Bart de Wever verkoopt zelden onzin. Over migratie is hij doorgaans voorzichtig. Zijn uitspraken van vorige zaterdag bij de voorstelling van een boek van Bilal Benyaich waren slordig, want in zijn uithaal naar het vroegere Vlaamse migratiebeleid koppelde hij extremisme aan migratiebeleid. Alleen al het feit dat extremisten en terroristen zowat overal ter wereld toeslaan, volstaat om dat statement redelijke nonsens te vinden.

Benyaich is een politicoloog met Marokkaanse roots en expert radicalisering aan de VUB. Zaterdag werd in het Antwerpse stadhuis zijn publicatie #Radicalisme, #Extremisme, #Terrorisme voorgesteld. Een essay over gewelddadig radicalisme.

Ook aanwezig was de Rotterdamse burgemeester Ahmed Aboutaleb, die na de aanslagen in Parijs in beeld kwam met stevige uitspraken aan het adres van de terroristen. (“Als je humoristen die krantjes maken niet ziet zitten, rot dan maar op.”) Het viel al op dat hij de eerste was om meteen te twijfelen aan wat De Wever over terrorisme zei. Daarover verder meer.

De Wever vergeleek Antwerpen met Rotterdam. In beide steden leven heel veel verschillende nationaliteiten bij elkaar. Met de uitspraak dat ook voor hem de circa zeventig Antwerpse Syriëstrijders niet hoeven terug te keren, was hij niet echt origineel.

Racisme

Wel verrassend was zijn uitspraak dat Vlaanderen “te laat” in actie was geschoten en een slecht migratiebeleid voerde. “Op vlak van preventie heeft Vlaanderen de trein totaal gemist… Mochten wij de problemen van racisme eerder hebben aangepakt, dan hadden we er vandaag zo slecht niet voorgestaan”, aldus de N-VA-voorzitter.

Vooreerst is dat een scherpe uitval naar het Vlaamse beleid, daar waar het de aanpak van een ontsporende migratie (te hoge aantallen, problemen inzake veiligheid, justitie…) in eerste instantie toch federale materie is.

Daarnaast is er deze vraag: aan wiens adres was die uitval eigenlijk gericht? Aan het adres van het departement Welzijn, dat “totaal niet aanwezig is in de gemeenschap” en aan het departement Onderwijs, want “ook in de scholen wordt er geen actie ondernomen”.

Voorbijgaand aan de vraag of die kritiek terecht is: vergissen we ons, als we ons herinneren dat de partij N-VA al goed tien jaar aanwezig is in de Vlaamse regering? We nemen aan dat De Wever toch Bourgeois niet viseerde? Die deed zijn best om via inburgering de pijn van migratie te verzachten, via inburgering en integratie. Andere Vlaamse partijen en een groot deel van de media dreven de spot met hem.

Voor de duidelijkheid: deze bijdrage gaat niet over al dan niet te hoge migratie, wel over een gedeeltelijk mislukte integratie.

Hier leven migranten uit alle hoeken van de wereld, en de meesten ervan passen zich aan. Maar met een deel van de islamieten is er wél een probleem. Niet alleen hier, maar van Nigeria tot Tunis, van Jemen tot de VS, van Parijs tot Kopenhagen.

De oorzaken van radicalisering zijn complex. Toch valt er genoeg te bedenken om dat probleem aan te pakken. Het sneller uitwijzen van criminelen, het afnemen van de dubbele nationaliteit, het verplichten om kleuteronderwijs te volgen met kindergeld als stok achter de deur, het eisen van meer inspanningen om het Nederlands te beheersen, het beteugelen van de waanzinnige desinformatie en de rekrutering via de sociale media, waar onder het mom van vrijheid almaar meer haat mag worden gezaaid, het vooropstellen van aanpassing van de nieuwkomers aan ons en niet omgekeerd, want dat wekt wrevel.

Vorige week hoorden we Lieven Verstraete in Terzake pleiten in het nieuwe trio van K3 toch zeker een moslimmeisje op te nemen. Gekker kun je dit politiek correcte gedoe toch niet bedenken? Zou dit overigens geen discriminatie zijn van katholieke of joodse meisjes?

Wat een strengere aanpak van radicaliserende extremisten betreft (ook van hypermigratie, overigens) heeft Vlaams Blok/Belang terecht – als eerste – de vinger op een aantal wonden gelegd.

De vorige week door VB opgestarte campagne ‘Oost West? Thuis Best!’, om radicale moslims ervan te overtuigen dan maar naar hun land van herkomst terug te keren en dit initiatief te koppelen aan een wedstrijd waarbij tien vliegtuigtickets naar “een islamland naar keuze” te winnen zijn, is vooral een provocatieve stunt, waarvan het resultaat nu al gekend is.

Progressief

Of De Wever radicalisering kan oplossen door zo nadrukkelijk te focussen op “onderwijs of jobs” is twijfelachtig. De plannen van Vlaams minister van Onderwijs Hilde Crevits om samen met de Moslimexecutieve tolerantieprojecten te ontwikkelen, zijn niet gek. Maar om de hoek loert weer een naïef geloof dat een wereldprobleem in het kleine Vlaanderen met wat schooldebatten kan worden opgelost.

Schakelt De Wever dezer dagen over naar een progressief discours, dat in de buurt komt van een soort politiek correct denken dat hij nochtans zelf vaak heeft verfoeid? Geen wonder dat hij meteen een pluim kreeg van Wouter van Bellingen, de directeur van het Minderhedenforum, die inzet op een “integratiepact” vol afspraken over streefcijfers en praktijktests om het “racisme” aan te pakken. “We zijn zeer opgetogen dat Bart De Wever dezelfde analyse maakt”, aldus Van Bellingen.

Merkwaardig dat het Aboutaleb was, een notoire socialist, die De Wever vorige week meteen tegensprak.
Dat je met onderwijs en jobs radicalen verleidt tot een andere kijk op de positie van de vrouw, op andersgeaardheid, op tolerantie tegen andere godsdiensten en culturen, staat verre van vast. Het profiel van veel goed opgeleide terroristen past niet in dat plaatsje.

Het volstaat niet alleen maar sociaaleconomisch vooruitgang te boeken, schreef De Wever tien jaar geleden in zijn boek Het kostbare weefsel. “Van inwijkelingen mag men verwachten dat ze na één à twee generaties feitelijk tot de autonome gemeenschap behoren…”. Daar is vandaag helaas nog altijd weinig van te merken. Erg veel jonge Turken en Marokkanen kiezen nog altijd hun partner in hun land van herkomst.

Toen al sprak hij over “ondoordacht migratiebeleid en het ontbreken van inburgeringsbeleid”, maar hij situeerde het elders: “Vlaanderen mag investeren in inburgering zoveel het wil, de discussie over migratie en gezinshereniging ligt op het federale niveau. En daar blokkeert het al eens”. Is het vandaag anders?
“Waar krijg je tenslotte meer kansen dan hier?”, zei hij toen. Is dat vandaag anders?

De visie van De Wever was toen erg evenwichtig. “Er is geen andere keuze dan positief aan de slag te gaan met de migratiesamenleving die Vlaanderen vandaag is”, schreef hij. Maar tegelijk wist hij toen al dat door de onophoudelijke volgmigratie “geen enkel integratiebeleid succesvol kan zijn als je bij elke generatie weer opnieuw moet beginnen”. Hoe dat probleem opgelost kon worden, wist hij op dat moment niet. Ook dat is vandaag niet anders.

‘t Pallieterke