Dromen van een Vlaamse Voetbalbond

Halfvasten

Die van de Antwerpse Sinksenfoor mogen in de leer gaan bij de organisatoren van Kiel Kermis, waar titelconcurrent Esperanzo Neerpelt zaterdagavond mee de feestelijkheden kwam opvrolijken tegen Beerschot-Wilrijk. Het is in onze contreien nooit eerder gezien dat twee vierdeklassers, met 11.500 toeschouwers, voor een uitverkocht stadion zorgden. Het moet geleden zij van in de jaren ‘stillekens’ dat halfvasten nog zo uitbundig gevierd werd in Antwerpen. Met een overwinning van de thuisploeg als kers op de taart. Dat hebben die van Wilrijk nog nooit meegemaakt.

2015-12_15_Sport (Medium)Vragen staat vrij

Het is niet de eerste keer dat iemand ons vraagt of we een Vlaamse Voetbalbond zien zitten. Zien zitten wel, maar tussen droom en daad… nietwaar, Willem Elsschot? We zullen, om de braven diioe ons die vraag stellen een plezier te doen, een scenario uitdokteren. Antwerpen kan het voorbeeld geven.

Droomscenario

Als Beerschot-Wilrijk, nu die ploeg toch op één been kampioen speelt, nu eens een ‘efforke’ doet om binnen afzienbare tijd, samen met Berchem Sport, naar tweede te promoveren? We willen er niet aan denken en we zijn er niet op uit dat Lierse het laat afweten in de play-off 3, en dat Antwerp zijn licentie niet zou halen. We willen de rood-witten niet belezen, nu ze opnieuw hun draai hebben gevonden en nog een sprankel hoop mogen koesteren op de eindronde. Maar een rampscenario hoeft het niet te zijn als het niet lukt. Stel u voor: de drie Antwerpse gloriën van weleer, samen met die van het Lisp, met onderlinge duels in dezelfde reeks. Daar gaat pas volk op afkomen.

Fantasie

Om in een later stadium ‘salut en de kost’ te zeggen aan de Belgische voetbalbond, en met dat gegeven als basis een Vlaamse bond te stichten. Er zullen genoeg navolgers zijn om mee in het avontuur te stappen. Onmogelijk? Droombeelden? Met de juiste mensen op de juiste plaats, is niets ondenkbaar. We moeten maar in de geschiedenis duiken. Eind de jaren dertig trok de Vlaamsgezinde krant ‘De Schelde’ zwaar van leer tegen de hapschaars en de verstokte belgicisten van de KBVB, die van mening waren dat de Vlaamse clubs, die de overgrote meerderheid vormden, zich aan hen moesten aanpassen en niet omgekeerd.

Toen kon het

Na verloop van tijd werd de Vlaamse Voetbalbond opgericht en die kreeg de wind in de zeilen. In 1939 waren er 550 clubs ingeschreven. De Belgische voetbalbond zag het gevaar en reageerde spinnijdig, door te laten weten ‘dat alle aangeslotenen van de VVB werden uitgesloten en geen kans meer kregen om weer aan te sluiten’. Er werd eens smakelijk gelachen met die bedreiging van de KBVB, want de Vlamingen waren op de goede weg.

Voor herhaling vatbaar

Ere wie ere toekomt, de eerste ploeg die zich aansloot bij de Vlaamse Voetbalbond was Avelgem. Kort daarop gevolgd door Kortrijk, SV Gent, Sint-Kruis-Brugge en Antwerp Boys (afgescheurd van R. Antwerp F.C.) Het waren namen die tot de verbeelding spraken. De VVB pakte fier uit met de nieuwkomers. Dan kwam de oorlog, met een vermindering van de activiteiten tot gevolg. Na de wereldbrand werden alle werkzaamheden gestaakt. De fundamenten zijn er nog, want officieel werd de Vlaamse Voetbalbond nooit ontbonden. Wie zegt dat de geschiedenis zich niet kan herhalen?

Zware kost

Met de competitiewedstrijd van voorbije zondag op het veld van Westerlo nog in de kuiten, de uitwedstrijd deze week donderdag naar Istanbul in het verschiet, en drie dagen later de bekerwedstrijd tegen Anderlecht, hebben ze bij Club Brugge geen tijd om met hun vingers te draaien. Die strijd op drie fronten opent perspectieven, die ze in het Jan Breydelstadion al een tijd niet meer gewoon waren. Met de 2-1 overwinning van voorbije week tegen het Turkse Besiktas is de toon gezet. Volgt een zwaar geladen agenda, met genoeg trammelant om naar uit te kijken.

Foutje?

“Het minste foutje wordt afgestraft”, had Michel Preud’homme zijn manschappen op het hart gedrukt, toen ze hun voetbalschoenen nog aan het vastknopen waren om de Turken hun vet te geven. Dat Gökhan Töre, vlak na rust, als een duivel uit een doosje, vijf Brugse verdedigers in de wind mocht zetten, om zonder pardon binnen te knallen, was om te lachen. Of om te schreien, het is maar hoe ge het bekijkt. Van tante Sidonie kunnen we het begrijpen, van profs niet. Het is maar te hopen dat die goal hen niet zuur opbreekt in de eindafrekening. Zand erover. De twee tegendoelpunten moeten deugd hebben gedaan. Het is hen geraden er een succesvol vervolg aan te breien in Constantinopel… pardon, Istanbul.

Korte metten?

Zestigduizend dolgedraaide Turken die flippen als de bal rolt, en die niet beter vragen dan dat Club Brugge nu donderdag van een kale kermis thuiskomt in een uitverkocht Atatürk-stadion. Het zal er stuiven, na de 2-1 overwinning van de blauw-zwarte gladiatoren tegen Besiktas. Een uitwedstrijd naar Turkije is geen schoolreis, maar mag voor profs geen reden zijn om er met flanellen benen naartoe te trekken. Istanbul is Canossa niet. Het vooruitzicht op de kwartfinales van de Europa League, en veertien Europese wedstrijden zonder nederlaag, moeten voor Club voldoende stimulans zijn om de Turken te doen inzien dat ze in Brugge andere velletjes op hun zolder hebben hangen.

Wie? 

Wat stond er op het programma zondagnamiddag? Bovenaan de rangschikking was er de schermutseling tussen Standard en Racing Genk. Niet te missen, omdat Genk aan een gelijkspel genoeg had om zeker te zijn van deelname aan de play-off 1, ten koste van Charleroi dat Moeskroen ontving. Om het spannend te houden, mochten de broddelaars onderaan uitmaken wie samen met Lierse veroordeeld is tot het spelen van de play-off 3. In Beveren, Moeskroen en bij Cercle Brugge hielden ze hun hart vast.

Dat was het!

Op een zucht van het eindsignaal voorstaan met 2-0, om dan met 2-3 genekt te worden in een onwaarschijnlijk slot, door KV Mechelen. Het leven kan hard zijn. De supporters van Cercle Brugge mogen zich opwarmen voor de play-off 3. De aanhang van Racing Genk was ook kort van stof, na het 1-0 verlies tegen Standard, waardoor Charleroi naar de play-off 1 mag. Met de 1-2 overwinning van AA Gent op het doorluchtige veld van Anderlecht, als afsluiter, mogen we een streep trekken onder de reguliere competitie. En daar zijn wij niet kwaad om.