Johan vande Lanotte is een gevaarlijke, venijnige en haatdragende vent. Hij staat vandaag bij het afgedankte meubilair van tientallen jaren socialistische particratie. Natrappen en tegenstanders belachelijk maken, is zijn lol.

Wat de Oostendenaar bij NBMS, bij Electrawinds en op andere adressen uitvrat, is stof voor boeken en satirische teksten, en onaffe teeveeprogramma’s die door de VRT-informatiehiërarchie – met een slapjanus van een socialistische baas, Luc Rademakers, als chef – worden tegenwerkt. In pissigheid zijn de Vlaamse socialisten niet te kloppen. De “partaai” laat onverwachts Johan vande Lanotte, die beloofd had zich een jaar op de vlakte te houden, los om minister van Financiën Johan van Overtveldt (N-VA) te jennen over de fiscale regularisaties. Een kluif voor juristen en geen kwestie die iemands rechtschapenheid of vakmanschap raakt. Johan van Oostende orakelt: “Met de N-VA’er belanden wij opnieuw in het ancien regime.” Hij trekt naar de Raad van State.

Johan van de Lanotte haat Johan van Overtveldt, en trapt hem met beide voeten vooruit tegen de borst. Voor Van Overtveldt minister van verandering werd, was hij dé journalistieke boeman bij Trends en Knack van Vande Lanotte en diens Zilverfonds. Dat Zilverfonds was een meesterlijk vondst, aldus Vande Lanotte, om de pensioenen in de toekomst betaalbaar te houden.

Het Zilverfonds kreeg meteen, in oktober 2010, de wind van voren van Van Overtveldt (citaat): “De muffe reuk van meer inkomsten volstaan, structurele maatregelen hoeven niet, stijgt eruit op.” In juli 2002 hetzelfde refrein, Van Overtveldt (citaat): “Komt er misschien geld in het Zilverfonds dat “niet” naar de afbouw van de overheidsschuld gaat? Zal er met andere woorden een pot van vele miljarden euro’s worden opgebouwd die moet worden beheerd en dus meteen aan de beherende politicus of regering een gigantische financieel instrument aanreikt om “aan beleid te gaan doen”? Zo’n optie zou perfect passen bij de tactische branie van Johan vande Lanotte. Wie voor zijn pensioenvoorziening zelfs maar gedeeltelijk afhangt van wat men de komende vijftien jaar met de beoogde begrotingsoverschotten aanvangt, houdt bij die gedachte zijn hart vast.”

Op 13 juli 2005 verschijnt het standpunt “De cultus van de lege doos”. Geniet mee: “De meest hallucinante illustratie van het lege-doosprincipe dook op bij de overname van het Belgacom-pensioenfonds in 2003, een operatie goed voor 40 procent waarover het Zilverfonds beschikt. Dit pensioenfonds kwam in het vizier van de regering toen bleek dat zij afstormde op een lopend begrotingstekort van meer dan 1 procent van het bruto binnenlands product. Om dat alsnog om te zetten in een klein surplus eigende de overheid zich het pensioenfonds van Belgacom toe. De activa van dat pensioenfonds beliepen 5 miljard euro, die de federale overheid gebruikte om haar lopende rekening te voldoen. Tegelijk wees de regering deze 5 miljard euro toe aan het Zilverfonds. Elke euro uit het Belgacom-pensioenfonds werd dus twee keer gebruikt. De neiging om zoiets als een bedrieglijke praktijk te omschrijven, valt moeilijk te onderdrukken.”

Van Overtveldt bleef in de jaren nadien Vande Lanotte tackelen over het pocherige en holle Zilverfonds. Als minister van Financiën besliste Van Overtveldt eind 2014 om het Zilverfonds te laten uitdoven. Slotsom: herlees de eerste zin van dit stuk.

J.R.