Roddels uit de Wetstraat

Naïef

Bij de aanvang van de plenaire vergadering, vorige donderdag, hing er elektriciteit in de lucht. De linkse oppositiepartijen wilden nog maar eens een poging ondernemen om premier Michel uit zijn evenwicht te brengen. Deze keer ging het niet om zaken uit het verleden, maar wel over “discriminerende en racistische” uitspraken over Marokkanen en Berbers door Bart de Wever (N-VA)., die de instemming hadden gekregen van staatssecretaris Francken (N-VA). Kamervoorzitter Bracke zag de bui hangen en hij deed een merkwaardige oproep: “Ik stel voor dat wij vandaag tijdens de mondelinge vragen, misschien anders dan anders, eens een poging doen om goed naar elkaar te luisteren en dat de gesprekken worden voorbehouden voor de zogeheten wandelgangen.” Goed geprobeerd van naïeve schoolmeester Siegfried, maar daar werd eens luid mee gelachen.

Schietschijf

Groen, PVDA, sp.a, PS, cdH en FDF trokken, in een sfeer van heilige verontwaardiging, alle registers open tegen, wat zij noemen, de ‘schaduwpremier uit Antwerpen’. Hij was zowaar kritisch geweest tegenover het integratiebeleid van de voorbije jaren en hij was op zere tenen gaan staan door op zijn manier eens te zeggen wat bijvoorbeeld het Vlaams Belang daarover al jaren zegt. Dat was voldoende om de huilkoren van de politieke correctheid in stelling te brengen en een aanval op de federale regering te lanceren, zeker als opnieuw Theo Francken als schietschijf kon gebruikt worden.

‘Belank’

FDF-Führer Maingain, notoir belediger en discriminator van Vlamingen, kwam zijn duit in het zakje doen. Door heftig de kaart van de mensenrechten en de antidiscriminatie tegenover vreemdelingen te trekken, dekt hij zich handig in en kan hij in Brussel en de faciliteitengemeenten ongestoord zijn gangen gaan. Natuurlijk haalde hij de stelling boven dat de N-VA de (ex-)kiezers van ‘le Belank’ paait. En dat moet mordicus verworpen worden… Het is dan ook vreemd dat niemand dat stuk vreten daarover eens ten gronde aanpakt. Misschien een taak voor ‘le Belank’?! Eens te meer als voorbode van de N-VA?

Voorzet

Patje “Brillantine” Dewael kwam in het debat de verdediging van Michel op zich nemen. Hij deed dat, zoals we van hem gewoon zijn, pathetisch en met een tremolo in de stem. Hij kwam zowaar een pleidooi houden voor absolute vrijemeningsuiting en liet niet na Voltaire daaromtrent te citeren en er de waarden en verworvenheden van de Verlichting bij te halen. Partijen en partijvoorzitters moeten dus vrijuit hun mening kunnen geven in een tegensprekelijk debat. Alleen moeten ministers en staatssecretarissen niet bezig zijn met het duiden van verklaringen van hun partijvoorzitter, vond hij. Zij moeten zich op het regeerakkoord richten. En daarmee was zijn punt gemaakt en de weg geëffend voor de premier. Zo simpel is dat. De premier kon zijn gang gaan door het racisme te verwerpen en de regering op te roepen zich niet te laten afleiden door allerhande debatten, maar zich te richten op de uitvoering van het regeerakkoord. Daarmee was de kous af en kon de verbouwereerde linkerzijde weer op positieven komen.

Grote afwezige

De man waarover het allemaal ging, burgemeester én Kamerlid De Wever, bleef afwezig. Jammer, al is hij er anders ook meestal niet. Raoul Hedebouw van de PVDA vroeg zich hardop af of hij misschien bezig was met de afhandeling van de administratieve aanhouding van de mensen die de avond voordien in Antwerpen waren opgepakt ‘omdat zij tegen racisme betoogden’. Hij vergat er wel bij te zeggen dat het om een verboden betoging ging. Meteen was duidelijk waarom heel die parlementaire poppenkast werd opgevoerd: de regering proberen te pakken via de grootste regeringspartij die men niet kan rieken of zien, noch horen.

Uit het verleden

Dan volgde een bijzonder strategische zet, waarin Sarah Smeyers van N-VA de hoofdrol speelde. Ze deelde vooral de PS-oppositie een dreun uit. Zij hekelde de tussenkomsten van André Flahaut (momenteel Waals PS-minister) en de Kamerleden Laurette Onkelinx van de PS en Nahima Lanjri van CD&V bij de Dienst Vreemdelingenzaken om bepaalde regularisatieaanvragen ‘met gunstig gevolg’ te behandelen. Het viel op hoe Laurette Onkelinx uitzonderlijk zweeg en zich met haar smartphone aan het bezighouden was, zeker toen de premier zei dat dit een vorm van onaanvaardbaar cliëntelisme is en… ‘dat dit praktijken uit het verleden zijn’! Die zat. Het werd even heel stil op de PS-banken. De moraalridders en proselieten moesten even spitsroeden lopen.

Genadeloos

We hebben het al vaker gehad over eenvoudige moties die dienen om gemotiveerde moties van aanbeveling (aan de regering) weg te stemmen. Meestal gaat het om de meerderheid die op die wijze voorstellen van de oppositie afschiet. De oppositie is daar vaak verbolgen over. Niet zonder reden. Dan doet men al eens een serieus voorstel. Enfin, vorige week was het de beurt aan de sinistere aartsdiaken Dirk van der Maelen om, na vijfentwintig jaar regeringsdeelname van zijn partij, verbouwereerd te zijn. Hij had, voor het eerst in vijfentwintig jaar, zelf eens een motie van aanbeveling ingediend. En wat gebeurde? Hij kwam de Kamer haast smeken zijn motie te steunen en ze op haar inhoud te beoordelen. En niet te kijken naar de partij van de indiener. Zijn motie werd evenwel genadeloos afgeschoten, op de wijze waarop hij de voorbije vijfentwintig jaar moties van oppositiepartijen heeft behandeld, zonder ze ooit gelezen te hebben. Vroeger zou hij dat nooit ondemocratisch hebben gevonden. Vandaag zeker wel. Blijven oefenen, Dirkie!


Tags assigned to this article:
2015-14Roddels uit de Wetstraat

Related Articles

Hoe België de terreur tegen zichzelf organiseert

  Je kan van de overheid niet het onmogelijke eisen. Ze kan heel veel doen om de kans op terreuraanslagen

Zuid-Afrikaanse kerstjubel

Natuurlijk wemelt het deze maand van kerstconcerten– zolang het mag van Abou Jahjah en kornuiten –, maar als een groot

Beleving op de oorspronkelijke plek

In juni krijgt ‘De terugkeer van de Heilige Familie uit Egypte’ van Peter Paul Rubens, na een zwerftocht van bijna