2015-16_15_Sport (Medium)Zwanenzang aan de Nete

Waar?

Waar is de gelukzalige tijd naartoe toen SK Lierse door vriend en vijand de hemel in werd geprezen voor zijn voorbeeldige jeugdwerking? Met resultaten die er niet om logen. Tussen de lijnen stonden elf mannen met alledaagse familiaire namen als Fons, Jef, Frans en Sus die het voetvolk amuseerden. Terwijl de opvolgers al stonden te drummen om hun plaats in te nemen. Niets is ervan overgebleven. Waar is der Schapenkoppen fierheid heengevaren?

Waarom? Daarom!

Vrijdagavond stonden er, in de belangrijke thuiswedstrijd tegen Cercle Brugge, elf namen op het scheidsrechterblad van globetrotters die, gewonnen verloren, uit alle windstreken zijn aangespoeld aan de boorden van de Nete om Lierse helpende handen en voeten aan te reiken. Waarom? Stellig omdat ze het kwakkelweer op het Lisp niet langer konden aanzien en stonden te trappelen om geel-zwart mee uit de penarie te helpen.

Succes? 

Een mens moet met de mode mee. Ook op het Lisp, waar ze in de loop der jaren wat uitgekeken zijn geraakt op elf javelkleurige bleekneuzen. Het moest allemaal wat kleurrijker worden. Zoiets went mettertijd bij de supporters, die toch niets in de pap te brokkelen hebben, zolang de hier verzeilde legionairs een pluspunt betekenen en ze er tijdens hun diensturen geen zootje van maken. Of de massale toestroom van vreemde vogels een succes is, mogen ze onder de Zimmertoren zelf uitmaken.

Hoop doet leven

Nog is Lierse niet verloren, zelfs niet na de recente 0-1 thuisnederlaag tegen Cercle Brugge, waarin beide ploegen een strafschop misten. Met voor het overige niet veel wederwaardigheden om verder te vertellen. Met nog drie mogelijke wedstrijden voor de boeg kan het nog alle kanten uit in de play-off 3. We gunnen beide ploegen de redding, maar dat is het punt niet dat we willen maken.

Babel

“Neem de bijbel ter hand”, hoorden we onze nonkel pater vormelijk prediken, “en sla er de parabel van de toren van Babel op na.” Wat dat met voetbal te maken heeft, was ons eerst niet erg duidelijk. Bij nader inzien had het iets met Babylonische spraakverwarring te maken en met het zodanig door elkaar praten dat niemand er nog wijs uit geraakt. “Wat zich dan weer weerspiegelt op het veld”, volgens onze nonkel, die zelf jarenlang supporter is geweest van Lierse, tot zijn collega’s missionarissen, in plaats van ze te onderrichten, hun discipelen leerden voetballen en hen naar hier stuurden. Om over na te denken.

Bang afwachten

Dan blijft er voor de twee degradatiekandidaten, Lierse en Cercle,  nog de reddingsboei met Moeskroen als mogelijke kop van Jut. Cercle gaat in beroep bij het Arbitragehof voor de Sport, omdat Moeskroen met het vooropgestelde budget nooit een licentie had mogen krijgen, argumenteert men in Brugge. Ook Lierse overweegt klacht in te dienen, omdat Moeskroen met die habbekrats nooit de continuïteit voor volgend seizoen kan waarborgen. Beide ploegen die de kat de bel aanbinden, verwijzen naar precedenten en naar het weigeren van de licentie aan Antwerp in het bijzonder. Afwachten, en hout vasthouden.

Razende Michel

Voor een demonstratie boze snuiten trekken, moeten we bij Michel Preud’homme zijn. Zaterdagavond overtrof de trainer van Club Brugge zichzelf. Op een bepaald moment dachten we dat hij vuur ging spuwen. Waarom? De 2-0 overwinning van KV Kortrijk was nochtans terecht, na het weinig overtuigende en inspiratieloze weerwerk van de bezoekers. Dat twee rasechte (mag dat?) West-Vlamingen, Stijn de Smet en Brecht Capon, de klus klaarden voor Kortrijk, verdient een apart kadertje. De manier waarop Capon, van op de zijlijn, met zijn linker de bal onhoudbaar in de kruising borstelde, verdient zelfs twee kadertjes. Dat kan zelfs een boze Preud’homme niet ontkennen.

Beestig verhaal

AA Gent mocht, in afwachting van het duel tussen Standard en Anderlecht, van de leidersplaats dromen. Dan moest het wel winnen in Charleroi, waar de tienduizend in de tribunes een verrassend snedige thuisploeg aan het werk zagen. Niet dat AA Gent onderlag, maar aan de uiteindelijke slotsom valt niet te tornen. Twee voor de thuisploeg plus één voor de bezoekers maakt samen drie, in het nadeel van Gent als we goed rekenen. Dat was niet het minst de verdienste van de verdediging van de Zebra’s, die met hand en tand stand hield tegen elf Buffalo’s. Over dieren in nesten gesproken.

Gespierd deelnemersveld

De stiefmoederlijke verwaarlozing van de Frans-Vlaamse wegen door de Franse overheid heeft dan weer als voordeel dat we het peloton één keer per jaar zien hotsen en botsen over kasseien uit de tijd van Julius Caesar. Niet alle renners zijn erop uit hun hebben en houden te riskeren op de heirbanen richting Robaais, of Roubaix voor wie zijn geschiedenis vergeten is. Opmerkelijk, de Tourwinnaar van 2012,  Bradley Wiggins, vond zich niet te schoon om aan de start te verschijnen in Compiègne, om er de strijd aan te gaan met de andere favorieten. Over het deelnemersveld mochten de organisatoren zeker niet klagen.

Onopvallende meesterknechten

Het is niet omdat we tussen de 248 deelnemers die Parijs-Roubaix kleurden er een dozijn uitpikten die we kans gaven op de overwinning dat de overigen er maar bijreden voor spek en bonen. Het onopvallende labeur dat sommige waterdragers in dienst van de favorieten verrichten, gebeurt doorgaans niet onder het oog van de camera’s, maar is daarom niet minder lofwaardig. We begrijpen dat er voor ieder van de renners die na 254 kilometer zwoegen tot op de piste van Roubaix geraken geen lauwerkransen weggelegd zijn. Het zou wat kostelijk uitvallen, maar onze achting hebben ze. Als ze daar al iets kunnen mee aanvangen.

Monument

Het heeft iets heroïsch, die aankomst op de velodroom van Robaais. Als die piste ooit gedoemd is om te verdwijnen, gaat iets verloren met onuitwisbare herinneringen aan gebeurtenissen die het volk beroerden, in wat een soort jaarlijks pelgrimsoord voor wielerliefhebbers is geworden. We kunnen bij benadering niet inschatten wat de zeven apostelen moeten gevoeld hebben toen zij zondagnamiddag de piste opdraaiden, onder het daverende applaus van de massa pottenkijkers, die hen dank verschuldigd waren voor wat voorafging.

IJzeren John

Een uiteengerafeld peloton. Hier een groepje, daar wat achtervolgers die het beste van zichzelf gaven. We zagen al wat naam en faam heeft met de tong op hun voorwiel, op een handdoek groot, met zicht op het fort van hun voorgangers, in gesloten gelederen naar de meet bollen. Met ijzersterke John als triomfator, en Greg van Avermaet die, voor de zoveelste keer, vrede moest nemen met een rol als tweede viool. Met uren van bewondering voor de gedreven vinnigheid waarmee hij al wekenlang zijn ziel afdraait. Het zal ooit wel eens lukken.