevochten wordt.

Fraude

In Limburg alleen al wordt in de 1.338 officiële textielbakken jaarlijks 5.410 ton kleding gedropt. Kleding die ongesorteerd tot 50 cent per kilo opbrengt, goed voor zo’n 2,7 miljoen euro per jaar. Enkel in Limburg. Daarnaast zijn er heel wat illegale textielbakken en een deel wordt opgehaald door oplichters.

Aangezien er in de business van de oude lorren veel geld omgaat, is die gevoelig voor fraude. In het Gentse werd in 2007 al gewaarschuwd voor oplichters die de ingezamelde kledij op vlooienmarkten doorverkochten. Een paar zomers geleden liep in de regio Laarne-Wetteren weer een gelijkaardige oplichter tegen de lamp.

Gemeentelijke bevoegdheid

De afhaling van textiel is bij ons een gemeentelijke bevoegdheid, die doorgaans via huis-aan-huisinzamelingen of via containers gebeurt. Die containers behoren meestal toe aan bedrijven als VICT, Curitas en VHS, en aan organisaties als Wereld Missie Hulp, Oxfam of de kringloopcentra.

Jarenlang werden die containers gratis op het grondgebied van de Vlaamse gemeentes toegelaten, maar daar komt stilaan verandering in.

De gemeente Asse zat een tijdje terug in het oog van een mediastorm, omdat het besliste vanaf 2014 nog slechts de kledingcontainers van één inzamelaar op het openbaar domein toe te laten.

Hulporganisaties als Oxfam en Wereld Missie Hulp trokken toen aan de alarmbel, omdat ze van het gemeentebestuur van Asse het bericht kregen dat hun kledingcontainers – voor zover die op openbare pleinen of voetpaden stonden – weg moesten tegen het einde van 2013.

Asse besliste enkel nog de kledingcontainers van het Vlaams Inzamelcentrum voor Textiel (VICT), een private firma, toe te laten. Die firma won een openbare aanbesteding. Voor 35.475 euro per jaar mag ze van 2014 tot en met 2016 exact 33 containers plaatsen op diverse pleintjes en voetpaden die tot het gemeentelijke openbare domein behoren. Dat is 1.075 euro per container. ‘Een zeer hoog bod’, klonk het in de sector. De nummer twee, Curitas, dat in Asse de meeste kledingcontainers had staan, bood ‘slechts’ 400 euro per container per jaar. Wereld Missie Hulp, bekend van de rode containers, bood naar eigen zeggen ‘uit principe’ zelfs niet mee, omdat de organisatie volledig op vrijwilligerswerk draait en elke euro volgens de vzw naar goede doelen gaat. Niettemin kwam er volgens de media een bod binnen van 180 euro per container per jaar.

2015-11_15_Verdienen met lorren (Medium)Rendement van 400 tot 700 procent

Maar is 1.075 euro per jaar per container wel zo’n hoog bod?

Een gemiddelde container brengt (bruto) immers 4.680 euro tot 7.800 euro per jaar op. En dan is er nog geen enkel stuk draagbare kleding verkocht. Ook aan de verkoop van draagbare kleding wordt grof geld verdiend. Dat bod van 1.075 euro is dus helemaal niet zo hoog.  Kortom, dat gemeenten een openbare aanbesteding uitschrijven, is een goede zaak. De ondernemingen die de kledij ophalen, verdienen er genoeg aan. Op die manier kunnen armlastige gemeenten hun inkomsten wat opvijzelen. Het initiatief van Asse zou elders ook gevolgd moeten worden.

Erpe-Mere

Eind 2013 sloot Erpe-Mere een exclusieve samenwerking af met het kringloopcentrum Teleshop, voor de plaatsing van kledingcontainers op openbaar domein. ‘Dit is een branche waarin veel geld omgaat, maar waarbij veel kleren via Antwerpen naar eender welk land verscheept worden. Omdat Teleshop de kleren hier tegen een lage prijs ter beschikking stelt, krijgen zij van ons het exclusieve voorrecht’, vertelde schepen Reinold de Vuyst (N-VA).

Het is in elk geval een mooi ‘geschenk’ aan Teleshop. Laten we even de jaarrekening bekijken. Kringloopcentrum Teleshop uit Aalst is een vzw. Eind 2013 bedroeg het balanstotaal 3,8 miljoen euro. Opmerkelijk is dat er ruim 3 miljoen euro aan geldbeleggingen op de balans staan. In het laatste boekjaar werd een positief resultaat (winst) behaald van 1,8 miljoen euro.

In Waregem worden de straatcontainers vandaag door diverse instellingen uitgebaat. Zij hebben een overeenkomst met de stad om die containers te plaatsen. Die bedrijven/instellingen zijn door Ovam erkend. Het gaat om Curitas, De Kringloopwinkel, Eurofrip, Oxfam solidariteit, VICT en Wereld Missie Hulp.

