Rond een vermoeden

Het vorstenpaar Albert en Paola bezocht een kunsttentoonstelling in Oostende. Ze gingen ook even bij de notaris langs, om hun huwelijkscontract te wijzigen. Of ze na het afwerken van die “drukke agenda” met “welverdiende vakantie” gingen, lieten de pretmedia in het midden. Privacy heeft rechten. Overigens, ik zal niet de enige zijn aan wie de berichtgeving over die “agenda” én het privéleven van dat “circus royal” niet besteed is. Al blijven veel nieuwsredacties overtuigd van het tegendeel. Zij het, nogal nadrukkelijk, uitsluitend in functie van de verkoop- of kijkcijfers.

Dat vermoeden verklaart allicht het fenomeen dat men bij dit soort berichtgeving geen kans wil missen om, aan de lopende band, tegelijk warm en koud te blazen. De kranten Het Laatste Nieuws en Het Nieuwsblad zijn koplopers, al lust men in het VTM-programma “Royalty” ook pap van die tweespalt. Als die al stoort bij wie in het journalistieke vak staat, moet het voor de afkalvende bevolkingsgroep goedgelovigen, die nog met koekjesdoosromantiek dweept, een ware nachtmerrie zijn. Op een dag in een krant lezen dat wijlen koning Boudewijn dicht bij de zaligverklaring staat en op een andere bladzijde in dezelfde krant dat hij innige banden had met de Spaanse dictator Franco, staat daar borg voor.

In het pas verschenen boek “De marionet en de dictator” windt de aan universiteit Brussel verbonden historica Anne Morelli er geen doekjes om. Ze schreef haar boek op basis van brieven die ze uit de persoonlijke archieven van Franco kon opdiepen. Haar conclusie dat “Boudewijn en Fabiola nauw bevriend waren met Franco en een zielsverwant in hem zagen”, doet de waarheid geen geweld aan. Boudewijn begon zijn brieven met “beste generaal”, en ondertekende ze met “uw toegenegen Boudewijn”. In het Frans, zoals blijkt uit dit citaat: “Nous tenons, ma femme et moi, à vous exprimer notre profonde reconaissance pour tous les soins et les amabilités dont nous avons été entourés pendant notre voyage de noces en Espagne.” Dat is toch andere koek dan wat zijn vader, Leopold III, als “band” met Hitler aangewreven werd – dat terzijde.

Wrevel en medelijden

Er bekruipt me, als niet echt een fan van het middeleeuwse erfgoed “koningshuizen”, altijd wrevel voor en medelijden met “prominenten” die, op hun paasbest opgedirkt, al dan niet met een tricolore lintje, zich het vuur uit de sloffen lopen om zich zo “salonfähig” mogelijk te gedragen waar en voor wat ook aanwezigheid van “royals” vereist is, en hun “drukke agenda’s” navenant gestoffeerd zijn. Bij dat soort manifestaties is er evenmin gebrek aan journaille dat elkaar voor de voeten loopt om zo dicht mogelijk bij de “groten der aarde” aan te schurken, akte te nemen van elk woord en gebaar van voorgekauwde interesse, en dat in de verslaggeving zo positief en zo breed mogelijk uit te smeren.

Die gelegenheden variëren: lintjes doorknippen, tentoonstellingen bezoeken, het openen van een autosalon, handelsmissies naar bij voorkeur exotische locaties. Wie als journalist(e) geregeld en met steile bewondering het nieuwste vorstelijk gedragen jurkje of hoedje bezingt, maakt kans in het spoor van handelsmissies leidende of vakantienemende royals te mogen lopen. In opdracht van de krant of zender die daar positieve berichtgeving van wenst, voor de doelgroep koningshuisfans. Dat die krant of zender op een later tijdstip uitbrengt dat het koningshuis alleen al aan Laken gedetacheerde militairen en opgevorderde legervliegtuigen jaarlijks een aantal miljoenen euro kost, mag de pret niet drukken. Of, beter en concreter, de verkoop- en kijkcijfers, ingecalculeerd voor de doelgroep antiroyalisten.

Vaatjes

Tegelijk uit twee vaatjes blijven tappen, bevordert de geloofwaardigheid van de tapper niet. Dat geldt voor elke tapper, in hoge mate voor de media die “vergeten” dat consequentie zeggen wil dat, of uit het ene, of uit het andere vaatje dient getapt, en dat meedraaien met elke wind plat opportunisme is. Vanuit dat standpunt is het vraag wat de meerwaarde is van een recent “exclusief interview”, door prins Laurent “toegestaan” aan de krant “La Dernière Heure”, waarin hij “openhartig over zijn drie grote fascinaties spreekt”. Arabisch lezen en doorgeven aan zijn kinderen, al snapt hij er naar eigen zeggen niks van; de koran lezen omdat dit het enige boek in het Arabisch is voor iedereen die de taal spreekt; en “last but not least” met de doden spreken telkens hij problemen of vragen heeft.

De vrees bestaat dat de afkalvende groep goedgelovigen inzake koekjesdoosromantiek er niet groter op werd, nadat Vlaamse kranten de ontboezemingen van monseigneur Laurent spontaan overnamen. Een maand eerder wijdde Het Laatste Nieuws een volle bladzijde uitleg over wat de koran inhoudelijk écht zegt, als lijvig antwoord op de opmerking van Filip Dewinter dat dat boek een “license to kill” is. Mogelijk trok de prins uit die lectuur wel lessen. Belet niet dat het “sérieux” waarmee Het Laatste Nieuws over de koran berichtte, haaks stond op de eerder sarcastische toon over de fascinaties van Laurent. Dat in één moeite uit twee vaatjes blijven tappen, past in het aan ongeloofwaardigheid winnende kader.

D.Mol


Tags assigned to this article:
2015-10ActueelD.Mol

Related Articles

Vaast Leysen (1921-2016)

Op maandag 21 maart overleed de Antwerpse ondernemer Vaast Leysen. Samen met André Vlerick leverde hij ontegensprekelijk de belangrijkste bijdrage

Ontruiming jungle Calais: dweilen met de kraan open

Het vluchtelingenkamp van Calais is een illegale constructie van mensen die illegaal op het grondgebied verblijven met de uitdrukkelijke bedoeling

Voetbal of het internaat

Onlangs hoorde ik op de televisie dat een recordaantal jongeren zich bij voetbalclubs inschrijft. Dat zou bij mij niet het