Verleden donderdag werd de fiets van Steve Stevaert langs het Albertkanaal aangetroffen, terwijl van hem geen spoor te vinden was. Een onrustwekkende verdwijning, die op de sociale media meteen een storm veroorzaakte. Tegelijkertijd gingen de traditionele media meteen in overdrive, om toch maar zo direct mogelijk verslag te kunnen uitbrengen van de naderende tragische ontknoping. Ondanks de veelvuldige verwijten van «bagger» van deze laatsten aan het adres van de sociale media, zijn het verleden donderdag toch vooral de traditionele media geweest die hun gezicht hebben verloren.

Kwaliteitspers noemen ze zichzelf zo graag. Maar de manier waarop zowat alle traditionele media afgelopen donderdag de trappers volledig kwijt raakten, was een bijzonder ontluisterend schouwspel. Op het VRT-net één bestond men het zelfs de rechtstreekse verslaggeving van de wielerwedstrijd De Panne-Koksijde te onderbreken voor een extra journaal, waarin… eigenlijk niets te melden viel.

Sensatiejournalistiek

Ook VTM Nieuws vond het nodig in de namiddag al met een extra journaal te komen, ook al om niets te melden. Had men soms gedacht dat de politie zijn best zou doen om het stoffelijk overschot van Steve Stevaert op het juiste moment uit het Albertkanaal te vissen, zodat de kijker het meteen in zijn huiskamer had kunnen meemaken? Wat in ieder geval voor iedereen duidelijk werd, is dat de VRT op dit punt geen haar beter is dan de VTM. En zeggen dat hoofdredacteur Björn Soenens anders geen kans onbenut laat om de concurrentie sensatiejournalistiek te verwijten.

Terwijl de traditionele media mekaar aan het Albertkanaal stonden te vertrappelen, deden de sociale media Twitter en Facebook waar ze goed in zijn, en waar ze voor uitgevonden zijn: de mening van de man in de straat ongecensureerd de ether insturen. Dat dat niet altijd de meest fijnzinnige commentaren oplevert, staat buiten kijf, en dat wisten we reeds lang vóór verleden donderdag. Maar in het geval van de zelfmoord van Steve Stevaert viel op dat er over de man bijzonder hard geoordeeld werd. De traditionele media en politici, in het bijzonder De Morgen en enkele sp.a-politici, lieten dan ook meermaals hun verontwaardiging blijken over de «bagger» die op Twitter en Facebook gespuid werd over Steve Stevaert.

Bagger?

Nu is Yves Desmet van De Morgen niet bepaald de best geplaatste persoon om iemand ervan te beschuldigen «bagger» te spuien, al willen we hem de affaire rond Notaris X niet voor de zoveelste keer voor de voeten smijten. Maar ging het die donderdag op Twitter en Facebook echt wel over «bagger»? Feit is dat de traditionele media de stinkende potjes van Steve Stevaert veel te lang gedekt hebben gehouden. Bij de verdwijning van Stevaert refereren naar zijn desastreuze en bedrieglijke gratis-beleid, waarvoor we nu trouwens massaal de rekeningen betalen, de schandalige rol die hij gespeeld heeft bij de broodroof van Roger van Houtte bij Gazet van Antwerpen, zijn stuitende incompetentie om het geldverslindende Ethias degelijk te besturen, zijn jarenlange geflirt met de criminele Cubaanse socialistische dictatuur, zijn merkwaardige rol bij de Vietnamese haven Hai Phong, om over alle andere duistere zaakjes die hij regelde in zijn Limburgs logenetwerk nog maar te zwijgen, is dat echt «bagger spuien»? Er zelfs aan herinneren dat het niet eens de eerste keer was dat Steve Stevaert in opspraak kwam omwille van een katje dat hij in het donker had geknepen, is zelfs in de verste verte nog geen «bagger». Of moeten we nu werkelijk denken dat het weinige dat we in de pers over de afpersingszaak Houda E. hebben kunnen lezen, een zware overdrijving is van wat er echt zou gebeurd zijn?

Mediakritiek

Neen, wat donderdag op de sociale media werd gegooid, was niet meer dan een lange waslijst van feitelijkheden waar men in de traditionele pers altijd heel stilletjes over gezwegen heeft, tenzij het echt niet anders kon. De vraag is dan: was die «bagger» enkel en alleen een kritiek op de politicus en/of persoon Steve Stevaert, of ook een kritiek op de traditionele media? Kritiek waar die traditionele media nog steeds moeilijk mee overweg kunnen.

Het is een straffe toer de ene week nog een #wijoverdrijvenniet-actie mee in gang te trekken, en de volgende week een journalist van De Tijd aan te vallen omdat hij een uiterst droog en zakelijk bericht bracht over een verkrachtingszaak. Veel hypocrieter kan het eigenlijk niet.

We zouden een lijn willen trekken naar de minister van Staat die een jaar geleden overleed. Over Jean-Luc Dehaene viel immers ook één en ander te zeggen, zowel betreffende zijn politieke als zijn post-politieke parcours. De sociale media waren veel minder hard voor hem toen hij plots te overlijden kwam. Zou het er echt niets mee te maken kunnen hebben dat de traditionele media Jean-Luc Dehaene veel minder gespaard hebben, en de sociale media daarom ook geen behoefte voelden er eens een lap op te geven? We stellen alleen maar de vraag.

Tandengeknars

Het verwijt van de traditionele media aan het adres van de sociale media lijkt dan ook verdacht veel op tandengeknars uit frustratie. De traditionele media hebben de controle over de nieuwsstroom verloren, en het volstaat niet meer dat enkele hoofdredacteurs de koppen bij mekaar steken om één of ander bericht stil te houden. Of net op te blazen.

Wat moeten we immers denken van de «bagger» die «racist» Bart de Wever amper een week geleden over zich heen kreeg in de… traditionele media? Het speelde zelfs geen rol wat De Wever in het beruchte interview echt gezegd heeft, hij werd gewoon veroordeeld voor wat Yves Desmet en konsoorten toen uit dat interview begrepen hadden, of meenden dat hij gezegd had kunnen hebben, of desnoods zelfs wat ze graag zouden gehad hebben dat hij gezegd zou hebben. Wij kunnen ons niet herinneren dat Steve Stevaert ooit één zo’n intentieproces heeft moeten ondergaan. Diezelfde sociale media, die vandaag het verwijt krijgen toogpraat te verkopen en «bagger» te spuien, speelden toen juist een milderende rol: zij hadden zo ongeveer het monopolie op de nuance in dat debat.

Twee maten en twee gewichten

Terwijl Steve Stevaert jarenlang aan het moorddadige regime in Havana hand-en-spandiensten mocht verlenen, werd Bart de Wever al gekielhaald omdat hij ooit bij De Debatclub was gaan luisteren naar Jean-Marie le Pen. En, stel je voor, toevallig met hem op één foto te zien was.

We hadden het ook kunnen hebben over de rol van de traditionele media toen het over Frank Vanhecke en Marie-Rose Morel ging. Of de reactie van Chris Dusauchoit op de moord op Pim Fortuyn (hij had er «geen slecht gevoel» bij). We weten wel dat we uit de hoek van Yves Desmet weinig of niets gehoord hebben toen er op Facebook allerlei schabouwelijke reacties verschenen op het overlijden van N-VA’er Flor van Noppen («ne zwette minder» en «kan er geen traan om laten»). Waar zat Yves Desmet toen?

FvL