Niet toevallig hebben al die containers een andere kleur. Die van Curitas zijn geel en die van Eurofrip zijn paars.

Het gaat om veel geld, met als gevolg dat er steeds meer illegale textielbakken opduiken. In Dilsen-Stokkem treden ze hard op tegen dergelijke praktijken. De commerciële organisaties worden aangeschreven om de bakken zelf te verwijderen. Doen ze dat niet, dan wordt de kledingscontainer naar, ironisch genoeg, het containerpark verplaatst.

In Leuven moet je zelfs betalen om textiel aan te bieden in het containerpark: de ‘aanbiedingsretributie’ hangt af van het vervoermiddel. Te voet of met de fiets is dat 2,50 euro, met een bestelwagen 20 euro.

Wereld Missie Hulp klaagt

Vzw’s als Wereld Missie Hulp zijn uiteraard niet gelukkig met de gang van zaken waarbij betaald moet worden aan de gemeente om containers te mogen plaatsen. Die vzw is een erkende, internationale non-profitorganisatie die via het inzamelen van kleding mensen in nood helpt, overal ter wereld. Een deel van de kleding gaat rechtstreeks naar mensen die het nodig hebben. De rest wordt verkocht en met het geld steunt WMH projecten over de hele wereld. De rode containers van WMH hebben als opschrift ‘Je tweede kleerkast’.

Toch is de strategie van WMH merkwaardig. Voormalig gemeenteraadslid Bart Caron (Kortrijk): ‘In een nota lezen we ook dat drie bedrijven (Wereld Missie Hulp vzw, Curitas nv, VICT bvba) voornamelijk op export gericht zijn. Alleen het Kringloopcentrum Zuid-West-Vlaanderen zet af in de regio. We weten dat de kleren die mensen in de bakken van die drie organisaties stoppen, vaak terechtkomen in zogenaamde friperies, dat zijn commerciële bedrijven die deze kleren wassen, sorteren en verkopen in derdewereldlanden, waar ze in oneerlijke concurrentie treden met de lokale textielproducenten.’

Is de vzw Wereld Missie Hulp toch niet zo zuiver op de graat? Laten we even naar de jaarrekening van de vzw kijken.

Wereld Missie Hulp heeft op de balans bijna 6 miljoen euro aan activa staan. Daarvan zijn 3,8 miljoen euro liquide middelen (cash) en beleggingen.

In 2013 werd een positief resultaat van 436.000 euro opgetekend, in 2012 was dat zelfs ruim 650.000 euro.

Het overgedragen positief resultaat (de som van alle positieve resultaten uit het verleden) bedraagt eind 2013 al 5,5 miljoen euro. Het zijn bedragen om van te duizelen.

Euro-Frip en VICT

Een andere speler is Euro-Frip uit Zulte. Dat bedrijf had eind 2013 3,8 miljoen euro op de balans staan. Er is bijna 1,3 miljoen euro aan cash in de vennootschap.

In 2013 werd een nettowinst van ruim 600.000 euro opgetekend, en het jaar daarvoor was dat zelfs 715.000 euro. In 2013 werd 400.000 euro winst uitgekeerd, in 2012 was dat 200.000 euro.

Wellicht heeft u de vrachtwagens en containers van VICT al gezien. Een fiere Vlaamse Leeuw staat te klauwen. Dat moet verleidelijk zijn voor Vlamingen zoals u en ik. Maar misschien leest u toch best even verder.

De bvba VICT is relatief klein. Het balanstotaal bedroeg midden 2014 1,7 miljoen euro. Maar de winst bedroeg in het laatste boekjaar bijna een half miljoen euro.

Via de kruispuntbank komen we uit bij de verwante onderneming Recutex. We vinden er dezelfde bestuurders als bij VICT. Recutex is wel een grote onderneming. Het balanstotaal is net geen 10 miljoen euro. Vooral de geldbeleggingen en liquide middelen (cash) van zowat 5,5 miljoen euro vallen op.

In het laatste boekjaar werd een winst van net geen 5 miljoen euro gemaakt. Lorren brengen veel geld op. In het laatste boekjaar werd liefst 3 miljoen euro uitgekeerd. In het boekjaar daarvoor ging het zelfs om 4 miljoen euro.

Op de website van VIC lezen we het volgende over de manier van werken: ‘De BVBA Vlaams Inzamelcentrum Textiel (VICT) zamelt in gans (sic) Vlaanderen jaarlijks 12 miljoen K° (kg) gedragen textiel in. Dit gebeurt via haar containers die over het ganse Vlaamse landsgedeelte verspreid staan. De ingezamelde goederen worden geleverd aan een door de Ovam erkend recyclagebedrijf (www.recutex.be) dat ervoor instaat deze goederen optimaal en met een zo klein mogelijke milieulast te verwerken.’

