Geen sprake meer van kamikaze. Voorlopig toch…

Een jaar geleden mochten we nog eens naar de stembus, en jawel, ook wij hebben ons toen vergist. Zoals zowat de hele Vlaamse pers, hadden we geen cent gegeven voor de kansen van een federale regering met de samenstelling zoals we die vandaag kennen.

We zagen hoe Charles Michel, opzijgeschoven door de PS en CdH in alle Franstalige regeringen en met amper 23 procent van de Franstalige kiezers achter zich, een federale regering vormde met een onwaarschijnlijk communautair onevenwicht. Driekwart van de democratie ten zuiden van de taalgrens werd buitenspel gezet en dat na “samenvallende verkiezingen”, die volgens goedgelovigen voor coherente regeringen met gelijklopende kleurtjes zouden zorgen. Niet dus.

Een jaar later lijkt er na al die verbazing en verwondering weinig of niets aan de hand. Dit land loopt voort, in eindeloze deining. Kibbelend, jawel, maar ieder heeft zijn deel. CD&V stuurt wat naar links, Open VLD, N-VA en MR om beurten eens naar rechts. Maar veel “mouvement” zit er in het hele Wetstraatgebeuren niet.

Wel draaide de armoede-industrie op volle toeren. De vakbonden trokken de straat op, maar verspeelden veel krediet. Een wonderbaarlijke processie van vzw’tjes van alternatieven en progressieven ontwikkelt veel decibels, maar was dat voor de verkiezingen eigenlijk anders? Eigenlijk niet, dit soort clubjes leven van ongenuanceerde verontwaardiging.

Er vloeide bijzonder veel inkt over de steek in het hart van de lagere middenklasse, over de aanslag op lonen via de indexsprong, over duurdere overheidsdiensten, onderwijs, kinderopvang, openbaar vervoer. Onze contreien lijken wel donkere krochten gevuld met een massa van kwetsbare werklozen, armen, uitgebuite werklozen, gediscrimineerde migranten en verstoken vluchtelingen, uitgeperste zieken en gepensioneerden.

Dit valt in deze verzorgingsstaat al bij al nog redelijk mee, ook na een jaar kamikazebeleid. Dat is immers vooral een vrij bleek centrumbeleid.

Bart de Wever reageerde in een interview met lezers van Het Laatste Nieuws op die klaagzang: “Eerlijk? Ik vind dat men van al die maatregelen een veel te groot drama maakt.” Hij pikte er het voorbeeld van de kinderopvang uit om zijn punt te maken: “De armsten blijven 1,56 euro betalen voor kinderopvang. De laagste lonen betalen 3 euro. Voor die prijs kan je je kind niet thuis houden. Dat is geen kost, dat is winst.”

Wie spreekt over “misprijzen voor de werkzoekende” (Bart Eekchout in De Morgen) of “sociale horror” (Marc Leemans, ACV), is aan wat mentale rust toe.

Wanneer?

Het beeld dat zijn partij de rijken spaart, zint De Wever niet. Er zijn wel degelijk N-VA-voorstellen op de grotere vermogens gericht, met name de kaaimantaks, de karaattaks en de hogere bijdrage van de financiële sector. Maar zijn die er al? “Als er een knop zou zijn die je kan indrukken en uit de vermogende klasse valt een miljard, dan hadden de socialisten in de 25 jaar dat ze aan de macht waren, toch al lang op die knop geduwd?”, relativeert de N-VA-voorzitter zelf.

De Wever weet dat loonkost, energiekost, mobiliteitskost onze concurrentiepositie aantasten en dat onze pensioenkost ondraaglijk wordt, maar over concrete plannen om daar iets aan te doen vernemen we weinig.

Hogere belastingen op vastgoed komen er niet. Een besparing in de almaar duurder wordende sociale zekerheid misschien wel, maar waar en hoe?

Vakbonden (15 tot 20 euro voor de overschrijving van een uitkering) en de ziekenfondsen verslinden geld, maar daar iets aan doen? Dat “staat niet in het regeerakkoord”…

Een meerwaardebelasting op aandelen is ook al geen optie, want “wat doe je dan met minwaarden”? En met een nog hogere roerende voorheffing, onder Di Rupo al verhoogd van 15 naar 25 procent, tref je niet de superrijken, maar de middenklasse. Ook in de btw ten slotte valt er “geen laaghangend fruit” te plukken. Bovendien zetten duurdere winkelkarretjes veel kwaad bloed, weet De Wever.

Voorlopig

Het centrumrechtse experiment is voor geen van de “Zweedse” partijen comfortabel. Maar laten we wel wezen, we zijn amper een jaar ver. Het onderlinge gekibbel levert vooralsnog geen winnaar op. In Franstalig België lijkt de MR voorlopig zelfs beloond te worden voor haar gewaagde federale regeringsdeelname. Voorlopig toch.

De regering Michel kan dus met gemak nog wat verder kibbelen over geven en nemen. De vraag is alleen of ze die uitdaging aankan.

De kwalificatie “kamikazeregering” mag dus momenteel niet van toepassing zijn, ze opbergen doen we nog niet. Daarvoor zijn de uitdagingen voor de N-VA én voor Charles Michel te groot.

2019

De N-VA weet dat in 2014 de beoogde 30 procent werd gehaald, maar zou men ook daar weten waar in het electorale veld van Vlaanderen nog nieuwe vruchten te rapen liggen? Het wordt dus weer een strijd op het scherp van de snee. Een strijd om incontournable te worden. Dat is in 2014 niet gelukt. Veel redenen om te geloven dat dit in 2019 makkelijker wordt, zien we niet.

Of de partij van De Wever op sociaal-economische thema’s vooraf voldoende kan scoren, valt nog af te wachten. Of ze communautair nog punten kan pakken, heeft ze zelf na de “afstand” van dit thema niet in de hand. Het confederalisme-verhaal werd dat van een boemeltreintje, met veel haltes. En weinig brandstof.

Wellicht zorgt de PS nog voor een stroomstoot. De revolte van links Wallonië is nog niet voor morgen, maar die komt er zeker aan. Ook bij de PS weten ze wel dat de volgende machtsstrijd nog ver achter de horizon ligt. Ze nemen er hun tijd, meer niet. Nog twee jaar en de posities voor de gemeenteraadsverkiezingen worden driftig ingenomen. Dan worden er al prijzen uitgedeeld.

“Ook in 2019 zal ik niet in een regering met de PS stappen. Dat niemand zich illusies maakt. Die partij durft de waarheid niet te zeggen aan de mensen”, zegt De Wever nog in De Tijd. Hij zelf duidelijk wel. Maar wat hij dan concreet met die waarheid wil doen, dat moet Vlaanderen nog vernemen. Later. Hopelijk niet te laat hopelijk.

‘t Pallieterke


Tags assigned to this article:
2015-22Hoofdartikel

Related Articles

Nieuwsfeit van de week

Voedseloverschotten In onze moderne consumptiemaatschappij wordt een derde van alle voedsel gewoon weggesmeten. Het meeste daarvan door de grote warenhuizen.

De vierde revolutie (deel 2)

Robots die alle bandarbeiders overbodig maken, 3D-printers die alle productieprocessen overnemen… het lijkt allemaal recht uit futuristische films te komen,

Echo’s uit de Koepelzaal

Erepenningen Omdat de boog niet altijd gespannen kan staan, reikte het Vlaams Parlement, tijdens een korte ochtendzitting, zo rond aperitieftijd,