Gent, zoveel fietsenstallingen

“Iedere Gentenaar moet een fietsenstalling hebben op minder dan honderd meter van zijn voordeur”, sprak onze schepen van Mobiliteit. Wat meer is, hij voegde meteen de daad bij het woord. In de Brugse Poort knipte hij het lintje door van de eerste van een reeks nieuwe fietsenstallingen in de wijk. Tot groot jolijt van de aanwezigen moest eerst een zware Mercedes, die in de weg stond, weggesleept worden. Voor de groene jongens kon de symboliek niet op: een dikke vervuilende wagen maakt plaats voor twintig leuke fietsen! Met ons slecht karakter zien wij nog een symbool, dat van de witte middenklasse die haar opvattingen  triomfantelijk opdringt aan de vooral allochtone bewoners van die gekleurde wijk.

De fietsplannen van onze schepen worden nog bijzonder interessant.  Waar voldoende fietsenrekken staan, hebben mensen geen uitvlucht meer om hun fiets op het voetpad achter te laten. Dan kan er worden opgetreden wanneer fietsen in de weg staan. GAS-boetes uitdelen of fietsen weghalen, dat zal niet zo vrolijk onthaald worden, maar het zit eraan te komen.

Onze schepen ging, met enkele journalisten op sleeptouw, zijn fietslicht opsteken in Utrecht. Geen toeval natuurlijk, want in die “fietsstad” is de burgemeester van de partij GroenLinks. Hij bezocht er de bouw van de grootste fietsenstalling ter wereld, waar plaats zal zijn voor 12.000 fietsen. Nog groter dan wat er onder ons Sint-Pietersstation komt. Maar in Nederland zal het gebruik van de fietsparking niet gratis zijn. Voor wat hoort wat. De schepen heeft al enkele keren laten horen dat dit voor Gent ook een denkpiste is. Dat valt te begrijpen, want ook fietsenstallingen moeten onderhouden worden; die op straat moeten worden gekuist en achtergelaten fietswrakken moeten regelmatig worden weggehaald, en daar is personeel voor nodig. Overdekte stallingen worden best bewaakt. Gent is al een paradijs voor fietsendieven. Kortom, ook een fietsbeleid kost geld.

In Utrecht klaagt de burgemeester dat ze zo moeilijk migranten op de fiets krijgen. Dat zal bij ons niet anders zijn. In Utrecht bestaat er een “draagvlakbeleid” om mensen mee te krijgen. Zo kwam er in een aantal straten geen betalend parkeren, want een meerderheid van de bewoners had tegen gestemd. Dat is in Gent ondenkbaar. Hier regent het al jaren  maatregelen zonder enige inspraak van wie dan ook. Gentenaars ontdekken dat er in hun straat betalend parkeren wordt ingevoerd als ze de meters zien plaatsen. Hoeveel het kost of hoe hoog de boetes ondertussen zijn, ondervinden ze wanneer ze moeten betalen. Een “draagvlakbeleid” zoals ze dat in Utrecht noemen, bestaat in Gent gewoon niet.

Dat werd onlangs ook door de ombudsvrouw opgemerkt. Zij zegt veel klachten te krijgen van Gentenaars over “de gulzige overheid”, de stad die tarieven voor dienstverlening steeds maar verhoogt en daar de burgers niet eens over informeert. Zij vindt dat wanneer retributietarieven worden aangepast (of het nu over parkeren gaat of over iets anders) het bestuur dat aan de burgers moet melden. Via een artikel in het maandelijkse stadsmagazine kan dat heel eenvoudig gebeuren. De ombudsvrouw heeft natuurlijk honderd procent gelijk, maar de kans dat het schepencollege op haar goede raad zal ingaan, lijkt bijzonder klein.

Mathildis