Daarnaast zien we in de kruispuntbank ook Recutex Invest.

Het balanstotaal van deze onderneming bedraagt 2,5 miljoen euro. De winst van het laatste boekjaar bedroeg ruim een half miljoen euro. Er werd ook een half miljoen euro winst uitgekeerd. Op het adres in Waregem vinden we ook Victrans. De onderneming doet, zoals de naam aangeeft, het transport. Het balanstotaal van die firma bedraagt bijna een half miljoen euro.

Ook de onderneming Bachan staat op dat adres ingeschreven. In het laatste boekjaar werd net geen 2 miljoen euro winst opgetekend. Voor de firma Double T ging het over iets meer dan 2 miljoen euro winst.

De federatie

De meeste textielverwerkers zijn aangesloten bij Coberec. Coberec staat voor Confederatie van de Belgische Recuperatie.

De sector was in 2010 in België goed voor 60 bedrijven, bijna 1.000 jobs en 100.000 ton textiel dat werd gesorteerd. Daarvan werd de helft in ons land opgehaald.

Bij de leden van Coberec zien we ook de nv Evadam uit Roeselare. Op de website van die firma staat vermeld dat ze het hele traject doen van de tweedehandskledij.

Het balanstotaal van de nv bedraagt 5,3 miljoen euro. In het laatste boekjaar werd 445.000 euro winst gemaakt, in het jaar daarvoor zelfs 820.000 euro. Evadam behoort tot de Nederlandse Boer groep.

VHS Europ vinden we niet terug in de ledenlijst van Coberec, maar doet op de website een oproep om containers te plaatsen: ‘Onze containers nemen slechts een beperkte (sic) ruimte in op uw parking, amper 1,05 meter bij 1,05 meter. Bijkomend voordeel van deze containers is dat ze een aantrekkingspool zijn voor potentiële klanten van uw bedrijf. Ervaring heeft geleerd dat na het deponeren van de kledij er dikwijls een bezoek wordt gebracht aan de aanpalende zaak.’

Ander onderzoek toont net aan dat dergelijke containers zwerfvuil aantrekken.

VHS Europ is gevestigd in Temse. De nv heeft 1 miljoen euro activa op de balans staan. In het laatste boekjaar werd slechts 27.000 euro winst gemaakt.

De firma is behoorlijk assertief. Een school uit Sint-Kruis (Brugge) probeert al jaren twee kledijcontainers van VHS op hun grondgebied weg te krijgen, tevergeefs. ‘Maar men komt ze wel nog altijd legen’, zei schooldirecteur Mike Goudeseune in een interview. ‘Het bedrijf lijkt wel doof voor onze vraag om ze weg te halen.’ Twee groene containers voor kleren en schoenen die mensen liever kwijt dan rijk zijn, staan al sinds 2005 aan De Tandem, een Freinetschool in Sint-Kruis, aan elke ingang één.

Salvatorhulp

Een andere vzw die actief op zoek is naar uw lorren, is Salvatoriaanse Hulpactie, kortweg Savatorhulp.

Salvatorhulp op hun website: ‘U bent bestuurslid van een missiecomité, organisatie of vzw die werkt voor het goede doel en zoekt extra inkomsten. In dit geval zijn er diverse samenwerkingsmogelijkheden zoals een inzamelactie of een container.’ Om de zes maanden betaalt Salvatorhulp een vergoeding per kilo ingezamelde kleding.

Salvatoriaanse Hulpactie vzw had eind 2013 een totale activa ter waarde van 2,4 miljoen euro. De geldbeleggingen bedragen 250.000 euro en de cash 472.000 euro.

Alternatief

Na lectuur van dit stuk bent u misschien moedeloos geworden. Dat is niet nodig, want er is een alternatief: projecten waarbij het geld lokaal gebruikt wordt. Een voorbeeld zijn de kledingcontainers voor De Bremberg in Diest. De opbrengst van de ingezamelde kledij dient voor de afbetaling en voor de verdere uitbouw van de school De Bremberg. Dat is een stuk aantrekkelijker dan het rijker maken van Nederlandse ondernemers.

Thierry Debels


Tags assigned to this article:
2015-11Dossier

Related Articles

Frankrijk bezit Britse kerncentrale

Alles wat samenhangt met kernenergie is bijzonder omstreden. Hoeft het te verbazen dat velen hun wenkbrauwen fronsen wanneer Groot-Brittannië beslist

Absurdistan

Elders wel Wat bij ons niet kan, is in Nederland gek genoeg wel mogelijk. Het programma Radio Reporter van KRO-NCRV

De man die Brexit kocht

De naam Arron Banks duikt voorlopig weinig op in de Vlaamse pers. Het is een kwestie van tijd dat daarin