Vlaamse vrienden,

Vandaag 8 maart sluit de week van de vrijwilliger af. Met nog één halftijds personeelslid mogen, of beter moeten, we intussen zeggen dat het ANZ een vrijwilligersvereniging geworden is. Vannacht om 4 uur kregen we de sleutels in handen van een lege zaal. Enkele intensieve uren later rollen we hier een zangfeest uit. Een heel jaar lang komt een regieploeg samen om dit zangfeest vorm te geven. Ik wil hier dan ook nog eens hulde brengen aan onze talloze vrijwilligers, want zonder hen is een zangfeest niet mogelijk. Bedankt!

Ook onze culturele werking is helemaal geschraagd op vrijwilligers. De mensen die ons digitaliseringsproject vorm geven en zo onze rijke Nederlandstalige liederenschat vereeuwigen en het lot van onze Vlaamse toondichters veilig stellen, doen dit grotendeels op vrijwillige basis. Zij verdienen als het ware een standbeeld. Toch wil ik vandaag één persoon in het bijzonder huldigen als topvrijwilliger. Helaas is hij enkele weken geleden overleden, ik heb het over Gust Teugels.

Jarenlang was Gust één van de trouwe medewerkers aan het zangfeest. ‘Open zangstonden’, een nieuw lied aanleren, minder bekende liederen brengen, een wat moeilijker lied zingen dat niet echt voor samenzang geschikt was, maar dat we toch op het zangfeest wilden laten horen: je kon het Gust allemaal vragen, en je wist dat hij met zijn mooie, heldere stem telkens weer een ontroerende vertolking zou neerzetten. Ook achter de schermen was Gust een bezige bij, die eveneens zorgde voor de opvang van de koren. Gust was iemand die Vlaamse liederenschat ademde. Als solist, als dirigent maar evengoed als organisator. Naast zijn eigen koor Kantiek en het koor Gaudeamus trad hij ook op als koordirigent op IJzerbedevaarten en IJzerwakes.
Voor de vele vrijwilligers uit de Vlaamse Beweging, en specifiek deze van het ANZ, met Gust Teugels als voorbeeld, vraag ik jullie welgemeend applaus.

Vandaag herdenken we de 200ste verjaardag van de oprichting van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden. Ook al was dit koninkrijk maar van korte duur, het wierp alvast tijdelijk een dam op tegen de verwoestende verfransingsmachine die de Franse revolutionairen op ons hadden losgelaten. Wij willen graag in dit speciale herdenkingsjaar de culturele banden met Nederland aanhalen en pleiten uiteraard voor een politieke samenwerking tussen Nederland en Vlaanderen.

Het zal u wellicht verbazen, het zal niet snel meer gebeuren, maar vandaag huldigen we hier een koning, Willem I. De Gentse universiteit én de Gentse haven hebben veel te danken aan zijn initiatieven.

Een groep Vlaamsgezinden uit Gent heeft een speciaal comité in het leven geroepen, ‘Willem Bedankt’, om een standbeeld op te richten zodat deze belangrijke passage in onze geschiedenis niet vergeten of, erger nog, weggemoffeld wordt.

Maar, Vlaamse vrienden, voor alle duidelijkheid, en om toch zeker morgen niet opgebeld te worden door het paleis… anno 2015 is er geen plaats meer voor een middeleeuwse, ondemocratische en erfrechtelijke monarchie, die enkel dient om de al even ondemocratische en kunstmatige Belgische constructie te stutten en aaneen te lijmen.

2015 is niet alleen een herdenkingsjaar. Over enkele maanden zijn er in Groot-Brittannië verkiezingen. Wie dacht dat een verloren referendum de definitieve doodsteek betekende voor de onafhankelijkheidsbeweging daar, is eraan voor de moeite. Onze Schotse vrienden laten de moed niet zakken. Ze nemen vol zelfvertrouwen de handschoen op om hun droom van een eigen Schotse staat vorm te geven. De schandalige en typische bangmakerij op de laatste dagen van hun referendum heeft misschien het verhoopte angsteffect opgeleverd, op lange termijn zal dat het de Schotse ‘independency’ niet hinderen!

Niet alleen voor Schotland is 2015 een belangrijke mijlpaal. Ook in Catalonië wordt het dit jaar spannend. Terwijl het Spaanse Hooggerechtshof, op aansturen van de conservatieve Spaanse regering én het Spaanse koningshuis, alles doet om het aangekondigde referendum onwettig te verklaren, maken onze Catalaanse vrienden zich op voor een warm najaar.
Ook in Catalonië is er de nodige animo rond onafhankelijkheid of ‘independencia’.

