Erepenningen

Omdat de boog niet altijd gespannen kan staan, reikte het Vlaams Parlement, tijdens een korte ochtendzitting, zo rond aperitieftijd, zijn Gouden Erepenningen uit aan een aantal verdienstelijke vrijwilligersorganisaties. Het aardige was dat dat eens kort en bondig mocht gebeuren: lofwoordje van voorzitter Peumans, streepje muziek, dankwoordje namens de gehuldigde organisatie en klaar.

In de Vlaamse bloemen werden gezet het Centrum ter preventie van zelfdoding, Chiro Brussel, de vzw Meters & Peters en de Nationale Boomgaardenstichting. Er is weinig af te dingen op de waarde van die initiatieven. Zelfdodingspreventie, door vrijwilligers gedragen, is helaas allesbehalve overbodig in een land dat bepaald geen vrolijke cijfers neerzet. De boomgaardenstichting heeft iets sympathieks met haar bescherming van autochtone fruitrassen en hoogstamteelt. De al even Fruitstreek-autochtone maar zelf eerder laagstammige Peumans gevoelde de nodige affiniteit met het onderwerp. Op Chiro Brussel en Meters & Peters, dat jonge “nieuwkomers” helpt met het leren van Nederlands, hebben we niks tegen, maar natuurlijk moesten daar weer allerlei Fatima- en Hassanverhalen en gedoe over het heerlijke Brussel worden bijgesleept, die ons de lust wat deden vergaan.

Gewoon vertrokken

Na de huldezitting was het uit met de pret. Nog even een aangeboden lunch voor de vierders (de calvinistische stijl en keuken van het Vlaams Parlement kennende, zal dat zeer tot de levensvreugde van de betrokkenen hebben bijgedragen) en kon worden overgegaan tot de gebruikelijke naargeestigheden en het mengelwerk van actuavraagjes.

Karim van Overmeire (N-VA) had wat bedenkingen bij de federale Japanmissie die miraculeus voor vierhonderd miljoen euro investeringen zou hebben opgevist, terwijl de Vlaamse en daarvoor bevoegde dienst, Flanders Investment & Trade (FIT), ter plaatse aanwezig, daar ofwel met de vingers had zitten draaien, ofwel daarin instrumenteel was geweest. Aanzet voor een mooi één-tweetje met minister Homans, die meldde dat Vlaanderen en zijn diensten volledig waren genegeerd, dat de bevoegdheidsverdelingen aan de laars waren gelapt en dat het federale gezelschap zomaar “gewoon was vertrokken”.

Tijd voor christendemocratische en liberale nuance en het uit de wind zetten van de kamikaze-excellenties. Het ging niet om een handelsmissie, eerder om een soort staatsbezoek, waarbij zijdelings wat economische aardigheidjes waren gefaciliteerd. Niet te vermurwen, bleef Homans op het standpunt dat losjes door de Vlaamse bevoegdheden was heengebazaid.

Langs Vlaamse wegen

Kilometerheffing, wegentol, lastenverschuiving van autobezit naar autogebruik. Bijzonder opwindende zaken. Waarover het Vlaams Parlement tien jaar geleden al debatteerde. Gevolg: nul, wegens geen overeenstemming te vinden met Wallonië en wegens ongenoegen in Nederland. Een geschiedenis die zich lijkt te herhalen. Voor het vrachtwagenvervoer zou de kogel intussen door de kerk moeten zijn (hoewel) en waarom, als daar dan toch de middelen voor zouden worden ontworpen, niet meteen zo’n heffing uitbreiden naar personenwagens. Tussen een likkebaardende Björn Rzoka (Groen) en een niet enthousiaste Anke van dermeersch (VB) laveerde minister Weyts met betogen over het oplossen van files, het doen bijdragen van buitenlands vervoer, het investeren in openbaar vervoer (opvallend voor iemand die door rood en groen als doodgraver van dat openbaar vervoer wordt weggezet), enzovoort. Als van het hele spel ooit al iets zou komen, gaat de rekening toch naar de inheemse autovoerder en zullen de Vlaamse wegen er niet minder pokdalig bij liggen. Daar is alvast vergif op in te nemen.