“Speeltjes” en “normale” toestanden

“We kwamen van tweede naar eerste klasse met beperkt talent en een klein budget. Wilskracht, inzet en teamspirit maakten die handicaps goed. Zonder Marc Coucke. Waren we in tweede gebleven was Coucke niet gekomen.” Een “statement” van de bij KV Oostende ontslagen coach Fred Vanderbiest. Meer dan de wrangheid en ontgoocheling in die uitspraak is haar geloofwaardigheid het onthouden waard. “Een contract is waard wat er in staat. Wie dat respecteert, voldoet aan de voorwaarden.” Aldus het korte, droge, oer n KV  Kortrijk afdeed; rden tiing ocheling, is ethisch gesteld juitzakelijke alfa en omega van Marc Coucke, waarmee hij het wegkapen van Yves Vanderhaeghe bij KV Kortrijk afdeed. Die uitspraak dient dan weer onthouden als illustratie van het feit dat de modale fan allang geen illusies meer koestert over ethiek in de door poen gedomineerde voetbalwereld. Steeds meer raakt die in de greep van oligarchen die hun “speeltjes” kopen in de populairste sporttak ter wereld.

In dat verband zeggen alleen al in eigen land de namen van “sterke mannen” Roland Duchâtelet, Marc Coucke, Bart Verhaeghe, Ivan de Witte, Roger Lambrecht, Herbert Houben, Maged Samy en de zojuist aan het rijtje toegevoegde Maleisische zakenman Vincent Ton genoeg. De naam Vanden Stock vernoemen we apart. Hij staat voor een “dynastie” die al decennialang het nationale voetbalgebeuren inspireert, beheert en vooral beheerst. De rij landstitels van SC Anderlecht onderstreept dat. Met heel veel geluk kan er straks een kampioenenviering bijkomen. Hangt een beetje mee af van wat KV Kortrijk nog kan of wil betekenen in de roemruchte “play-off één”. Afscheidnemende coach Yves Vanderhaeghe bleek zowaar bekommerd voor een “gele” schorsing van drie basisspelers voor… begin volgend seizoen. Pakten ze nog een kaart, was het zover. Daarom plande hij hen niet meer op te stellen. Het was dan uiteraard toeval dat het trio in dat geval de voorlaatste match tegen Anderlecht en de laatste tegen Club Brugge zou missen. In Gent konden ze er alvast niet mee lachen, ook al schakelden de stroppen Club Brugge uit voor de titel, en rest er Anderlecht na het gelijkspel tegen Standard nog slechts een waterkans. Toch had de “schrik” van Vanderhaeghe voor “dreigend geel” voor drie vaste pionnen van zijn bijna ex-ploeg niets te maken met wat op competitievervalsing kon lijken. Neen, alleen doemdenkers zien graten in dat soort “normale” toestanden en gedragslijnen.

Daar sluit ongetwijfeld ook het “statement” bij aan van bondsvoorzitter François de Keersmacker op de sportbladzijden van “serieuze gazetten”. Zonder verpinken zag hij niemand anders dan zichzelf als ernstig te nemen kandidaat voor zijn opvolging. De wereld hoort toe aan wie durft, daar niet van. Laten we maar beleefd blijven en er ons toe beperken daaraan toe te voegen dat er al bij al toch grenzen zijn aan alles en voor iedereen. Dat zal ook wel blijken bij de voorzittersverkiezingen volgende maand, al blijft men als toeschouwer op gebeurtenissen in het nationale voetbalhuishouden altijd beter op zijn hoede voor onverwachte ontwikkelingen. Het volstaat eraan te herinneren dat de leden van de Pro League eensgezind een voorzitter zonder binding met een club wilden, eind dat verhaal met feestgedruis en trompetgeschal Roger vanden Stock als nieuwe preses binnenhaalden.

Nu KV Kortrijk definitief eigendom is van Vincent Ton, ligt het in de lijn der verwachtingen dat Joseph Allijns in het Guldensporenstadion zijn laatste dagen als voorzitter slijt. Hij is de enige tegenkandidaat van bondsvoorzitter De Keersmaecker, tegelijk diens gedoodverfde opvolger. In de hoop dat in deze geen verrassing in de maak is, ziet Allijns in Ton nu al de “ideale nieuwe sterke man” voor zijn bijna ex – club. Persoonlijk nut en ijdeltuiterij zijn nooit ver weg als voetbalbonzen bevallen van sterke uitspraken. Joseph Allyns is geen uitzondering. Evenmin als Marc Coucke, Yves Vanderhaeghe en de over eigen onmisbaarheid orakelende De Keersmaecker, doch zo goed als bijna ex-bondsvoorzitter.