Le Soir gehackt

Verleden weekend waren de servers van de krantengroep Rossel, waartoe onder meer Le Soir behoort, lange tijd onbereikbaar door een internetaanval. Die aanval gebeurde slechts enkele dagen na de internetaanval op TV5 Monde, maar voorlopig kon er tussen de twee aanvallen nog geen verband aangetoond worden. Wie er achter de aanval op Rossel zit, is voorlopig onbekend.

Ons viel alvast op dat niemand met de vinger richting N-VA wees. Nochtans is de relatie tussen de N-VA en de krant Le Soir behoorlijk onderkoeld, om het zacht uit te drukken. Een beetje raar dat de politie niet meteen op het hoofdkwartier van de N-VA binnenviel om één en ander te controleren.

Alle gekheid op een stokje, uiteraard zit de N-VA niet achter zo’n internetaanval. Maar het is een teken des tijds dat iedereen met hetzelfde vermoeden zit over waar de daders hoogstwaarschijnlijk dienen gezocht te worden. Al kan puur cybervandalisme nooit uitgesloten worden.

Exit Abou Jahjah bij De Standaard?

We hadden het er al over, verleden week, maar een officiële mededeling hebben we nog niet gezien. In ieder geval: ook deze vrijdag stond er in De Standaard geen column van de hand van Dyab Abou Jahjah. Het lijkt er meer en meer op dat hij inderdaad bij de voormalige AVV-VVK-krant met stille trom afgevoerd werd.

Exit Willem Elias

Willem Elias heeft dan toch zijn biezen moeten pakken als decaan van de faculteit psychologie aan de VUB. Als je het ons vraagt: niet meer dan terecht. Hij mag van geluk spreken dat hij nog steeds professor mag blijven spelen. De druk op logeman Willem Elias werd te groot om nog aan te kunnen blijven, en die druk kwam in de eerste plaats vanuit de sociale media.

Wie zei daar weer dat de sociale media toch maar alleen bagger produceren? Juist ja, de traditionele media, die overigens altijd goede vriendjes met de vrijzinnigheid zijn geweest, en deze keer liever deden of hun neus bloedde. Stel je voor dat een katholieke bisschop een verkrachting zou minimaliseren, het zou wel even anders geweest zijn. Zeer met tegenzin zagen de traditionele media zich toch verplicht over de zaak te berichten. Pakweg tien jaar geleden zou alles gewoon in de doofpot verdwenen zijn, en zou de vrijzinnige Willem Elias gewoon blijven zitten zijn.

Provoceerde VRT Pegida in Gent?

Verleden dinsdag kwam de VRT met een waar jubelbericht vanop de Pegida-betoging in Gent: één van hun journalisten, Danira Boukhriss, zou tijdens het maken van een reportage het slachtoffer geweest zijn van racistische opmerkingen van één van de deelnemers aan de betoging. Bij het VRT Journaal waren ze geen klein beetje fier om Pegida te kunnen ontmaskeren als een bende ordinaire racisten, en ook bij de andere media ging het verhaal er als zoete koek in.

Alleen, op het internet lazen wij al een heel andere versie van het voorval. Danira Boukhriss zou namelijk niet alleen op pad geweest zijn op die betoging; ze had voor de gelegenheid twee vriendinnen meegebracht. Op zich niets op tegen, maar het waren wel twee gesluierde vriendinnen. We hoeven er voor onze lezers waarschijnlijk geen tekeningetje bij te maken over de ware bedoelingen van Danira Boukhriss, als dit verhaal klopt.

Hetzelfde verhaal wil dat Boukhriss en haar twee vriendinnen aanvankelijk nog bot vingen ook. Wat ons niet eens verwondert, want de deelnemers aan de Pegida-betogingen weten uiteraard wat voor vlees ze in de kuip hebben als er een reporter van de VRT opdaagt, met of zonder twee gesluierde vriendinnen erbij. Maar de aanhouder wint. Uiteindelijk had Boukhriss dan toch prijs bij iemand die duidelijk niet goed tegen de dorst kan.

