Signalen

Het was de voorbije dagen geen sinecure om alle signalen uit het nationale voetbalwereldje te registreren, laat staan te analyseren. We doen een poging. De vraag in De Standaard of de titelstrijd bepaald wordt vanuit de kamers van het bondsgebouw klinkt eerder retorisch. Maar laten we mild zijn en het houden bij pogingen om die strijd in “een gewenste richting” te sturen. De beruchte reviewcommissie maakte dat duidelijk door het “signaal” dat doodschoppen wel of niet strafbaar zijn naargelang de clubkleuren van de schopper. Bij Gent weten ze daar alles van, na de schorsing van topspits Laurent Depoitre, en in eerste aanleg de vrijspraak van Anderlechtdoelman Proto en Standardcoryfee Mehdi Carcela voor dezelfde feiten. Voorzitter Ivan de Witte achtte het “niet verstandig om te zeggen” wat hij echt dacht. Belet niet dat coach Hein Vanhaezebrouck gebeurlijke ambities om ooit bij Anderlecht of Club Brugge aan de slag te gaan zwaar hypothekeerde. Zijn niet mis te verstane uitspraak “als we Gent nooit titelkandidaat noemden, weet men nu waarom”, staat daar borg voor. Met alweer een ander “signaal” ging het bondsparket eerder laattijdig in beroep tegen de vrijspraak van Proto. Die werd alsnog geschorst voor de match tegen Brugge. Uiteindelijk ontsprong alleen Carcela de dans. Een rommeltje om u tegen te zeggen. In alle mediaheisa over “twee maten en twee gewichten” over het trio zondaars, verloor een ander “signaal” een deel van zijn nochtans alarmerende gewicht. Dat “signaal” werd aangeleverd door een nieuwe audit over het door voorzitter Swa de Keersmaecker belichaamde boeltje dat “bondsbeleid” heet. De tweede audit leverde een al even ontluisterend beeld op als de eerste. In een zaaltje op de hoogste etage van het “Glazen Huis” konden de leden van het Uitvoerend Comité hun oren en ogen nauwelijks geloven.

Ondertussen zijn alle welles-nietessignalen vanuit de licentiecommissie en het Belgische Arbitragehof (BAS) uitgezonden. Voor stamhouder nummer één, Antwerp, viel het dubbeltje langs de goeie kant. Amper was dat gebeurd of clubsecretaris Pol Bistiaux nam ontslag. Naar zijn zeggen “als voetnoot in de clubgeschiedenis die bij het afscheid geen boodschap heeft aan een fles bocht op de middenstip”.

Om zichzelf als onvervalst en hondstrouw clubicoon zoveel te kort te doen, moet je wel Pol Bistiaux heten. Gazet van Antwerpen begreep dat, en bracht hem in haar zaterdageditie uitgebreid hulde. In Het Laatste Nieuws, zelfverklaarde grootste sportkrant van het land, geen woord. Wel de boodschap dat het nooit meer goed komt tussen voetbalchef Stephan Keygnaert en Carlo Ancelotti, coach van Real Madrid. Had Ancelotti toch verzuimd het “signaal” van Stephan te gebruiken als tactiek tegen Juventus Turijn in de halve finale van de CL! Het is twijfelachtig dat Ancelotti van die breuk wakker ligt, mocht hij er al weet van hebben. Of hoe nepgrootheden zichzelf aanprijzen, in tegenstelling tot de weinige Bistiaux’ van deze wereld. De licentie voor nog een jaar tweede klasse binnen, is Patrick Decuyper op de Bosuil nu de nieuwe “sterke man”. Voor het Antwerpse voetbal valt te hopen dat de ene Patrick de andere niet is. Op het Kiel zullen ze ons niet tegenspreken. Zonder van een valse start te willen spreken, hadden we in de plaats van Decuyper alvast een “signaal” uitgezonden om én de clubman Bistiaux én zijn knowhow aan boord te houden. Dat signaal bleef, spijtig maar helaas, uit.

Als uitsmijter veroorloven we ons ook een “signaal”. Na de reguliere competitie haakten Club Brugge, AA Gent en Anderlecht zowat in elkaar. Standard, Kortrijk en Charleroi volgden al op behoorlijke afstand in die orde. Drie speeldagen voor het einde van “play-off 1” haken dezelfde “grote drie” nog altijd in elkaar en volgt de rest op nagenoeg dezelfde afstand. Zou het dan toch kunnen dat een “om de poen is het te doen” de echte drijfveer is achter een door de G5 uitgeknobbeld competitiesysteem, onder de dekmantel “het krikt ons clubvoetbal op”? Gissen staat vrij.