Mediacensuur in Rusland? Schande!

Wat is het verschil tussen een Russische en een Vlaamse journalist? Een Russische journalist kan tenminste voorwenden dat hij onder druk van het Kremlin zijn lezers of kijkers staat voor te liegen.

Want inderdaad, «onze» media voerden verleden week, naar aanleiding van de moord op het Russische oppositielid Boris Nemtsov, nog maar eens het nummertje «ach, die Russische staatsmedia toch» op. Reden? De Russische staatsmedia weigerden immers hardnekkig hun luisteraars te informeren over de toch voor de hand liggende reden voor de moord op Boris Nemtsov: zijn oppositiewerk tegen de Russische president, Vladimir Poetin, en in het bijzonder zijn onthullingen over de Russische betrokkenheid in de oorlog in Oost-Oekraïne. In plaats daarvan kwaakten ze de propaganda van het Kremlin na, namelijk dat het wel eens een provocatie zou kunnen geweest zijn, of een interne afrekening, of misschien zelfs een liefdesrivaal.

Tussen de lijntjes werd de lezer natuurlijk verondersteld te begrijpen dat wij in het Westen toch maar van geluk mogen spreken dat we het hier oneindig veel beter hebben getroffen met de media, die telkens weer onverbloemd de waarheid durven zeggen en schrijven, en dat dagelijks doen. Echter: zou het echt? Staan we er in het Westen dan echt zoveel beter voor wanneer er iets gebeurt waar het politiek-mediatieve complex niet mee opgezet is?

2015-11_08_Medialand (Medium)Zelfcensuur in het Westen? Een morele plicht!

Wat als er morgen in een Europese hoofdstad opnieuw een overduidelijk islamitische aanslag wordt gepleegd, waarbij de daders zelfs «Allahu akbar» roepen? Zal het dan opnieuw uren duren voor één of ander medium het voor de hand liggende motief durft te vermelden? Of de daders bij hun ware naam? En zullen we daarna weer dagenlang moeten aanhoren dat de aanslag helemaal niets te maken heeft met de échte islam, zoals de zelfverklaarde islamexpert Barack Obama hardnekkig blijft verkondigen? We verwijzen naar enkele recente aanslagen, die tegen het Joodse Museum in Brussel, het weekblad Charlie Hebdo in Parijs en cartoonist Lars Vilks in Kopenhagen.

Vergelijk dat maar eens met Russische media die, zelfs nog vóór ook maar iets geweten is over de daders, niet ontegensprekelijk willen concluderen dat Vladimir Poetin achter de aanslag op Boris Nemtsov moet gezeten hebben. Ja, die Russische staatsmedia toch…

«Op eigen houtje geradicaliseerd»

Wat te denken van volgende uitspraak, tijdens een bericht over het proces tegen Dzjochar Tsarnajev, één van de twee broers die de aanslag tegen de marathon in Boston pleegden: volgens Het Journaal van de VRT waren de twee broers «op eigen houtje geradicaliseerd». Wat moeten ons daar bij voorstellen? Dat ze op een avond rustig naar tv zaten te kijken, en plots een vlaag van jihadisme over zich kregen? Of zou het gebeurd zijn terwijl ze de krant zaten te lezen? En vooral: hoe komt het toch dat vooral moslims telkens weer het gevaar lopen «op eigen houtje» te radicaliseren? Of worden de vele aanslagen op christenen in het Midden-Oosten in onze media soms massaal verzwegen?

O ja, voor wie het al vergeten was: de vier aanslagen die we zo voor de vuist opsommen, zijn stuk voor stuk alleenstaande gevallen, en hoe dan ook een kleine minderheid van de politieke aanslagen die jaarlijks in het Westen gepleegd worden. Alleen een beetje raar, dat we ook over die niet-islamitische aanslagen in het Westen zelden of nooit iets vernemen.

Racisme in Ferguson

In Ferguson zou het racisme weer de spuigaten uitlopen. Het blanke racisme, welteverstaan, want in de VS zijn zwarten steeds het slachtoffer van blank racisme, zelfs als ze een politieagent aanvallen. Deze keer ging het erover dat zwarten verhoudingsgewijs vaker door de politie gecontroleerd worden dan blanken, en dat de scheeftrekking nog groter is wat betreft het aantal arrestaties.

Vraag is: bewijst dat nu echt enige vorm van racisme? Zitten er soms onschuldige zwarten in de gevangenis omdat de «blanke» politie van Ferguson racistisch is? Of gaan criminele blanken vrijuit, omdat diezelfde «blanke» politie hen weigert te arresteren? Etnische verhoudingen in de gevangenis rechtstreeks met de etnische verhoudingen in de bevolking vergelijken, bewijst absoluut niets, behalve dan dat de media alweer racistische spijkers op laag water zoeken. Of gaan we de politie in Ferguson binnenkort verplichten om blanken wat extra te controleren, ook als daar geen reden toe is, en hen wat vaker in de gevangenis te smijten, ook als ze niets mispeuterd hebben? En dat in de naam van het antiracisme!

Broer van enig kind Emiel Goelen

Verleden week overleed Emiel Goelen, en naar aanleiding daarvan trok een reporter van Radio 1 voor het programma De Bende van Annemie naar het Centraal Station in Brussel, om enkele interviews met toevallige passanten af te nemen. Bleek één van die passanten toch wel de jongste broer van Emiel Goelen te zijn, zeker… «Ik ben de jongste van veertien kinderen», stak de man van wal, en de reporter liet hem rustig vertellen.

Een dag later kwam de kat op de koord. Die man was namelijk geen broer van Emiel Goelen. Meer zelfs, Emiel Goelen was enig kind. Hij had helemaal geen broers of zussen. De weduwe van Emiel Goelen was dan ook niet te spreken over het voorval, en ze eiste excuses van de VRT. Excuses die Annemie Peeters trouwens meteen aanbood. (Het zou er nog aan ontbroken hebben.)

Toch wel straf, dat zo’n interview überhaupt op antenne geraakt. Hoe groot is immers de kans om zomaar lukraak een broer van een pas overledene tegen het lijf te lopen, zelfs al zou hij uit een gezin met veertien kinderen stammen? Dat er aan de Reyerslaan over zoveel toeval nergens een lichtje ging branden, is gewoon onbegrijpelijk.

Misschien moet de verklaring wel gezocht worden in de politieke carrière die Emiel Goelen na zijn tv-carrière opbouwde, maar dan bij de «verkeerde» partij. Want dan steekt het allemaal zo nauw niet. «Een broer van Emiel Goelen? Geen probleem, voert u maar rustig uw nummertje op», hoor je ze denken. En dan krijg je zulke ongelukjes.