Het valt moeilijk te achterhalen wat er precies gebeurd is op die Pegida-betoging in Gent. Blijkbaar had niemand van de betogers de burgerjournalistieke reflex om met zijn of haar mobieltje Boukhriss en haar twee vriendinnen te filmen, dus blijft het woord tegen woord. Misschien toch niet slecht dit voorval in het achterhoofd te houden, moesten zich nog eens gelijkaardige zaken voordoen, op een volgende Pegida-betoging, en de gsm klaar te houden.

Jarmoek

Stel je even voor dat het Israëlische leger eens met de vuile voeten door een Palestijns vluchtelingenkamp zou trekken, en er de bevolking zou decimeren – letterlijk. Het zou dagenlang indringende en schrijnende reportages opleveren. De media zouden bol staan van verontwaardigde commentaren en opinieartikels, om over oproepen tot een boycot van Israëlische producten en massademonstraties nog te zwijgen. Met als toetje uiteraard enkele mediagestuurde hulpacties van linkse pro-Palestijnse groupuscules, er meer op gericht door Israël tegengehouden te worden dan de getroffen Palestijnen ook effectief hulp te verlenen. De lezer kent het wel.

Wat echter als islamisten Palestijnse vluchtelingen uitmoorden, zoals nu in Jarmoek? Dan diept men liever snel een rapport van Human Rights Watch (HRW) op over Palestijnse kinderarbeid in boerderijen in de Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. O ja, die Palestijnse kinderen worden door Palestijnse tussenmannen aangeleverd, maar ook daar ging het natuurlijk niet over. Het zijn de Joden die de Palestijnse kinderen uitbuiten, en zij alleen.

En zo gaat het maar door in het mediawereldje: Joodse boeren die misschien Palestijnse kinderen zouden uitbuiten, zijn veel groter nieuws dan Palestijnen die wat verderop effectief en massaal afgeslacht worden. Maar het mediaverhaaltje dat «jongeren» van hier naar Syrië trekken uit verontwaardiging over de Palestijnse kwestie kan hiermee definitief naar het rijk der fabels verwezen worden: bij de eerste de beste gelegenheid helpen ze immers zelf mee om Palestijnen af te slachten!

Geen racisten

Merkwaardig incident bij de voorstelling van het verkiezingsprogramma van Ukip, vorige week. In dat lijvige en door onafhankelijke experts nagerekende programma staan tientallen interessante zaken, maar het enige dat een reporter van de Daily Telegraph bezighield, was hoeveel donkere gezichten er bij de foto’s stonden. Hij stelde volgende dwaze vraag (nou ja) aan partijvoorzitter Nigel Farage: “Bent u blij dat het enige zwarte gezicht in het document op de pagina over ontwikkelingshulp staat?”

Nog voor Farage kon antwoorden, stond een deel van het publiek op, draaide zich naar de reporter en begon hem uit te jouwen. Uiteraard waren het Ukip-supporters en -mandatarissen, maar een deel van hen was duidelijk van uitheemse afkomst. Precies dat wilden ze tonen aan de reporter die blijkbaar door huidskleur geobsedeerd was. Van racisme gesproken.

Bij Ukip zijn ze het meer dan zat om door de ‘witte middenklasse-journalisten’ voor racistisch versleten te worden. Zijn afsluitende toespraak hield Farage dan ook met een schare Ukip-leden aan zijn zijde, afkomstig uit alle hoeken van de wereld, maar verenigd in hun geloof in een trots en onafhankelijk Groot-Brittannië. Hij deed een emotionele, maar wellicht vergeefse oproep aan tegenstanders en de pers: ‘U kan ons noemen wat u wil: links, rechts of enggeestig. Het maakt mij niet uit wat u ons noemt, maar noem ons vanaf dit moment alstublieft nooit meer een racistische partij. Wij zijn géén racistische partij!” Veel duidelijker dan dat kan een mens zich moeilijk uitdrukken, dunkt ons.