Lui zweet

Het is juist dat veel Kamerleden er een sport van maken om veel schriftelijke vragen in te dienen bij de diverse ministers en staatssecretarissen. Dat is goed voor hun persoonlijk scorebord en het geeft aan dat men ‘actief’ bezig is. Hoewel… In de praktijk zijn het de parlementaire medewerkers die dagelijks de gazetten uitpluizen om toch maar aanknopingspunten voor vragen te vinden, teneinde dan batterijen vragen voor hun chef in te dienen. In veel gevallen hebben de parlementsleden er zelfs geen notie van welke vragen er precies in hun naam ingediend zijn. Maar hun lijstje is wel aangedikt! In de volksmond zegt men dan: lui zweet is rap gereed!

Godganse dagen

Als gevolg van die vragenstellerspraktijken is het niet vreemd dat men op de kabinetten wel eens achterstand durft oplopen bij het beantwoorden van al die vragen. Soms komt daar aardig wat opzoekingswerk bij kijken: statistische gegevens, dossiers met een geschiedenis, et cetera. De medewerkers van de ministers moeten zich bijwijlen uit de naad werken om die antwoorden op te stellen. En daar hapert het wel eens. Deze week vernamen we dat staatssecretaris Elke Sleurs (N-VA), na vijf maanden in het ambt, nog geen enkele vraag heeft beantwoord, of beter: laten beantwoorden. Bovendien zouden die vragen dan nog eens binnen een bepaalde termijn moeten beantwoord zijn. Alle begin is moeilijk, natuurlijk, maar een tandje bijsteken zou toch geen kwaad kunnen. Naar verluidt zitten er in sommige kabinetten medewerkers die godganse dagen met niks anders bezig zijn. Waarschijnlijk zijn zij de enigen die iets bijleren door de vragen, want de meeste parlementsleden lezen die antwoorden nauwelijks of niet na.

Filibusteren

Het was lang geleden, maar men heeft nog eens een nachtje doorgedaan in de Kamer. Om precies te zijn: in de commissie Sociale Zaken. Op de agenda stond het wetsontwerp dat de indexsprong moet invoeren. De linkse oppositie had zich goed voorbereid op een uitputtingsslag en ging zowaar aan het filibusteren. Hele teksten werden voorgelezen, want de spreektijd in de commissies is onbeperkt. Na vijftien uur palaveren, werd om 5 uur ’s morgens uiteindelijk gestemd, meerderheid tegen oppositie. Nadien vroeg de oppositie nog een tweede lezing, en dat het ontwerp aan de Raad van State wordt voorgelegd. Allemaal om tijd te rekken en alles te vertragen. Die obstructiepolitiek lijkt kinderachtig en ‘van het goede te veel’, maar het is voor de oppositie vaak de enige mogelijkheid om in de Kamer bepaalde zaken ten gronde besproken en overwogen te krijgen. Anders zou het voor de meerderheid iets te gemakkelijk zijn om lastige dossiers rap rap door de strot van de Kamerleden te jagen.

Een piste…

We kennen Peter de Roover allemaal als de man van de VVB die tot voor kort een gezaghebbende stem was in Vlaanderen als het over Vlaamse onafhankelijkheid en communautaire aangelegenheden ging. Vanuit de niet-partijpolitieke Vlaamse Beweging was hij als het ware het geweten van Vlaanderen, dat als een orakel kon en mocht spreken in het brede medialandschap. Sinds hij zijn ‘neutraliteit’ heeft ingeruild voor een zitje in de Kamer, als prominent lid van een regeringspartij, heeft hij zijn vroegere thema’s klaarblijkelijk verlaten. Hij gaat zich voortaan op het vaak complexe pensioendossier smijten. Ja, als over communautaire thema’s – waarvoor Peter eigenlijk werd binnengehaald – vijf jaar lang geen woord meer gaat gezegd worden, dan moet hij zijn horizon verbreden. Nietwaar? Van communautaire kenner naar pensioenspecialist… Het is een wereld van verschil. Zou hij misschien stilletjes een piste aan het voorbereiden zijn om op een mooie dag te pleiten voor de defederalisering van de pensioenen?

VL-gedoogbeleid?!

Er is heel wat te doen geweest over de processen-verbaal die werden uitgeschreven omdat veel Vlamingen over de reglementaire B-klever naast hun autokentekenplaat een VL-zelfklever hadden geplakt. Onder de vorige regering was er een Koninklijk Besluit in de maak om de boetes te verdubbelen. Dat was nog een kwalijke frats van ‘Madame Non’, Milquet, de vorige minister van Binnenlandse Zaken. Barbara Pas van het VB ondervroeg haar opvolger Jan Jambon (N-VA) over de kwestie. Jan was heel wat milder. Hij verwees weliswaar naar de wetgeving en het feit dat het om een lichte overtreding gaat, maar gaf meteen mee dat aan de politie gevraagd werd daar absoluut geen prioriteit van te maken. Pas kondigde alvast een wetgevend initiatief aan om voorgoed komaf te maken met de door Europa opgedrongen B naast de kentekenplaten.

Te verwaarlozen?

Aan de achter- en voordeuren van een aantal ministeries en ambassades staan van ’s morgens tot ’s avonds nog steeds tot op de tanden bewapende militairen de wacht te houden. De terreurdreiging is daar de oorzaak van. In de Kamer vragen velen zich echter af waarom de bewaking aan het parlement niet verscherpt is. Daar staat weliswaar altijd militaire politie, maar enkel gewapend met een pistool. Zware bewapening is daar klaarblijkelijk niet nodig. Of gaat men er gewoon van uit dat heel de praatbarak ‘quantité négligeable’ is, waar terroristen hun handen toch niet aan vuil willen maken?

Reynders spreekt

MR-vicepremier Didier Reynders stoort zich aan de ‘permanente strijd’ tussen N-VA en CD&V, die de activiteiten van de federale regering afremt. Dat zei hij donderdag in Le Vif/L’Express. “Minstens in de eerste helft van de legislatuur zou men moeten proberen om iedereen punten te laten scoren”, vindt Reynders, daarbij denkend aan een voldoende sociaal beleid om de CD&V te vriend te houden. Die partij moet immers op haar beurt omzichtig omspringen met het ACW (beweging.net). Daarnaast vindt Reynders de N-VA dan weer “a priori beter geplaatst op vlak van veiligheid.” Permanente ruzie is schadelijk voor het imago van de regeringspartijen en het belemmert de nodige hervormingen. En dat zal Reynders, naar eigen zeggen, niet eindeloos dulden.