En Vlaanderen? Hoe staat het hier? Eerst toch even dit: we zeggen hier al een paar jaar vol overtuiging ‘liever geen akkoord dan een slecht akkoord’. En ook de Baertdoctrine willen we nog even in herinnering brengen: we willen geen akkoorden die onze onafhankelijkheid hypothekeren. Het mottige Vlinderakkoord van de zesde staatshervorming indachtig, mogen we blij zijn dat er geen zevende staatshervorming op ons afgevuurd werd…

Maar intussen is het wel stil op communautair vlak. Zo lijkt het toch, maar niets is minder waar. Als je alle ongelijkheden, onrechtvaardigheden en ondemocratische grendels in een pot steekt, dan gaat deze natuurlijk sudderen zoals een heerlijke pot Vlaams stoofvlees. Voor wie denkt dat het nu peis en vree is in het Belgische huishouden, vroeg of laat vliegt het deksel heviger dan ooit van die Belgische hutsepot. Dit vooruitzicht schrikt ons niet af. Integendeel, we kijken ernaar uit.

Vlaamse vrienden,

De partijpolitieke kaarten zijn grondig herschud en hiermee wordt volop gespeeld. De niet-partijpolitieke beweging mag niet stilletjes en lijdzaam toezien op dit soms boeiend, soms beschamend kaartspel. We moeten van deze legislatuur gebruik maken om het noodzakelijke draagvlak voor onafhankelijkheid te vergroten. Eén zaak hebben we in elk geval gemeen met de Schotten, de Catalanen, en andere volkeren die naar zelfbestuur streven: we willen ons doel geweldloos én met een democratische meerderheid bereiken. Dus moeten we elke medestander verwelkomen die in onze richting meegaat. Vele onbesliste en vaak door onze regimepers gedesinformeerde burgers zullen we overtuigen van de meerwaarde van een eigen Vlaamse staat.

Laten we ons daarbij niet van tegenstander vergissen, want op de weg naar die Vlaamse staat liggen vele voetangels en klemmen en staan de belgicisten klaar om stokken in onze wielen te steken. België is en blijft een onwerkbaar vehikel maar zal niet vanzelf verdwijnen. Laten we daarom met de beperkte financiële middelen en bescheiden mankracht, eigen aan onze beweging, óns Latijn steken in de twijfelaars, die nog een autonomiezetje nodig hebben.

Wij, Vlaamse Bewegers, weten hoe de vork in de steel zit als we de miljardentransfers van Noord naar Zuid op de korrel nemen. 12 miljard euro jaarlijks van Noord naar Zuid, zonder uitzicht op beterschap. Het verhaal van de hangmat of de springplank is al vaak gebracht, maar dient herhaald, en liefst vertaald naar een taal die Jan met de pet begrijpt.

Wij moeten de Vlamingen overtuigen dat het anders kan. Heel wat Vlamingen beseffen dat er bespaard dient te worden, maar die besparingsoefening zou heel wat draaglijker en aangenamer kunnen, mochten de heilloze transfers eindelijk eens afgebouwd worden.

Probeer andersgezinden te overtuigen met de vele sterke argumenten die we hebben. Verlies je geduld niet, Rome is ook niet op één dag gebouwd. Maar steek je Latijn in de niet-overtuigden. De overtuigden verschillen in aanpak, in visie, in stijl. Het zij zo, zolang men zich maar niet gaat wentelen in de macht van de Belgische salons en het einddoel, een onafhankelijk Vlaanderen, nooit uit het oog verliest.

Ook al hebben we reden om te klagen, ook al zijn er tal van rotte dossiers, om mensen te motiveren, breng je best een positief verhaal. Zeg gerust wat er scheef loopt, maar bied een Vlaams alternatief. Vlaanderen heeft troeven genoeg om uit te spelen.

Ook al hebben we het al ontelbare keren keer gezegd, we herhalen het graag nog eens, een onafhankelijkheidsbeweging is niet rechts of links, je kan ze maatschappelijk niet klasseren in één vakje. In Catalonië en Schotland is de onafhankelijkheidsbeweging eerder links. Rechts of links, wij denken Vlaams.

Volk, word staat, word Vlaamse staat. Wij zingen Vlaanderen vrij!

Erik Stoffelen
Voorzitter Algemeen Nederlands Zangverbond