Vlaanderen kreunt onder het racisme

Ik heb het al zo dikwijls geschreven. Vlaanderen kreunt onder het racisme, meer nog, zowat alle Vlamingen zijn racisten. Ik begrijp het niet. Eerst werden de Walen aangeduid als grote zondebokken. Daarna volgden de ‘gastarbeiders’ in het algemeen, en nu zijn het specifiek de Marokkanen, meer bepaald de Berbers, die vervolgd worden. Wat hebben wij misdaan dat de Vlamingen ons, brave en hardwerkende immigranten, zo haten? Weet u wel hoe ik aan de kost kom? Wel, niemand weet het. Tijdens mijn verblijf in Libanon heb ik “van alles” gedaan, maar niemand weet juist wat. Ik hou het graag geheimzinnig. Nu ik opnieuw in België woon, hoeft niemand te weten hoe ik het zout op mijn patatjes verdien. Gelukkig voor mij is het racisme in België heel herkenbaar. De blanken zijn de racisten, en de licht- en donkergetinten zijn altijd het slachtoffer. Zo simpel is dat. Ik kan er mijn dagen goed mee vullen.

Daarom ben ik blij dat ik niet in Zuid-Afrika ben gaan wonen. Want daar laait het racisme ook op. Daar gaat het dan weliswaar niet tussen slechte witteriken en brave zwarteriken. Het gaat daar zwart tegen zwart, en vooral Hard tegen Hart, en dan is het moeilijk te begrijpen dat de VRT het heeft over oplaaiend “racisme in Zuid-Afrika”. Straf dat die Afrikanen zien tot welk ras die en die behoort, want vindt u ook niet dat al die Somaliërs, Congolezen, Zimbabwanen en Mozambikanen op elkaar gelijken? Ze zorgen blijkbaar wel collectief voor overlast. Maar dat mag niet gezegd worden, want je mag nooit één groep stigmatiseren.

Dat het communistische ANC-paradijs niet zo paradijselijk is als eerst gedacht, hebben deze immigranten ondertussen mogen ontdekken. Het zijn diezelfde ANC’ers die met opgestoken vuist nu plotsklaps “eigen volk eerst” roepen. ’t Zijn echte xenofoben. Net zoals die mannen en vrouwen van Pegida. Met dat verschil dat de ANC-xenofoben direct naar de machetes en de hakbijlen grijpen om de nieuwe migrant duidelijk te maken dat hij niet welkom is. “De stad is van ons”, luidt de aanvalskreet. In Vlaanderen is een bepaalde partij nog heel braaf met de slogan “Aanpassen of opkrassen”. In het communistische Regenboogparadijs is het enkel “opkrassen”. Punt, andere lijn. Geen tijd om aan te passen. Geen zeventigpuntenprogramma met brave voorstellen, neen, in Zuid-Afrika beperken ze zich tot een alomvattend éénpuntprogramma: wie niet weg is, is gezien. En opkrassen doen ze, hand in hand naar eigen land. In enkele dagen al zo’n 5.000 zwarte migranten. Ik stel voor ze allemaal op de boot te zetten in Durban en dan in één boottrip naar Lampedusa. Zij moeten een nieuwe kans krijgen in Europa, en werk, en eten, en onderdak, en OCMW-steun, enzovoort. Want hoe je het draait of keert, het is allemaal de schuld van de blanke kolonisator. Quod erat demonstrandum.

Nou Moe Gahgah
Strijder tegen racisme en xenofobie