Right or Wrong

Nigel Farage beslist

Nog vijf weken resten voor de Britten naar de stembus trekken. De verkiezingen beloven ongemeen spannend te worden. Het mag wel duidelijk zijn dat de volgende premier Ed Miliband of David Cameron zal heten. De vraag is natuurlijk: wie van de twee wordt het? In de opiniepeilingen zijn links en rechts verwikkeld in een nek-aan-nekrace. Dat zal in de laatste verkiezingsweken niet meer veranderen, tenzij één van die heren een fameuze uitschuiver maakt.

Een kleine kloof

Iedere week wordt de Britse bevolking met nieuwe peilingen om de oren geslagen. Wat begint op te vallen, is dat Labour en de Conservatives steeds dichter naar elkaar toegroeien. Sinds 2010 scoorden de socialisten systematisch beter dan de conservatieven. De jongste maanden, echter, wordt de kloof tussen de partijen steeds kleiner. Zij weten elk tussen dertig en vijfendertig procent van de stemmen binnen te halen. Die opiniepeilingen zijn alvast geen goed nieuws voor Ed Miliband, de partijleider van Labour. Hoe bekender hij bij het grote publiek werd, des te slechter werden de resultaten van zijn partij. Regelmatig viel in de pers, maar ook binnen zijn partij, kritiek te horen op de wijze waarop Miliband zich aan het brede publiek presenteert. Wij hebben dat in het verleden al in deze kolommen besproken. De socialistische voorman is niet het type waarmee je onder de gewone volksmens moet komen. Miliband, redelijk houterig in de omgang, wordt vooral beschouwd als een rijkeluiszoontje.

De man in de straat voelt veel meer voor Nigel Farage. De frontman van de United Kingdom Independence Party doorkruist het hele land, vaak met een biertje in de hand, op zoek naar de nodige stemmen. De euroscepticus werpt zich op als behoeder van de jobs voor de arbeiders. Zijn roep om uiterst strenge migratieregels in te voeren, scoort zowel goed bij Labour-kiezers als bij aanhangers van de Conservatives. UKIP begon de jongste jaren aan een steile opmars. Waar de partij in 2013 nog onder de grens van de vijf procent zwalpte, is zij vandaag goed voor vijftien procent van het electoraat. Daarmee is zij een pak groter dan de groene partij en de linksliberalen. De LibDems van Nick Clegg zijn totaal irrelevant geworden. Bij de vorige verkiezingen haalde die partij bijna een kwart van de stemmen. Vervolgens traden de LibDems toe tot de regering, samen met de Tory Party. Vanaf toen ging het alleen maar bergaf. De LibDems kwamen nooit uit de verf. De liberalen bezorgden Cameron een meerderheid, daarmee is dan ook alles gezegd. De invloed van de LibDems op het regeringsbeleid is nihil. Bijna nergens kon Nick Clegg zijn stempel drukken. De liberalen waren al die jaren muurbloempjes en daar krijgen ze over enkele weken de rekening voor gepresenteerd.

Nigel Farage verlaat Brussel

Het wordt langzamerhand duidelijk dat UKIP wel eens de beslissende factor in de verkiezingen kan worden. Farage weet dat hij niet de grootste partij kan worden, maar wel dat hij zowel Labour als de Conservatives pijn kan doen. Als de twee grote partijen aan elkaar gewaagd zijn, kan alles rond UKIP gaan draaien. Waar zal Farage de meeste stemmen wegsnoepen, op links of op rechts? Het hoge percentage dat UKIP haalt in de peilingen, staat trouwens niet in verhouding tot de zetels die de partij, naar alle waarschijnlijkheid, zal weten te bemachtigen. Het kiessysteem in het Verenigd Koninkrijk, waarbij de grootste partij alle zetels in bepaalde gebieden naar zich toehaalt, pakt slecht uit voor de kleinere partijen. De LibDems haalden vorige keer landelijk rond vijfentwintig procent, maar ze haalden minder dan tien procent van de zetels binnen. De kans is groot dat Nigel Farage bij deze verkiezingen met hetzelfde probleem zal kampen als Nick Clegg en zijn liberalen in 2010.

In zijn eigen kiesdistrict, South Thanet, in het zuiden van Engeland, zal Farage normaal gesproken een zetel weten te bemachtigen. Als zelfs de partijleider van UKIP niet in het Lagerhuis verkozen zou raken, wie dan wel? Bij winst zal de voormalige beurshandelaar zich toeleggen op een nationaal ambt en zal hij bijgevolg de Europese politiek vaarwel zeggen. Een groot verlies betekent dat voor het doodsaaie Europees Parlement, in Brussel en Straatsburg. Farage is immers veruit de beste debater en meest bevlogen spreker in dat supranationale halfrond. Journalist Derk Jan Eppink bracht enkele weken geleden een boek uit over het reilen en zeilen in de Europese politiek. In ‘Het rijk der kleine koningen’, uitgegeven bij Pelckmans, staat Eppink stil bij het fenomeen dat Farage geworden is.

Het begon allemaal toen Farage destijds, als nobele onbekende, de hele Europese Commissie op de kast wist te jagen, door de geldverkwisting van het voormalige hoofd van de Commissie, José Manuel Barroso, aan de kaak te stellen. Sinds die affaire wordt Farage in Europa niet langer beschouwd als zomaar een clownesk figuur. De Brit heeft namelijk kennis van zaken. Hij is meer dan de man die verbaal kan bijten. Zijn welbespraaktheid, charisma en intelligentie zullen de politici in het Britse Lagerhuis binnenkort doen sidderen en beven. Nu eerst die zetels even binnenhalen.

LvS


Tags assigned to this article:
2015-14EngelandGroot-BrittanniëRight or wrong

Related Articles

Buitenlands spervuur

Christenvervolging in Merkelland Tot nu toe publiceerde de christelijke internationale organisatie “Open Doors” artikels en rapporten over de vervolging van

Sport

Parijs-Roubaix in de polders Niet correct De competitie mag dan een maand bezig zijn, de koopjesperiode blijft nog van kracht

Lezersbrieven

Racisme (1) Pallieterke, In haar hoofdartikel van 25 maart zit ‘t Pallieterke op een dwaalspoor. Nu, geen denken aan dat ik hier De Wever ga